برچسب: سرطان

  • دانشمندان از این قارچ هیمالیایی ترکیب ضدسرطان قدرتمند ساختند

    دانشمندان با بهره‌گیری از ترکیبی طبیعی که از قارچی در نواحی هیمالیا گرفته شده و قرن‌ها در طب سنتی چین کاربرد داشته، داروی شیمی‌درمانی جدیدی با اثر ضدسرطانی تولید کرده‌اند. دانشمندان این ترکیب را برای نفوذ بهتر به سلول‌های سرطانی به‌ گونه‌ای مهندسی کرده‌اند که اثربخشی آن برابر سرطان نسبت به ترکیب طبیعی تا 40 برابر افزایش یافته است.

    طبق گزارش‌های منتشرشده، ترکیب اولیه این دارو که «کوردیسپین» نام دارد، نوعی نوکلئوزید طبیعی است که اولین‌ بار از قارچ هیمالیایی (Cordyceps militaris) استخراج شد. هرچند این ترکیب پیشتر نیز برای درمان بیماری‌های التهابی و برخی سرطان‌ها به کار گرفته می‌شد، استفاده از آن چالش‌هایی داشت.

    یکی از چالش‌های اصلی استفاده از کوردیسپین تجزیه سریع آن در جریان خون توسط آنزیمی به نام ADA است. علاوه‌براین، باقی‌مانده این ماده برای ورود به سلول‌های سرطانی نیازمند ناقل‌های خاصی بود و درنهایت باید به متابولیتی به‌ نام 3’-dATP تبدیل شود تا اثر ضدسرطانی‌اش را اعمال کند.

    راهکار جدید برای مبارزه با سرطان

    شرکت زیست‌دارویی NuCana با همکاری دانشگاه آکسفورد تلاش کرده این موانع را با فناوری اختصاصی خود که ProTide نام دارد، پشت سر بگذارد. این فناوری با افزودن گروه‌های شیمیایی کوچک به کوردیسپین، از تجزیه سریع آن جلوگیری کرده و موجب می‌شود این ترکیب بدون نیاز به ناقل وارد سلول‌های سرطانی شود.

    نتیجه این تغییرات تولید مقدار بسیار بیشتری از متابولیت‌های فعال ضدسرطان در درون تومورها بوده است.

    نسخه تقویت‌شده این ترکیب با نام NUC-7738 شناخته می‌شود و ابتدا در مطالعات آزمایشگاهی توانست موانع مقاومت‌زای ترکیب مادر را پشت سر بگذارد. سپس در آزمایش‌های انسانی مرحله اول، اثربخشی آن روی نمونه‌های تومور تأیید شد.

    دانشمندان در مقاله‌ای که سال 2021 در نشریه Clinical Cancer Research منتشر شده بود، گفتند NUC-7738 تا 40 برابر از کوردیسپین طبیعی قدرتمندتر عمل می‌کند و عوارض جانبی محدودی دارد. این آزمایش‌ها اکنون وارد مرحله دوم شده‌اند و روی بیماران مبتلا به تومورهای پیشرفته‌ای که گزینه درمانی مؤثر دیگری برایشان باقی نمانده آزمایش می‌شوند.

    در مرحله دوم این مطالعه، داروی NUC-7738 با داروی ایمنی‌درمانی به نام pembrolizumab ترکیب شد. شرکت‌کنندگان نیز 12 بیمار بین 42 تا 74 سال بوده‌اند که همه حداقل ۲ بار با مهارکننده‌های PD-1 درمان شده بودند.

    نتایج تحقیق نشان می‌دهد بیماری در 9 نفر از شرکت‌کنندگان کنترل شده و در یک بیمار نیز حجم تومور 55 درصد کاهش یافته است. علاوه‌براین، در 7 نفر از بیماران، دوره بقای بدون پیشرفت سرطان بیش از 5 ماه بوده که باتوجه‌به جمعیت شرکت‌کنندگان اتفاق نادری است.

    شرکت NuCana همچنین اعلام کرده این دارو از نظر ایمنی نیز عملکرد مطلوبی داشته است.

    پس از موفقیت این مطالعات، NuCana اعلام کرده سال 2025 فاز دوم گسترده‌تری با تعداد بیشتری از بیماران آغاز خواهد کرد و هم‌اکنون درحال رای‌زنی با سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) برای بررسی شرایط تأیید نهایی دارو است.

    Adblock test (Why?)

  • دانشمندان راهی تازه برای افزایش اثرگذاری داروهای سرطانی کشف کردند

    گروهی از پژوهشگران دانشگاه‌های دوک، تگزاس و آرکانزاس روشی کشف کرده‌اند که می‌تواند اثربخشی دسته‌ای نوظهور از داروهای سرطانی به نام «PROTAC» را به‌شکل چشمگیری افزایش دهد. این داروها به‌دلیل اندازه بزرگ خود، به‌سختی وارد سلول‌ها می‌شوند اما اکنون دانشمندان با استفاده از پروتئینی به نام «CD36» توانسته‌اند میزان جذب آنها را تا ۲۲ برابر افزایش دهند.

    براساس مقاله‌ای که ۱۷ آپریل در نشریه Cell منتشر شده، استفاده از مسیر جذب سلولی CD36 باعث شد PROTACها تا ۲۲ برابر قدرتمندتر از قبل عمل کنند و در آزمایش‌ روی موش‌ها، رشد تومورها را به‌صورت قابل‌توجهی مهار کنند، بدون آنکه پایداری یا قابلیت حل‌ شدن داروها کاهش یابد.

    بازتعریف طراحی دارو با شیمی دارویی اندوسیتیک

    این رویکرد جدید که شیمی دارویی اندوسیتیک (CEMC) شناخته می‌شود، از فرایندی طبیعی به نام اندوسیتوز بهره می‌برد؛ یعنی زمانی که سلول‌ها مولکول‌ها را «می‌بلعند». برخلاف روش‌های رایج که تمرکزشان بر عبور مولکول از غشای سلولی با رویکرد انتشار غیرفعال است، این روش از گیرنده‌های سطح سلول مانند CD36 برای ورود فعال داروها استفاده می‌کند.

    اثرگذاری بیشتر داروهای سرطانی با پروتئین CD36

    CD36 پروتئینی است که به وفور در سلول‌های روده، پوست، ریه، چشم و حتی برخی سلول‌های مغزی یافت می‌شود و به گفته پژوهشگران، این روش می‌تواند مسیر طراحی بسیاری از داروهای بزرگ و پیچیده را که پیشتر قابل‌استفاده به نظر نمی‌رسیدند، باز کند.

    عبور از قانون ۵ و بازکردن درهای جدید

    در دنیای داروسازی، قاعده‌ای به نام «قانون ۵» وجود دارد که می‌گوید داروهایی با وزن مولکولی بالای ۵۰۰ دالتون (Da)، معمولاً نمی‌توانند وارد سلول‌ها بشوند اما PROTAC که وزن آن حتی بالای هزار دالتون است، در این پژوهش با بهره‌گیری از CD36 به‌راحتی وارد سلول شد، اثربخشی بیشتری نشان داد و همچنان پایدار ماند.

    دکتر «هونگ یو لی» از دانشگاه تگزاس می‌گوید:

    «این یافته کاملاً غیرمنتظره بود. دهه‌ها تصور می‌شد مولکول‌هایی با این اندازه نمی‌توانند از غشای سلول عبور کنند؛ چون ورود اندوسیتیک ترکیبات شیمیایی ناشناخته بود اما ما موفق شدیم با ترکیب شیمی و زیست‌شناسی، CD36 را کانال ورود شناسایی کرده و داروها را برای تعامل بهتر با این پروتئین بهینه‌ کنیم.»

    آینده‌ای روشن برای داروهای سرطانی

    برخلاف داروهای سنتی که فقط یک عملکرد خاص پروتئین را متوقف می‌کنند، PROTAC می‌تواند کل پروتئین هدف را از بین ببرد. این ویژگی باعث می‌شود هم اثربخشی دارو بیشتر شود هم احتمال بروز مقاومت دارویی کاهش یابد؛ به همین دلیل، این داروها نه‌فقط برای درمان سرطان، بلکه برای بیماری‌هایی مانند پارکینسون نیز توسعه می‌یابند.

    درحال‌حاضر، ۸ داروی خوراکی PROTAC در کارآزمایی‌های بالینی قرار دارند که یکی از آنها در مرحله سوم آزمایش برای درمان اولیه سرطان سینه استفاده شده است. پژوهشگران معتقدند یافته‌های آنها می‌تواند بهینه‌سازی بسیاری دیگر از داروهای بزرگ و پیچیده را نیز ممکن کند و راه را برای کشف و توسعه درمان‌های مؤثرتر در آینده باز کند.

    این تحقیق با حمایت مؤسسات مختلف ازجمله مؤسسه ملی سلامت آمریکا، دانشگاه تگزاس، دانشگاه دوک و مؤسسات تحقیقاتی ایالتی آرکانزاس و تگزاس انجام شده است.

    Adblock test (Why?)

  • ابزاری جدید برای شناسایی بیماران در معرض خطر بالای سرطان پستان؛ چسبندگی سلول‌های تومور، راهنمای جدید پزشکان برای ارزیابی پیشرفت سرطان

    تشخیص زودهنگام سرطان و پیش‌بینی احتمال گسترش آن همواره یکی از چالش‌های مهم در علم پزشکی بوده است. محققان اخیراً موفق به توسعه روشی شده‌اند که می‌تواند به پزشکان در شناسایی بیماران در معرض خطر کمک کند. این روش می‌تواند منجر به درمان‌های شخصی‌سازی‌شده‌تر برای بیماران مبتلا به سرطان پستان شود.

    به گزارش خبرگزاری سینا،سرطان پستان یکی از شایع‌ترین انواع سرطان در زنان است. در مراحل اولیه، این بیماری می‌تواند بدون علائم مشخصی باقی بماند، اما در برخی موارد، سلول‌های سرطانی به بافت‌های مجاور حمله کرده و گسترش می‌یابند. یکی از چالش‌های مهم در درمان این بیماری، تشخیص زودهنگام تومورهایی است که احتمال متاستاز (گسترش به سایر بخش‌های بدن) دارند. تاکنون روش‌های گوناگونی برای پیش‌بینی رفتار سلول‌های سرطانی پیشنهاد شده‌اند، اما اغلب این روش‌ها دقت کافی ندارند و نمی‌توانند همه بیماران را به‌درستی دسته‌بندی کنند.

    در این میان، یکی از انواع اولیه سرطان پستان به نام کارسینومای داکتال درجا (DCIS) مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است. این نوع سرطان که در مرحله «صفر» قرار دارد، معمولاً محدود به مجاری شیری پستان باقی می‌ماند و در همه بیماران پیشرفت نمی‌کند. اما در برخی موارد، DCIS به سرطان مهاجم تبدیل شده و خطر جانی ایجاد می‌کند. پزشکان هنوز نتوانسته‌اند روشی قطعی برای تشخیص این که کدام بیماران در معرض این خطر هستند، پیدا کنند.

    حالا پژوهشگران دانشگاه کالیفرنیا سن‌دیگو، تحت هدایت آدام انگلر، استاد مهندسی زیستی و همکاری آن والاس از مرکز سرطان مورس، تحقیقی را برای بررسی این موضوع انجام داده‌اند.

    این تیم از یک دستگاه میکروفلوئیدیک ویژه برای اندازه‌گیری میزان چسبندگی سلول‌های توموری استفاده کرده است. این ابزار با عبور دادن سلول‌ها از درون محفظه‌های حاوی مایعات، آن‌ها را بر اساس میزان چسبندگی‌شان به دیواره محفظه‌ها تفکیک می‌کند.

    محققان با استفاده از این دستگاه، نمونه‌هایی از بیماران مبتلا به انواع مختلف سرطان پستان را آزمایش کردند. آن‌ها دریافتند که سلول‌های سرطانی تهاجمی، چسبندگی کمتری دارند، در حالی که سلول‌های مربوط به سرطان‌های کمتر تهاجمی، چسبندگی بیشتری نشان می‌دهند. این یافته نشان می‌دهد که بررسی چسبندگی سلول‌های توموری می‌تواند اطلاعات ارزشمندی درباره رفتار آن‌ها ارائه دهد.

    نتایج این مطالعه نشان دادند که نمونه‌های سرطان‌های مهاجم شامل سلول‌هایی با چسبندگی ضعیف بودند، در حالی که نمونه‌های بافت سالم، چسبندگی بالایی داشتند. همچنین، در نمونه‌های DCIS، میزان چسبندگی سلول‌ها متغیر بود؛ به‌طوری که برخی از بیماران دارای سلول‌های بسیار چسبنده و برخی دیگر دارای سلول‌های با چسبندگی ضعیف بودند. این موضوع می‌تواند به این معنا باشد که بیمارانی که سلول‌هایشان چسبندگی کمتری دارد، در معرض خطر بیشتری برای پیشرفت سرطان هستند.

    اهمیت این کشف در آن است که تاکنون پزشکان عمدتاً بر اساس اندازه و درجه‌بندی بافت‌های توموری تصمیم‌گیری می‌کردند، اما این معیارها همیشه دقیق نبوده‌اند. در مقابل، این روش جدید می‌تواند راهی ساده‌تر و دقیق‌تر برای پیش‌بینی خطر پیشرفت سرطان ارائه دهد. اگر بتوان ثابت کرد که میزان چسبندگی سلول‌ها با احتمال گسترش سرطان ارتباط دارد، این فناوری می‌تواند به یک ابزار کلیدی در تصمیم‌گیری‌های درمانی تبدیل شود.

    محققان قصد دارند طی پنج سال آینده، بیماران مبتلا به DCIS را تحت نظر بگیرند تا مشخص شود که آیا میزان چسبندگی سلول‌ها واقعاً با احتمال متاستاز مرتبط است یا خیر. اگر این فرضیه تأیید شود، پزشکان می‌توانند از این دستگاه برای شناسایی بیمارانی که نیاز به درمان‌های جدی‌تری دارند، استفاده کنند و از درمان‌های غیرضروری برای سایر بیماران اجتناب نمایند.

    شایان ذکر است این پژوهش در مجله Cell Reports منتشر شده است و به عنوان یکی از گام‌های مهم در پیشرفت روش‌های تشخیصی سرطان پستان مورد توجه قرار گرفته است. همچنین، این مطالعه نشان‌دهنده اهمیت همکاری بین مهندسان زیستی و متخصصان سرطان‌شناسی در توسعه روش‌های نوین تشخیصی است.

    نوشته ابزاری جدید برای شناسایی بیماران در معرض خطر بالای سرطان پستان؛
    چسبندگی سلول‌های تومور، راهنمای جدید پزشکان برای ارزیابی پیشرفت سرطان
    اولین بار در خبرگزاری سیناپرس. پدیدار شد.