نیک اسکروکستون، یکی از نویسندگان اصلی پژوهش از کالج دانشگاهی دوبلین، سناریو را چنین توصیف میکند : «حدس میزنیم که با کاهش جریان رودخانهها، جمعیت استگودون به سمت منابع آبی پایدارتر در سواحل رفتند. منطقی است که هابیتها نیز به دنبال آنها رفته باشند.»
اما مهاجرت، هابیتها را با تازهواردهای خطرناکی روبهرو کرد. انسانهای مدرن یا هومو ساپینس (Homo sapiens)، دقیقاً در همان دوره در حال گسترش در سراسر منطقه بودند. برخورد این دو گونه به رقابت بر سر منابع محدود و حتی درگیری مستقیم منجر شد. گویی این تمام ماجرا نبود، چرا که فوران آتشفشانی عظیمی نیز در همان زمان جزیره را با خاکستر پوشاند و شرایط را برای هابیتهای تحت فشار، سختتر کرد.
در یک جزیره، فضا و منابع محدود است. وقتی هوا خشک میشود، یک حیوان نمیتواند به سادگی جزیره را ترک کند. هر پناهگاه باقیمانده به سرعت شلوغ و غیرقابل استفاده خواهد شد.
به نظر میرسد هابیتها قربانی ترکیبی بیرحمانه از تغییر اقلیم، بلایای طبیعی و ظهور یک رقیب قدرتمند شدند؛ داستانی که نشان میدهد حتی مقاومترین گونهها نیز در برابر تغییرات بزرگ محیطی و رقابت، آسیبپذیر هستند.
پژوهش در نشریهی Communications Earth & Environment منتشر شده است.
