فهرست بستن

برچسب: پردازنده

مایکروسافت پشتیبانی از اپلیکیشن‌های 64 بیتی را به ARM می‌آورد

مایکروسافت پشتیبانی از اپلیکیشن‌های 64 بیتی را به ARM می‌آورد

به‌تازگی، رسانه‌ی Neowin گزارشی جدید منتشر کرده است که براساس آن، مایکروسافت خود را برای اضافه‌کردن پشتیبانی از اپلیکیشن‌های x86 و x64 به پلتفرم ویندوز روی آرم آماده می‌کند. این اتفاق در نوع خود بسیار عجیب و جالب است؛‌ زیرا میگل نانس، یکی از اعضای کوالکام، در سال ۲۰۱۶ هنگام معرفی ویندوز روی آرم اعلام کرده بود شبیه‌سازی اپلیکیشن‌های ۶۴ بیتی قرار نیست به این پلتفرم بیاید.

دستگاه‌های مبتنی‌بر پلتفرم ویندوز روی آرم اساسا قابلیت پشتیبانی از اپلیکیشن‌های ۶۴ بیتی را در حالت شبیه‌سازی‌شده دارند؛ اما به‌دلیل ریزمعماری پردازنده‌های آرم پردازش‌های مربوط به اپلیکیشن‌های ۶۴ بیتی بسیار کندتر از اپلیکیشن‌های ۳۲ بیتی انجام می‌شود. دلیل اصلی این موضوع تا حد زیادی به معماری RISC آرم مربوط می‌شود. آرم برای طراحی پردازنده‌هایش توجه ویژه‌ای به پردازش‌های موبایلی کرده است؛ ازاین‌رو، این پردازنده‌ها مصرف برق کمی دارند و عملکردی بهینه از خودشان نشان می‌دهند. آرم برای دستیابی به این هدف سعی کرده است منابع تغذیه‌ای کمتری درون دستگاه جای دهد؛ موضوعی که به‌نوبه‌ی خود باعث می‌شود قدرت پردازشی نهایی کاهش یابد.

میگل نانس به‌تازگی در گفت‌و‌گو با رسانه‌ی Neowin، توضیحاتی درباره‌ی مشکلات موجود بر سر راه آرم برای پردازش‌های مربوط به اپلیکیشن‌های ۶۴ بیتی ارائه کرده است. او می‌گوید:

این اتفاق هرگز قرار نیست رخ دهد؛ چراکه عملکرد نهایی درزمینه‌ی پردازش اپلیکیشن‌های ۶۴ بیتی پذیرفتنی نخواهد بود. ازلحاظ تئوری، امکان انجام این کار وجود دارد؛ اما کاربران از عملکرد اپلیکیشن‌ها رضایت نخواهند داشت. درباره‌ی این موضوع فکر کنید. این ماجرا از ابعاد مختلف غیرعقلانی به‌نظر می‌رسد. در حالت معمول، وقتی از اپلیکیشن ۶۴ بیتی سخن به‌میان می‌آید، انتظار دارید این اپلیکیشن در‌مقایسه‌با نسخه‌ی ۳۲ بیتی، عملکرد بهتری داشته باشد. دقیقا به‌همین‌دلیل است که به اپلیکیشن ۶۴ بیتی روی می‌آورید. ناگفته نماند گاهی اوقات این اتفاق رخ نمی‌دهد؛ زیرا برخی افراد کد اپلیکیشن‌های ۶۴ بیتی را بدون انجام کار اضافی و بهینه‌سازی می‌نویسند.

هدف اصلی از نوشتن اپلیکیشن‌های ۶۴ بیتی نظیر اپلیکیشن‌های ادوبی، این است که برای اجرای درست آن‌ها به حافظه‌ی رم بیشتری نیاز پیدا می‌کنید و درعین نیاز به رم بیشتر، می‌خواهید اپلیکیشنتان عملکرد بهتری هم داشته باشد. با این اوصاف، اگر قرار است عملکرد اپلیکیشن در حالت شبیه‌سازی‌شده بدتر از حالت معمول باشد،‌ چرا باید آن را تولید کنیم؟ دلیلی منطقی برای این کار وجود ندارد؛ بنابراین، تصمیم گرفته‌ایم روی اپلیکیشن‌هایی متمرکز شویم که واقعا ۶۴ بیتی هستند. تلاش می‌کنیم این اپلیکیشن‌ها را بومی‌سازی کنیم؛ ولی روند انجام این کار واقعا سخت و طاقت‌فرسا است. موضوع مهم دیگر بحث شبیه‌سازی است. سؤالات زیادی دراین‌زمینه از من شده است. متأسفانه شبیه‌سازی اپلیکیشن‌‌ها تاریخچه‌ی درخشانی ندارد؛ از‌این‌رو، برخی افراد به آن بدبین هستند.

بسیاری از کاربران اجرای اپلیکیشن‌ها را در حالت شبیه‌سازی‌شده آزمایش کرده‌اند و در اکثر اوقات، نتایج ناامید‌کننده‌ای به‌‌دست آمده است. شبیه‌سازی ما عملکرد بدی ندارد؛ زیرا در سیستم ما، تنها پردازنده‌ی مرکزی (CPU) شبیه‌سازی می‌شود. این یعنی از شبیه‌سازی پردازنده‌ی گرافیکی (GPU) خبری نیست و درضمن، سایر سیستم کاملا بومی‌سازی می‌شود؛ بنابراین، وقتی به حافظه‌ی دستگاه دسترسی پیدا می‌کنید، با حافظه‌ای کاملا بومی طرف هستید. به‌ بیان دیگر، هرچه می‌گذرد، اپلیکیشن‌های کمتری برای اجراشدن به عملکرد پردازنده‌ی مرکزی وابسته هستند. وقتی اپلیکیشنی را اجرا می‌کنید، مثل قبل از منابع پردازنده‌ی مرکزی استفاده نمی‌شود. بسیاری از موارد یادشده امروزه بیشتر روی پردازنده‌ی گرافیکی متمرکز هستند و پردازنده‌ی گرافیکی کاملا بومی است. تأکید می‌کنیم پردازنده‌ی گرافیکی شبیه‌سازی نمی‌شود.

به‌لطف شبیه‌سازی x86-64، اپلیکیشن‌های ۶۴ بیتی روی پردازنده‌های آرم اجرا خواهند شد؛ بااین‌حال، تضمینی وجود ندارد که عملکرد آن‌‌ها به‌خوبی اپلیکیشن‌های ۳۲ بیتی باشد. این موضوع به‌نوبه‌ی خود نکته‌ای منفی به‌شمار می‌آید و توجه به آن امری ضروری است. درواقع، حتی با وجود امکان اجرای اپلیکیشن‌های ۶۴ بیتی، همچنان سرعت عملکرد اپلیکیشن‌های ۳۲ بیتی روی آرم بهتر خواهد بود. شبیه‌سازی ۳۲ بیتی در پلتفرم ویندوز روی آرم هم‌اکنون از WOW64 استفاده می‌کند. WOW64 همان چیزی است که در ویندوزهای ۶۴ بیتی باعث می‌شود اپلیکیشن‌های ۳۲ بیتی نیز اجرا شوند. برای پیاده‌سازی شبیه‌سازی ۶۴ بیتی، باید از روشی دیگر بهره گرفته شود. باوجوداین، ظاهرا در‌حال‌حاضر روش دقیقی برای شبیه‌سازی ۶۴ بیتی ابداع نشده است.

مایکروسافت و کوالکام با همکاری یکدیگر تلاش می‌کنند امکان اجرای اپلیکیشن‌های ۶۴ بیتی را روی پردازنده‌های متنوع فراهم کنند. ظاهرا این دو شرکت در پی اضافه‌کردن امکان اجرای اپلیکیشن‌های یادشده به پردازنده‌های جدید و پردازنده‌هایی قدیمی‌تر نظیر اسنپدراگون ۸۳۵ هستند. بنابراین، قرار است به‌زودی امکان اجرای اپلیکیشن‌های ۶۴ بیتی از انحصار پردازنده‌هایی نظیر اسنپدراگون 8cx خارج شود. 

مایکروسافت به‌‌شدت تلاش می‌کند تا در اپلیکیشن‌های ۶۴ بیتی نیز عملکردی حداقل درحد اپلیکیشن‌های ۳۲ بیتی را ارائه دهد؛ اما بررسی‌ها نشان می‌دهد عملی‌کردن این هدف کاری بسیار سخت است و به زمان نیاز دارد. در دو سال اخیر، بهبودهای عمده‌ای در پلتفرم ویندوز روی آرم را شاهد بوده‌ایم و احتمالا با گذر زمان پیشرفت‌های بیشتری را نیز حاصل خواهد شد.

دیدگاه شما کاربران زومیت درباره‌ی این موضوع چیست؟

Let’s block ads! (Why?)

ادامه مطلب

اینتل جزئیات مربوط به معماری گرافیکی Xe را منتشر کرد

اینتل جزئیات مربوط به معماری گرافیکی Xe را منتشر کرد

اینتل آخرین جزئیات مربوط به محصولات جدید مبتنی‌بر معماری گرافیکی Xe خود را در کنفرانس مربوط به توسعه‌دهندگان HPC (مخفف Hight Performance Computing به‌معنی محاسبات رده‌بالا) مننتشر کرد. شخصی که روی جایگاه محصولات و سرویس‌ها را معرفی می‌کرد، راجا کدوری، معاون کل اینتل و مدیر بخش معماری بود. او نخستین نقشه‌ی راه اولین معماری گرافیکی ساخت اینتل، یعنی Xe را آشکار و محصولاتی را معرفی کرد که معماری مذکور در آن‌ها به‌کار خواهد رفت.

نکات بسیاری درباره‌ی محصولات جدید اینتل وجود دارد؛ اما بهتر است  ابتدا مهم‌ترین موضوع، یعنی خود معماری Xe را تحلیل کنیم. معماری گرافیکی Xe اینتل مقیاس‌پذیر است و تراشه‌های مختلف را می‌تواند توسعه دهد. تصمیم تیم آبی بر این است تا با تکیه بر معماری Xe، سه نوع ریزمعماری را روانه‌ی بازار کند:

  • Xe LP اینتل که کارت گرافیکی مجتمع و پایین‌رده است؛
  • Xe HP اینتل که میان‌رده است و برای مصارف عمومی و مراکز داده و هوشی مصنوعی کاربرد دارد؛
  • Xe HPC اینتل که برای محاسبات پیچیده کاربرد دارد و حداقل یک هگزافلاپس محاسبه را در ثانیه انجام می‌دهد.

مقاله‌های مرتبط:

آنچه از نام‌گذاری پردازنده‌های گرافیکی مذکور می‌توان نتیجه گرفت، نوع کاربری هرکدام از این محصولات است. نام LP مخفف Low-Power به مفهوم کم‌مصرف و عبارت HP مخفف High-Performance به مفهوم عملکرد پیشرفته است. اختصار HPC نیز همان‌گونه که پیش‌تر گفته شد، مخفف Hight Performance Computing و اشاره به معماری‌ای است که محاسبات پیچیده را انجام می‌دهد و از جدیدترین فناوری‌های اینتل در آن استفاده شده است. درادامه، فناوری‌های یادشده بررسی خواهند شد. به‌گفته‌ی تیم آبی‌، توان پردازنده‌ی گرافیکی Xe LP بین ۵ تا ۲۰ وات است و تا ۵۰ وات توانایی سازگاری دارد. کارت گرافیک Xe HP اینتل نیز یک سطح بالاتر و توان مصرفی آن بین ۷۵ تا ۲۵۰ وات است. در‌همین‌حال، معماری HPC با توان محاسباتیِ بیشتر درمقایسه‌با دو معماری دیگر، توان مصرفی بیشتری خواهد داشت. راجا کدوری درباره‌ی انواع معماری Xe چنین می‌گوید:

معماری تضمینی برای سازگاری نرم‌افزاری است. در ابتدا در حال برنامه‌ریزی به‌منظور استفاده از Xe برای دو میکرومعماری بودیم؛ یعنی معماری‌های LP و HP. بااین‌حال، فرصت را برای ارائه‌ی سومین معماری در قالب HPC مهیا دیدیم.

intel xe

کارت‌های گرافیکی کلاسِ Xe اینتل عرض بردار (Vector) متغیری خواهند داشت. برای تبیین موضوع این نکته را در نظر بگیرید که کارت‌های گرافیک اینتل پردازنده‌هایی برداری یا آرایه‌ای محسوب می‌شوند. این نوع از  پردازنده‌ها مجموعه دستورالعمل‌هایی را اجرا می‌کنند که دستورالعمل‌های یک‌بعدی از داده‌ها یا خطی داشته باشند. در‌هر‌حال، پردازنده‌های گرافیکی مذکور در انواع مختلف می‌توانند دستورالعمل‌ها را به‌صورت موازی در تعداد زیادی از واحدهای اجرایی (EU) اجرا کنند. عرض بردار در پردازنده‌های گرافیکی، اشاره به نوع پردازش هم‌زمان و موازی است که در کارت‌های گرافیک Xe در انواع SIMT و SIMD و تلفیقی از هر دو تقسیم‌بندی شده است. SIMD مخفف عبارت Single instruction multiple data به مفهوم دستورالعمل و داده‌های چندگانه و SIMT مخفف Single Instruction Multiple Threads به مفهوم دستورالعمل و چندین رشته است.

پردازنده‌ی گرافیکی Ponte Vecchio با بهره‌گیری از معماری گرافیکی Xe حداکثر ۱۰۰۰ عدد واحد اجرایی دارد

ازآنجاکه تمامی تمرکز کنفرانس توسعه‌دهندگان روی محاسبات بالارده (HPC) بود، راجا کدوری نیز به‌طور ویژه از پردازنده‌های گرافیکی HPC کلاس Xe صحبت کرد. پردازنده‌های مذکور می‌توانند ۱۰۰۰ واحد اجرایی (EU) داشته باشند و هر واحد اجرایی به‌لطف به‌روز‌رسانی‌ها تا ۴۰ برابر قدرت محاسباتی بیشتری در فرمت عددی double-precision floating-point یا نقطه‌ی شناور با دقت دوگانه ایجاد می‌کند. در فرمت یادشده (FP64) اطلاعات با حجم ۶۴ بیتی و دقتی فراوان در حافظه‌ی دستگاه ذخیره می‌شوند.

واحدهای اجرایی در پردازنده‌ی گرافیکی جدید اینتل با پارچه‌ی حافظه‌ی جدیدی با کارایی درخورتوجه در هر شرایطی، به چندین کانال حافظه با پهنای باند بالا متصل شده‌اند. پارچه‌ی حافظه در کلاس Xe با نام XEMF شناخته می‌شود که مخفف XE Memory Fabric به‌معنی پارچه‌ی حافظه‌ی Xe است. معماری پردازنده‌های گرافیکی HPC از کلاس Xe، شامل حافظه‌ی کش یکپارچه‌ی بسیار بزرگی با نام رمبو (Rambo) است که چندین واحد پردازش گرافیکی را به‌هم متصل می‌کند. حافطه‌ی کش رمبو با ارائه‌ی پهنای باند وسیعی از حافظه، توانایی محاسبات پایدار فرمت عددی FP64 را در بارهای کاری با دقت زیاد فراهم می‌کند. راجا کدوری درباره‌ی پارچه‌ی جدید حافظه می‌گوید:

در قلب معماری Xe، پارچه‌ی جدیدی با نام XEMF داریم. این پارچه‌ی XEMF قلب عملکرد این ماشین‌ها است و ما آن را کش رمبو نامیدیم. این حافظه‌ی کش یکپارچه‌ای است که از پردازنده و کارت گرافیک دردسترس است.

intel xe

اینتل کارت‌های گرافیک کلاس HPC از معماری Xe را با آخرین فناوری لیتوگرافی هفت نانومتری خواهد ساخت. این همان لیتوگرافی بالارده‌ی هفت نانومتری است که این شرکت قبلا درباره‌اش حرف زده بود. اینتل برای توسعه‌ی کارت‌های گرافیک اگزامقیاس خود بیشترین استفاده را از فناوری‌های جدید و پیشرفته‌ی یکپارچه‌سازی شرکت مانند رابط‌های EMIB و Forveros خواهد کرد. رابط‌های مذکور رابط‌های دای‌به‌دای است و توانایی اتصال دای‌های ناهمگن را با هزینه‌ی مقرون‌به‌صرفه فراهم می‌آورند. در مبحث مدارهای مجتمع، هر دای (die) یک بلوک کوچک از مواد نیمه‌رسانا است که مداری با کارکرد خاص در فرایندی مانند فوتولیتوگرافی روی آن ساخته شده‌ است. در بحث مربوط به فرایند ساخت، موارد زیر بهبودهای مهمی هستند که اینتل برای لیتوگرافی ۷ نانومتری خود اعلام کرده است:

  • تراشه‌های هفت نانومتری در همان اندازه‌ی دای ۱۰ نانومتری با دوبرابر تراکم ترانزیستور بیشتر؛
  • بهینه‌سازی‌های برنامه‌ریزی‌شده‌ی درون گره‌ها (intra-node)؛
  • کاهش چهاربرابری قوانین طراحی؛
  • لیتوگرافی به‌وسیله‌ی اشعه‌ی ماوراء‌بنفش (EUV)؛
  • آخرین فناوری از رابط‌های EMIB و Forveros.

کارت‌های گرافیک Xe HPC از فناوری Forveros برای اتصال به حافظه‌ی کش رمبو بهره خواهند گرفت. شایان ذکر است حافظه‌ی رمبو را می‌توان بین چندین کارت گرافیک HPC در مداری یکپارچه به اشتراک گذاشت. EMIB نیز برای اتصال حافظه‌ی با پهنای باند بالا (HBM) به کارت گرافیک استفاده می‌شود. هر دو این فناوری‌ها جهش بزرگی در کارایی پهنای باند و تراکم پردازنده ایجاد می‌کنند. دقیقا همانند پردازنده‌های Xeon، کارت‌های گرافیک HPC نیز همراه‌با حافظه‌ی ECC و تصحیح‌کننده‌ی حافظه‌ی کش و دسترسی‌پذیری و قابلیت اطمینان و سرویس‌پذیری در کلاس Xeon همراه خواهند بود.

ابرکامپیوتر آئورورا؛ اولین محصول مجهز به مرکز داده‌ی هفت نانومتری Ponte Vecchio مبتنی‌بر معماری Xe

حال‌که به تمامی فناوری‌های مهم اشاره کردیم، باید اولین محصول هفت نانومتری از معماری Xe HPC را بررسی کنیم. این محصول Ponte Vecchio نام دارد که پردازنده‌ی گرافیکی عظیمی است و هدفش طرح جدیدترین تک‌تراشه‌ی اگزامقیاس برای ابرکامپیوترها است. Ponte Vecchio با ۱۶ چیپلت محاسباتی روانه‌ی بازار خواهد شد که برپایه‌ی معماری گرافیکی Xe HPC شکل گرفته‌اند.

intel xe

به‌نظر می‌رسد در کارت گرافیک Ponte Vecchio مقادیر عظیمی از حافظه‌ی با پهنای باند بالای DRAM به هر واحد پردازش گرافیکی متصل خواهد بود. تنها یک بسته‌ی پردازشی از این نوع برای ابرکامپیوتر آئورورا (Aurora) استفاده خواهد شد. بسته‌ی مذکور ۶ کارت گرافیک Ponte Vecchio را شامل می‌شود که با رابط‌های CXL (لینک محاسبه‌ی سریع یا Compute Express Link) یا Xe Link به‌هم متصل شده‌اند و از بسته‌ی نرم‌افزاری OneAPI بهره می‌برند. بسته‌ی پردازشی مذکور همچنین دو پردازنده‌ی Sapphire Rapids را درون خود جای داده‌ است که نسل بعدی از لیتوگرافی ++10nm معماری Willow Cove هستند. همان‌طورکه پیش‌تر ذکر شد، ابرکامپیوتر آئورورا اولین محصولی است که از مرکز داده‌ی هفت نانومتری Ponte Vecchio مبتنی‌بر معماری Xe استفاده می‌کند. برخی از ویژگی‌های مهم در بسته‌ی پردازشی ابرکامپیوتر آئورورا بدین‌شرح است:

  • عملکرد پیشرفته در هوش مصنوعی و محاسبات بالارده و تحلیل داده؛
  • معماری یکپارچه‌ی حافظه در سراسر پردازنده‌‌ها و کارت‌های گرافیک؛
  • اتصال همه‌جانبه در بسته که باعث کاهش تأخیر و افزایش پهنای باند شده است؛
  • ورودی/خروجی‌های غیرموازیِ توسعه‌پذیر در تمامی گره‌ها.

رویکرد تیم آبی بسیار شبیه به کاری است که انویدیا با مدل DGX-2 خود انجام داده است. DGX-2 از ۱۶ پردازنده‌ی گرافیکی Volta بهره می‌برد که با رابط NVSwitch به بسته‌ای واحد تبدیل شده است؛ اما برخلاف طرح اینتل، انویدیا کل بسته را پردازنده‌ی گرافیکی کامل نامیده است. اینتل ۱۶ چیپلت روی مدار یکپارچه را پردازنده‌ی گرافیکی می‌نامد و هر بسته‌ ۶ پردازنده‌ی گرافیکی را شامل می‌شود. به‌نظر می‌رسد انویدیا طراحی چیپلت ماژول چندتراشه‌ای (MCM) را روی محصولات HPC شرکت مذکور دنبال کند؛ همانند پردازنده‌ی Ampere که یک‌ سال زودتر از Ponte Vecchio، یعنی در سال ۲۰۲۰ وارد بازار پردازنده‌های HPC خواهد شد.

گرافیک Xe

درحالی‌که مراکز داده اولین مقصد پردازنده‌های گرافیکی هفت نانومتری Xe هستند، کارت‌های گرافیکی ۱۰ نانومتری Xe که با معماری گرافیکی Xe LP و Xe HP بازار هدفشان مشتریان عادی است، در سال ۲۰۲۰ راه خود را به‌سمت کاربری‌های عمومی و بازار گیمینگ باز می‌کنند.

Let’s block ads! (Why?)

ادامه مطلب

ایسوس: مشکل کمبود پردازنده‌های اینتل رو به بهبود است

ایسوس: مشکل کمبود پردازنده‌های اینتل رو به بهبود است

ایسوس به‌تازگی و در جلسه با سرمایه‌گذاران و تحلیلگران، مشکل کمبود تأمین پردازنده‌های اینتل را همچنان پابرجا دانست. البته به‌اعتقاد ایسوس، در‌حال‌حاضر وضعیت بسیار بهتر از اواخر سال گذشته‌ی میلادی است. اینتل به‌تازگی اعلام کرده است با افزایش ظرفیت تولید کارخانه‌های ۱۴ نانومتری خود، مشکل کمبود عرضه به بازار را در سه‌ماهه‌ی ابتدایی سال ۲۰۲۰ به‌کلی برطرف خواهد کرد. برای جبران کمبود پردازنده‌های اینتل، ایسوس محصولات بیشتری با پردازنده‌های AMD به بازار عرضه کرده است.

مقاله‌ی مرتبط:

اینتل اوایل سال ۲۰۱۹ ظرفیت تولید ویفر در خط‌تولید ۱۴ نانومتری خود را درمقایسه‌با سال ۲۰۱۸، ۲۵ درصد افزایش داد. با‌این‌حال، غول دنیای پردازنده‌های کامپیوتری پیش‌تر اذعان کرده بود کمبود محصولات این شرکت تا پایان سال ۲۰۱۹ ادامه خواهد داشت. تولید پردازنده‌های سرور و محصولات پرچم‌دار همچنان در اولویت اصلی اینتل قرار دارد؛ به‌همین‌دلیل، برخی شرکای تجاری نمی‌توانند نمونه‌های پایین‌رده‌‌ مدنظر خود را تأمین کنند. با‌توجه‌به تمرکز ایسوس بر تولید محصولات پرچم‌دار، این شرکت چندان تحت‌تأثیر مشکلات پیش‌آمده قرار نگرفته است. مدیرعامل ایسوس در‌این‌باره گفت:

کمبود پردازنده‌های اینتل در سه‌ماهه‌ی پایانی سال گذشته‌ی میلادی آغاز شد و تا سه‌ماهه‌ی ابتدایی ۲۰۱۹ نیز ادامه داشت. در سه‌ماهه‌ی دوم و سوم سال جاری، شرایط بسیار بهتر از گذشته شد. با‌این‌حال، مشکلات موجود در‌این‌زمینه تا سه‌ماهه‌ی پایانی امسال نیز ادامه یافت. این مشکل مختص ایسوس نیست و گریبان‌گیر تمام صنعت کامپیوترهای شخصی شده است. طبق اطلاعات شرکای ما، سه‌ماهه‌ی سال آتی کمبودی درزمینه‌ی تأمین پردازنده‌های موردنیاز وجود نخواهد داشت. البته هنوز جزئیاتی از میزان تأمین محصولات موردنیاز در سه‌ماهه‌های پس‌از‌آن اعلام نشده است.

ایسوس FX503VD

با‌توجه‌به کاهش فروش کامپیوترهای شخصی در سه‌ماهه‌ی ابتدایی هر سال و فعالیت چشمگیر خط‌تولید اینتل (در نظر داشته باشید فرایند تولید هر پردازنده زمان‌بر و طولانی است)، به‌احتمال زیاد میزان عرضه و تقاضا در سه‌ماهه‌ی اول ۲۰۲۰ به تعادل برسد. با‌این‌حال، شرایط دنیای پردازنده‌های کامپیوتری برای بازه‌ی پس‌از‌آن کاملا مبهم است.

پس از کمبود پردازنده‌های اینتل در سال گذشته، ایسوس و سایر تولیدکنندگان کامپیوترهای شخصی محصولات زیادی را با پردازنده‌های AMD به بازار عرضه کرده‌اند. در دنیای دسکتاپ‌ها که AMD محصولاتی بسیار توانمند و رقابتی عرضه کرده است، این موضوع بیشتر به‌چشم می‌خورد؛ اما در دنیای لپ‌تاپ‌ها، اینتل حاکم بی‌رقیب بازار است و کمبود محصولات آن مشکلات زیادی برای شرکت‌های فعال ایجاد کرده است. به‌عنوان مثال، ایسوس در سال گذشته لپ‌تاپ‌های زیادی با پردازنده‌ی AMD به بازار عرضه کرده است و سرمایه‌گذاری گسترده‌ای نیز برای برندسازی و استقبال بیشتر مشتریان کرده است.

Let’s block ads! (Why?)

ادامه مطلب