بازگشایی کاشیوازاکی–کاریوا بخشی از تلاش‌های ژاپن برای کاهش وابستگی به سوخت‌های فسیلی وارداتی است که به‌طور سنتی بخش عمده‌ای از تولید برق کشور را تشکیل می‌دهند و هزینه قابل‌توجهی بر دوش اقتصاد می‌گذارند. در سال گذشته، ژاپن حدود ۱۰٫۷ تریلیون ین (تقریباً ۶۸ میلیارد دلار) صرف واردات گاز طبیعی مایع و زغال‌سنگ کرد، در حالی که سوخت‌های فسیلی حدود ۶۰ تا ۷۰ درصد از تولید برق را تشکیل می‌دهند.
با وجود حمایت رسمی از این طرح، نگرانی و مقاومت‌هایی در میان ساکنان محلی و فعالان محیط زیست وجود دارد. در روز رأی‌گیری حدود ۳۰۰ نفر با شعارهایی مانند «نه به انرژی هسته‌ای» در خارج از ساختمان مجمع استانی تجمع کردند و نسبت به خطرات احتمالی آن هشدار دادند. نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد بخش قابل‌توجهی از ساکنان نیگاتا هنوز باور ندارند که شرایط ایمنی برای راه‌اندازی مجدد به‌طور کامل فراهم شده باشد یا در مدیریت TEPCO اعتماد کافی وجود داشته باشد.
پیش از فاجعه فوکوشیما، نیروگاه‌های هسته‌ای حدود ۳۰ درصد از برق ژاپن را تأمین می‌کردند. اما پس از آن، کشور به واردات گسترده سوخت‌های فسیلی برای تأمین نیازهای انرژی خود روی آورد. با افزایش تقاضای برق در دهه پیش‌رو، به‌ویژه به‌دلیل رشد مراکز داده پرمصرف، بازگشت تدریجی به انرژی هسته‌ای بخشی از استراتژی ژاپن برای تقویت امنیت انرژی، کاهش هزینه‌ها و تحقق اهداف کاهش انتشار کربن تا سال ۲۰۴۰ است.
بازگشت بزرگ‌ترین نیروگاه هسته‌ای دنیا به مدار پس از فاجعه سال ۲۰۱۱، زمانی آغاز می‌شود که ژاپن در حال بازتعریف سیاست‌های انرژی خود است و تلاش می‌کند بین نیازهای اقتصادی، امنیت تأمین انرژی و نگرانی‌های ایمنی هسته‌ای تعادل برقرار کند.