دانشمندان در حال بررسی یک شیء باستانی ۲,۰۰۰ ساله هستند که به نظر میرسد یک باتری باشد.
آزمایشهای جدید بهطور ادعایی شواهد بیشتری در حمایت از این ایده ارائه میدهند که یک شیء باستانی ۲,۰۰۰ ساله در واقع یک باتری بوده است، هرچند شماری از متخصصان همچنان با دیده تردید به این فرضیه مینگرند.
این پرسشی است که نزدیک به یک قرن بود پیرامون قطعات یک شیء اسرارآمیز که در عراق کشف شد، مطرح میشد. این شیء که با نام باتری بغداد شناخته میشود، بهطور کلی چنین توصیف شده است که در اصل یک کوزه سفالی بوده که درون آن یک ظرف مسی قرار داشته و در مرکز آن نیز یک میله آهنی تعبیه شده بود. برخی باستانشناسان استدلال میکنند که این آرایش، چه بهصورت تصادفی و چه با هدفی مشخص، میتوانسته امکان عملکرد آن را بهعنوان یک سلول گالوانی اولیه فراهم کند؛ یعنی نوعی ابزار ابتدایی برای ذخیره انرژی که در جهان غرب بعدها توسط آلساندرو ولتا توسعه یافت و واحد ولت نیز به افتخار او نامگذاری شد.
اثبات چنین ادعاهایی بسیار دشوار است، بهویژه از آن جهت که شیء اصلی از زمان حمله ایالات متحده به عراق در سال ۲۰۰۳ مفقود شده. در نتیجه، باستانشناسان ناچار بودهاند برای بررسی منشأ این ظرف عجیب، به بازسازی آن بر اساس اسناد و گزارشهای باقیمانده تکیه کنند.
اکنون یک پژوهش جدید که توسط نشریه Chemistry World منتشر شده، ادعا میکند که باتری بغداد نهتنها یک باتری بوده، بلکه توان خروجی آن بسیار بیشتر از آن چیزی بوده است که پیشتر تصور میشد.
الکساندر بازس، پژوهشگر و نویسنده این مطالعه، توضیح داده است که اگر این شیء واقعاً یک باتری بوده باشد، آزمایش او مؤثرترین و عملیترین شیوهای را نشان میدهد که از طریق آن میتوانسته بهعنوان باتری مورد استفاده قرار گیرد، هرچند او خود نیز احتمال خطا را منتفی نمیداند.
منتقدان این نظریه معتقدند که این شیء، حتی در صورت چیدمان فرضی مطرحشده، مقدار بسیار ناچیزی انرژی تولید میکرده و به همین دلیل نمیتوانسته عمداً بهعنوان یک باتری طراحی شده باشد.
بازسازی انجامشده توسط بازس نتیجهای متفاوت را نشان میدهد. بر اساس آزمایشهای او، بدنه متخلخل کوزه سفالی میتوانسته مانند یک جداکننده میان یک الکترولیت و هوا عمل کند. این تعامل، در ترکیب با ظرف مسی، یک سلول خارجی ایجاد میکرده است. همزمان، میله آهنی قرارگرفته درون ظرف مسی نقش یک سلول داخلی را ایفا میکرده و در مجموع یک زنجیره الکتریکی شکل میداده که قادر بوده حدود ۱.۴ ولت برق تولید کند؛ مقداری که تقریباً با ولتاژ یک باتری AA امروزی برابر است.
با این حال، بازس با دیدگاه برخی باستانشناسان که معتقدند از ظرف مسی این باتری برای آبکاری الکتریکی زیورآلات یا پوشاندن آنها با لایهای نازک از فلز استفاده میشده، موافق نیست. او در عوض پیشنهاد میکند که باتری بغداد احتمالاً برای فرسایش آیینی دعاهایی که روی کاغذ نوشته میشدند، به کار میرفته؛ به این معنا که مشاهده فرسایش تدریجی نوشتهها بهعنوان شاهدی بصری از عبور یک نیروی انرژیزا از درون دعا تلقی میشده است.
در مقابل، ویلیام هفورد، باستانشناس دانشگاه پنسیلوانیا که پژوهشهای گستردهای درباره این شیء انجام داده، اساساً این فرض را که با یک باتری روبهرو هستیم، زیر سؤال میبرد. او معتقد است که این شیء در واقع یک ظرف مقدس برای نگهداری دعاها بوده است.
