در دنیایی که خودروسازان با نمایشگرهای غولپیکر و وعدههای حملونقل پایدار برای فروش خودروهای برقی شهری رقابت میکنند، یک حقیقت تلخ اما جذاب وجود دارد. بیش از شصت سال پیش، بریتانیا خودروی شهری بهتری ساخته بود. مینی کلاسیک یا مینی ماینر محصول سال ۱۹۵۹، نه یک گجت روی چهارچرخ، بلکه پاسخی هوشمندانه به یک بحران واقعی بود؛ خودرویی که ثابت کرد بهرهوری میتواند هیجانانگیز و سادگی میتواند نمادین باشد. مینی کلاسیک در مقایسه با همتایان برقی امروزی خود، ازجمله مینیهای برقی مدرن، یک شاهکار مینیمالیسم است. این خودرو با وزن تنها ۶۰۰ کیلوگرم، یعنی کمتر از وزن بستهٔ باتری بسیاری از خودروهای برقی امروزی، تعریف واقعی بهرهوری بود. درحالیکه امروز یک خودروی شهری برقی بهراحتی از ۱۶۰۰ کیلوگرم فراتر میرود، مینی با نبوغ مهندسی خود، کارایی و لذت رانندگی را در کنار وزن سبک ارائه کرد.
