برچسب: دیدگاه

آزاده لشکری زاده، مسئول توسعه صنایع خلاق پارک علم و فناوری استان کرمان در یادداشت اختصاصی که به خبرگزاری سینا داده است، توسعه صنایع خلاق و نقش پارک علم و فناوری استان کرمان را بررسی کرده است. در این یادداشت آمده است:

به گزارش خبرگزاری سینا، در حال حاضر پارک علم و فناوری استان کرمان در استان کرمان به عنوان یکی از اولویت‌های مهم برای رشد پایدار اقتصاد و ایجاد اشتغال مولد مورد توجه قرار گرفته است.

پارک علم و فناوری استان با رویکرد حمایت از کسب‌وکارهای دانش‌بنیان و خلاق، تلاش می‌کند تا بستر مناسبی برای رشد، شکوفایی و تجاری‌سازی ایده‌های نوآورانه فراهم آورد. در این چارچوب، حوزه‌هایی مانند صنایع دستی، هنرهای تجسمی، گردشگری فرهنگی، فشن و طراحی لباس، فیلم و رسانه، و بازی‌های رایانه‌ای از جایگاه ویژه‌ای برخوردار شده‌اند. استان کرمان با برخورداری از ظرفیت‌های تاریخی، فرهنگی و طبیعی منحصربه‌فرد، فرصت بی‌نظیری برای خلق ارزش افزوده و برندینگ ملی و بین‌المللی در این حوزه‌ها دارد. با این حال، توسعه زیرساخت‌های فناورانه و ایجاد شبکه ارتباطی میان کارآفرینان، دانشگاه‌ها و بازارهای مصرف، لازمه تحقق این هدف است.

در مسیر توسعه صنایع خلاق، ایجاد برنامه‌های حمایت مالی، آموزش تخصصی و تسهیل فرایند ثبت مالکیت فکری از مهمترین اقدامات پارک در استان محسوب می‌شود. شناسایی استعدادهای جوان و شبکه‌سازی مؤثر بین فعالان این حوزه، منجر به شکل‌گیری تیم‌های نوآور و راه‌اندازی شرکت‌های خلاق و استارتاپ‌های جدید خواهد شد. همچنین با برگزاری رویدادهای نوآوری، کارگاه‌های مهارت‌آموزی و حمایت از حضور نقش‌آفرینان استان در نمایشگاه‌های ملی و بین‌المللی، امکان معرفی پتانسیل‌های استان برای جذب سرمایه‌گذار خارجی و داخلی افزایش خواهد یافت.

تاکید بر توسعه کسب‌وکارهای خلاق در حوزه گردشگری موجب شده تا پارک با همکاری شرکت‌های استارتاپی، بسته‌های نوین گردشگری فرهنگی را طراحی و اجرا نماید تا جذب گردشگر و نیز اشتغال‌زایی مستقیم را افزایش دهد.

در سال‌های اخیر، استان کرمان شاهد پیشرفت‌های قابل توجهی در حوزه صنایع خلاق بوده است که برخی از نمونه‌های شاخص آن عبارت‌اند از:
برندسازی و تجاری‌سازی صنایع دستی: احیای هنرهای سنتی مانند قالی‌بافی، پته‌دوزی و گلیم شیریکی‌پیچ با معرفی برندهای محلی و صادرات محصولات به بازارهای داخلی و خارجی. برخی کارگاه‌ها موفق به جذب سرمایه‌گذار و صادرات محصولات خود به کشورهای اروپایی و آسیایی شده‌اند.
استارتاپ‌های گردشگری خلاق: شکل‌گیری استارتاپ‌ها و کسب‌وکارهای نوآور در حوزه گردشگری فرهنگی و طبیعت‌گردی، مانند طراحی تورهای واقعیت افزوده و روایت‌های تعاملی از جاذبه‌های تاریخی کرمان که گردشگر را با فرهنگ بومی و تاریخ استان بیشتر آشنا می‌کند.
توسعه محتوای دیجیتال و رسانه‌ای: تولید اپلیکیشن‌ها و بازی‌های رایانه‌ای با محوریت معرفی آثار تاریخی و فرهنگ کرمان، همچنین فعالیت گروه‌های فیلم‌سازی و عکاسی که موفق به کسب جوایز ملی و بین‌المللی شده‌اند.
رویدادها و جشنواره‌های خلاق: برگزاری جشنواره‌های تخصصی چون جشنواره ملی قصه‌گویی کرمان و رویدادهای استارتاپ‌ویکند صنایع خلاق، که زمینه تعامل و همکاری میان هنرمندان، کارآفرینان و سرمایه‌گذاران را فراهم کرده و به معرفی استعدادهای جدید منتهی شده‌اند.
ایجاد مراکز شتابدهنده و خانه‌های خلاق: راه‌اندازی کارخانه نوآوری کرمان و همچنین شتابدهنده‌هایی که به توانمندسازی جوانان و حمایت از کسب‌وکارهای نوپا در زمینه صنایع خلاق کمک می‌کند.
این نمونه‌ها نشان می‌دهد راهبردهای حمایت از صنایع خلاق در استان کرمان به تدریج نقش‌آفرینی مؤثر یافته‌اند و اثرات مثبتی در اقتصاد، اشتغال و توسعه فرهنگی استان ایجاد کرده‌اند.

در نهایت، موفقیت در مسیر توسعه صنایع خلاق استان کرمان مستلزم هم‌افزایی و همکاری نزدیک بخش‌های دولتی، خصوصی و جامعه محلی است. لازمه پایداری این توسعه، ترویج فرهنگ نوآوری، آموزش مستمر و حمایت همه‌جانبه از کارآفرینان خلاق می‌باشد. پارک علم و فناوری استان کرمان، با نقش‌آفرینی فعال در سیاست‌گذاری و اجرای طرح‌های توسعه‌ای، بستری برای رشد متوازن، ارتقاء سطح دانش تخصصی و اشتغال پایدار در حوزه صنایع خلاق فراهم می‌سازد. امید است با نگاه بلندمدت و اهتمام به ایجاد زنجیره ارزش در این اکوسیستم، استان کرمان به قطب نوآوری و خلاقیت در سطح کشور و منطقه تبدیل گردد.

نوشته یادداشت آزاده لشکری‌زاده، مسئول توسعه صنایع خلاق پارک علم و فناوری استان کرمان
فرایند توسعه صنایع خلاق در استان کرمان اولین بار در خبرگزاری سیناپرس. پدیدار شد.

سیدرضا صالحی‌امیری، وزیر میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی به مناسبت روز جهانی موزه ها و هفته میراث‌فرهنگی در یادداشتی به نقش مهم این میراث فرهنگی ایران پرداخت. او در این یادداشت نوشت:

به گزارش خبرگزاری سینا، در عصر بازآرایی قدرت‌ها، جایی که جغرافیای ژئوپلیتیک به‌سوی الگوهای نوین نفوذ و اثربخشی در حرکت است، مفهومی نو از قدرت در حال شکل‌گیری است: قدرتی نه متکی بر سخت‌افزارهای نظامی، ساختارهای اقتصادمحور یا ائتلاف‌های سیاسی، بلکه مبتنی بر هویت، فرهنگ و میراث؛ آن‌گونه که در ادبیات راهبردی از آن با عنوان «قدرت نرم تمدنی» یاد می‌شود.

در این هندسه نوین جهانی، ایران نه صرفاً با تکیه بر منابع نفتی و معدنی، بلکه با سرمایه‌های تاریخی‌اش، یعنی میراث‌فرهنگی، در حال بازیابی جایگاه تمدنی خویش است. این میراث، حافظه‌ جمعی و هویت تاریخی ملتی است که در پرتو گفت‌وگو، عرفان، زیبایی‌شناسی و خلاقیت شکل گرفته است.

تا امروز، ۲۸ اثر ملموس و طبیعی از ایران در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده‌اند که در بیش از ۱۰۷ مکان تاریخی و فرهنگی پراکنده‌اند؛ از بیابان لوت تا مجموعه‌های عظیم پاسارگاد و تخت‌جمشید، از ارگ بم تا باغ‌های ایرانی، از کلیساهای ارامنه تا سازه‌های آبی شوشتر. این آثار، صرفاً بناهای تاریخی نیستند، بلکه متون گویای تمدن غنی ایران در دیدگان جهانیان‌اند؛ آثاری که اسنادی زنده‌اند و ایران را نه فقط در هیئت یک ملت یا دولت، بلکه به‌مثابه یک مفهوم تمدنی برتر به جهانیان معرفی می‌کنند.

در حوزه میراث ناملموس نیز ایران با ۲۶ اثر جهانی، اکنون در زمره چهار کشور پیشرو در این عرصه قرار دارد. این میراث ناملموس— از نوروز و تعزیه گرفته تا موسیقی مقامی، آیین‌های منحصربه‌فرد و دانش بومی زیست‌محیطی—شاکله‌ای از نظام دانایی سنتی ایرانی است که در برابر جهانی‌سازی همسان‌ساز، باعث مانایی و استواری این سرزمین شده است.

امروز، هر کاشی از مسجد جامع اصفهان، هر آجر از چغازنبیل و هر طرح گلابتون‌دوزی در هرمزگان، یک سفیر مجسم و درعین‌حال فاخر ایران است. دیپلماسی فرهنگی ما نه در ادبیات رسمی، بلکه در معماری، آیین، رنگ و روایت، در شعر و شعور متجلی است. این گنجینه‌ها در لحظه‌ای که یک گردشگر خارجی در برابرشان می‌ایستد، تبدیل به یک «ارتباط فرهنگی و تمدنی» می‌شوند؛ گفت‌وگویی بی‌کلام اما ژرف میان ایران و جهان.

وظیفه ما در قبال این سرمایه، حفاظت و صیانت از آن به‌عنوان یک امانت تاریخی و انتقال خلاقانه‌اش به نسل آینده به‌مثابه یک اندوخته معنوی است. حفاظت فیزیکی کافی نیست؛ باید میراث را در ذهن و زبان نسل جدید نهادینه کنیم. اگر دانش‌آموز ایرانی بداند بر روی چه خاکی گام می‌گذارد و چه تاریخ شکوهمندی را حمل می‌کند، هرگز از هویت خود گسسته نخواهد شد.

کارشناسان میراث‌فرهنگی ما، صرفاً معماران و مرمت‌گران بنا نیستند، بلکه روان‌شناسان هویت‌اند؛ آنان‌که ترک‌های ساختمان‌ها را مرمت می‌کنند تا از گسست‌های هویتی آینده جلوگیری شود. هر سنگ، هر طاق، هر گنبد، حامل معنایی است که بازسازی آن، یعنی بازگرداندن معنا به کالبد اجتماعی ما.

امروز، در بحبوحه نبرد روایت‌ها و تصویرها، آن‌چه ما را از فروغ می‌اندازد، نه دشمنی بیگانه، بلکه غفلت خودی است. اگر نظام آموزشی ما به‌جای تکرار مدام محفوظات، کودکان را هر هفته به موزه‌ها، بناها و مکان‌های تاریخی ببرد، آینده‌مان را نه فقط باسوادتر، بلکه باشعورتر ساخته‌ایم.

میراث‌فرهنگی ایران، نه فقط هویت ما، که ابزار آینده‌سازی ماست. در جهانی که قدرت‌های فرهنگی رقیب، به‌سوی بازنویسی تاریخ و هویت ملت‌ها حرکت می‌کنند، ما باید با گفتمان میراث، با دیپلماسی فرهنگی و با پیوندهای بین‌نسلی، سرمایه تمدنی خود را از انفعال به کنشگری بدل کنیم.

میراث ما مقدس است؛ نه تنها از آن‌رو که تبلور تاریخ است، بلکه به این سبب که شالوده آینده‌ای هویت‌مند و سربلند خواهد بود.

در پایان، فرارسیدن «روز جهانی موزه‌ها» و «هفته میراث‌فرهنگی» را به تمامی اندیشمندان، مرمت‌گران، کارشناسان دلسوز، فعالان گمنام، حافظان هویت ملی و یکایک تلاشگرانی که با جان و دل در حفظ و احیا این میراث می‌کوشند، تبریک می‌گویم.

نوشته یادداشت وزیر میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی به مناسبت روز جهانی موزه ها و هفته میراث‌فرهنگی:
میراث‌فرهنگی؛ معماری قدرت نرم تمدن ایرانی در نظام جهانی اولین بار در خبرگزاری سیناپرس. پدیدار شد.

دکتر حسن رهایی، مدیراداره برنامه ریزی وتوسعه پارک به بهانه نمایشگاه بین المللی اکسپو 2025 طی یادداشتی به بررسی این نمایشگاه و جایگاه اقتصاد خلاق آن پرداخته است. در این یادداشت آمده است:

به گزارش خبرگزاری سینا، نمایشگاه بین‌المللی ایران اکسپو ۲۰۲۵، به‌عنوان بزرگ‌ترین رویداد صادرات‌محور کشور، بار دیگر توانمندی‌های فنی و صنعتی ایران را در معرض دید داخلی و خارجی قرار داد. تمرکز اصلی نمایشگاه بر صادرات کالاهای فیزیکی مانند خودرو، پتروشیمی، فولاد، ماشین‌آلات، و صنایع غذایی بود. اما آنچه بیش از همه به چشم آمد، حضور کم‌رنگ و غفلت راهبردی از اقتصاد خلاق بود؛ حوزه‌ای که اکنون به یکی از کلیدی‌ترین مزیت‌های رقابتی کشورهای در حال توسعه تبدیل شده است.

اقتصاد خلاق؛ پیشران آینده‌محور صادرات ایران

اقتصاد خلاق، مجموعه‌ای از فعالیت‌های اقتصادی مبتنی بر خلاقیت، دانش، نوآوری و فرهنگ است که به‌ویژه در قرن بیست‌ویکم، نقش محوری در اشتغال‌زایی، ارزش‌افزایی، دیپلماسی فرهنگی و توسعه پایدار ایفا می‌کند. این اقتصاد شامل دو بخش اصلی است:

• صنایع خلاق: نظیر فیلم و سینما، موسیقی، انیمیشن، بازی‌های رایانه‌ای، طراحی، مد و پوشاک، هنرهای تجسمی و صنایع دستی.
• خدمات خلاق: همچون گردشگری خلاق، آموزش مهارت‌های خلاق، طراحی صنعتی، تبلیغات، مشاوره فرهنگی و خدمات دیجیتال.

حضور کم‌رنگ این دو بخش در ویترین صادراتی ایران در اکسپو ۲۰۲۵، فرصتی را که می‌توانست به تقویت برند ملی، تنوع سبد صادرات غیرنفتی و گسترش نفوذ نرم کشور بینجامد، از بین برد.

سطوح سه‌گانه کم‌رنگی اقتصاد خلاق در اکسپو

• حضور ناچیز صنایع فرهنگی و خلاق دیجیتال:
• اکسپو ۲۰۲۵ هیچ جایگاه مشخصی برای شرکت‌های فعال در حوزه‌هایی مانند گیم، انیمیشن، نشر دیجیتال، طراحی گرافیک، صنایع خلاق شهری، محتوای آموزشی دیجیتال، مد ایرانی-اسلامی و محصولات هنری معاصر اختصاص نداد. این در حالی است که کشورهایی مانند کره جنوبی، ترکیه و مالزی سال‌هاست این حوزه‌ها را به یکی از ارکان دیپلماسی اقتصادی خود تبدیل کرده‌اند.
• عدم حضور ساختاریافته خدمات خلاق صادرات‌پذیر:
• بخش بزرگی از اقتصادهای نوظهور، صادرات خدمات خلاق را به‌عنوان موتور رشد در نظر گرفته‌اند. با این حال، در نمایشگاه، جایگاهی برای ارائه خدماتی چون طراحی صنعتی، مشاوره برندینگ، خدمات گردشگری خلاق، تولید محتوا، و آموزش‌های مهارتی نوین در نظر گرفته نشده بود.
• حضور کم‌رنگ نهادهای پشتیبان و سیاست‌گذار:
• نهادهای متولی توسعه اقتصاد خلاق حضور کم‌رنگ و بیشتر نمادین در اکسپو داشتند. این موضوع نشان می‌دهد که همچنان پیوند مؤثری بین سیاست‌گذاری‌های صادراتی و ظرفیت‌های اقتصاد خلاق در کشور برقرار نشده و نیاز به راهبری کلان در این حوزه احساس می‌شود.

پیامدهای این کم‌توجهی راهبردی

• ماندگاری در صادرات سنتی و سرمایه‌بر: صادرات ایران همچنان بر کالاهای سنگین، وابسته به منابع طبیعی و پرهزینه متمرکز مانده است.
• فرصت‌سوزی فرهنگی در منطقه: حضور کم‌رنگ صنایع و خدمات خلاق یعنی واگذاری بازار فرهنگی و نرم منطقه به رقبای منطقه‌ای مانند ترکیه و امارات.
• تضعیف برند ملی و تصویر جهانی ایران: در دنیای امروز، هویت کشورها بیش از هر چیز از طریق محتوا و خلاقیت ساخته می‌شود، نه کالاهای سخت‌افزاری.

براین اساس پیشنهاد می‌شود:

• برای دوره‌های بعدی، بخش ویژه‌ای با عنوان «اکسپوی اقتصاد خلاق» طراحی و اجرا شود.
• نهادهای تخصصی، دانشگاه‌ها، پارک صنایع فرهنگی، شتاب‌دهنده‌ها، و شرکت‌های دانش‌بنیان فرهنگی به‌صورت سازمان‌یافته در طراحی آن مشارکت داده شوند.
• نگاه سنتی به صادرات با گشودن فضا برای خلاقیت، نوآوری، و هویت فرهنگی، تکمیل و به‌روزرسانی شود.
• اکسپوها، ویترین اقتصاد ملی‌اند. اگر می‌خواهیم ایران در قرن نو، نه فقط صادرکننده کالا، بلکه صادرکننده معنا، فرهنگ و سبک زندگی باشد، باید اقتصاد خلاق را در کانون راهبردهای صادراتی کشور بنشانیم.

نوشته یادداشت اختصاصی دکتر حسن رهایی، مدیراداره برنامه‌ریزی وتوسعه پارک
حضور کم‌رنگ اقتصاد خلاق در اکسپوی ایران ۲۰۲۵ اولین بار در خبرگزاری سیناپرس. پدیدار شد.

سید مصطفی مرتضوی بنیان گذار مرکز رشد صنایع خلاق استان خراسان شمالی در یادداشتی که در اختیار خبرگزاری سینا قرار داده صنایع خلاق را موتور محرک فرهنگ، اقتصاد و اجتماع عنوان کرده است. متن یادداشت به شرح زیر است:

به گزارش خبرگزاری سینا، در سال‌های اخیر، تمرکز پارک‌های علم و فناوری عمدتاً بر کسب‌وکارهای فناورانه بوده، در حالی که صنایع خلاق – موتور محرک فرهنگ، اقتصاد و اجتماع – کمتر مورد توجه قرار گرفته‌اند. این غفلت باعث شده است که پارک‌ها از ظرفیت عظیم نوآوری فرهنگی و اجتماعی بهره‌مند نشوند، در حالی که این صنایع می‌توانند به تعامل بیشتر با جامعه، جذب مخاطبان گسترده‌تر و ایجاد ارزش‌افزوده پایدار کمک کنند.

اکنون زمان آن رسیده که این عدم توازن جبران شود و نقش صنایع خلاق در پارک‌های علم و فناوری پررنگ‌تر گردد. سرمایه‌گذاری در کسب‌وکارهای نوآورانه و خلاق نه‌تنها موجب تنوع‌بخشی به خروجی‌های اقتصادی می‌شود، بلکه فضای اجتماعی و فرهنگی پارک‌ها را غنی‌تر می‌کند. حمایت از این صنایع می‌تواند پلی میان تکنولوژی و هنر، بین دانش و فرهنگ ایجاد کند، که در نهایت به پایداری اقتصادی و هویت‌بخشی اجتماعی کمک خواهد کرد.

پارک‌های علم و فناوری باید از نگاه صرفاً تکنولوژیک فاصله گرفته و به سمت اکوسیستم نوآوری جامع حرکت کنند؛ جایی که صنایع خلاق نه‌تنها مورد حمایت قرار گیرند، بلکه به عنوان یکی از ارکان اصلی توسعه دیده شوند. این تغییر رویکرد، پارک‌ها را از صرفاً مراکز فناورانه به موتورهای فرهنگی و اقتصادی جامعه تبدیل خواهد کرد، که هم‌زمان نوآوری و پیشرفت را در ابعاد مختلف تضمین می‌کند.

نوشته یادداشت بنیان گذار مرکز رشد صنایع خلاق استان خراسان شمالی
پارک‌های علم و فناوری؛ بازنگری در مسیر نوآوری و خلاقیت اولین بار در خبرگزاری سیناپرس. پدیدار شد.

نوشته علیرضا فرمانی نویسنده و کارگردان انیمیشن:
موانع توسعه صنعت انیمیشن در شهرستان‌ها چیست؟ اولین بار در خبرگزاری سیناپرس. پدیدار شد.

نوشته پرداخت وام تحصیلی، ودیعه مسکن و فرزندآوری دانشجویان علوم پزشکی آغاز شد اولین بار در خبرگزاری سیناپرس. پدیدار شد.

 کاوه فولادی‌نسب،نویسنده، مترجم، روزنامه‌نگار ادبی، مدرس داستان‌نویسی به بهانه آغاز نمایشگاه کتاب تهران یادداشتی درباره این رویداد نوشته است.

به گزارش خبرگزاری سینا، برای من و هم‌سن‌وسال‌هایم نمایشگاه کتاب تهران فقط یک رویداد فرهنگی نیست که هر سال ده روزی در اردیبهشت برگزار می‌شود و همیشه محل مناقشه بوده که اصلاً برگزاری‌اش به‌دردبخور است یا نه، یا با این شکل برگزاری اصلاً می‌شود اسمش را نمایشگاه گذاشت یا فروشگاهی‌ست بزرگ که به کتاب‌فروشی‌های محلی آسیب می‌زند، یا چون متولی‌اش خانه کتاب است و زیر نظر وزارتخانه، باید آن را دولتی و اصلاً یک گام برویم جلوتر حاکمیتی دانست و چه و چه.

مناقشه زیاد است و درباره تک‌تک این‌ها که گفتم می‌شود ساعت‌ها مباحثه و مناظره کرد. همین آخری مثلاً… کی گفته چیزی اگر دولتی بود مال از مابهتران است؟ بله، عده‌ای دوست دارند درواقع نفع‌شان در این است که این‌طوری واقعیت را قلب کنند؛ این روزها دور دور انواع «کاسبان» است در رنگ‌ها و طرح‌های مختلف. اما حقیقت امر این است که حاکمیت و دولت و همه تشکیلات‌شان هم مال ما مردم است. با ارث پدر و مادرشان که کشور را اداره نمی‌کنند.

بودجه کشور از پول نفت است که مال همه ماست و کمی هم مالیات که از جیب ما کسر می‌شود. پس هر رویدادی همین نمایشگاه کتاب تهران مثلاً دولتی هم اگر باشد، مال دولت نیست؛ ملک طلق دولت نیست. با پول ماست که اداره می‌شود و باید از برگزارکنندگانش بخواهیم و اصلاً وادارشان کنیم که آن را به شکلی برگزار کنند که ما صلاح می‌دانیم. این یعنی مطالبه‌گری. یعنی یادآوری مدام این‌که مردم ولی‌نعمتند، نه حاکمان.

درباره فروشگاه بودنِ نمایشگاه کتاب تهران و آسیبش به کتاب‌فروشی‌های محلی هم حرف زیاد زده شده که درست هم هست. توصیه من همیشه به همه اهالی کتاب این بوده که خرید معمول‌تان از کتاب‌فروشی‌های محلی را قطع نکنید. مازاد خریدتان را بگذارید برای نمایشگاه کتاب. یعنی اگر ماهانه سه جلد کتاب از کتاب‌فروشی محل‌تان می‌خرید، این ماه هم همان سه جلد همیشگی را بخرید. خرید بیشتری اگر خواستید بکنید، این را ببرید نمایشگاه کتاب. درعین‌حال به‌خاطر قناسی چرخه توزیع کتاب در ایران، همیشه کتاب‌های خوبی وجود دارند که وارد چرخه نمی‌شوند و پای‌شان به کتاب‌فروشی‌ها نمی‌رسد؛ معمولاً کتاب‌های ناشرهای کوچک‌تر و تازه‌کارتر. می‌شود این‌ها را در نمایشگاه خرید. سال‌ها پیش در یادداشتی نوشتم کتاب‌فروشی‌های کوچک محلی دانه‌های فرهنگی و قلب تپنده شهرند. ما خودمان اگر از این دانه‌های فرهنگی حمایت نکنیم، اگر حواس‌مان به‌شان نباشد، با دست خودمان حکم مرگ‌شان را امضا کرده‌ایم. همه این مناقشه‌ها هست و درباره همه‌شان می‌شود ساعت‌ها حرف زد ولی برای بسیاری از ما هنوز نمایشگاه کتاب نمایشگاه کتاب است. ما آخرین سال‌های کودکی و نوجوانی‌مان را سپری می‌کردیم که نمایشگاه کتاب تهران متولد شد و به نوجوانی که رسیدیم، دیگر پا گرفته بود و شیرین‌زبانی می‌کرد.

کم‌کمک کنارش یک جشنواره مطبوعاتی هم راه افتاد که شد قند مکرر. و این جشنواره مطبوعات چه خاری بود توی چشم بعضی‌ها؛ طوری زدند از ریشه درش آوردند که انگار هرگز نبوده. ریشه‌کن به‌معنای واقعی کلمه. حالا حتی توی اینترنت که بگردی نمی‌توانی خاطره‌هایش را پیدا کنی. عرض کردم که… ریشه‌کن به‌معنای واقعی کلمه. نمایشگاه کنار ما رشد کرد و کم‌کمک به آیین سالانه‌ای بدل شد که مناسک خودش را داشت؛ گذشتن از میان ردیف دست‌فروش‌هایی که پیاده‌راه سرسبز ورودی محل دائمی نمایشگاه‌های بین‌المللی را به اشغال خود درمی‌آوردند و بدون این‌که خودشان متوجه باشند، چهره شهر را دموکراتیزه می‌کردند، گرفتن نقشه سالن‌ها و گشتن دنبال غرفه‌های محبوب، پرسه زدن و پرسه زدن و پرسه زدن میان غرفه‌ها و کتاب‌ها، نشستن کنار باغچه‌ها روی جدول‌ها و خوردن سیب‌زمینیِ سرخ‌کرده، گوش‌به‌زنگِ بلندگوها بودن که بفهمیم کدام نویسنده محبوب‌مان مهمان کدام غرفه است تا برویم ببینیمش و ازش امضایی بگیریم… یک آیین تمام‌وکمال بود که پاداش به‌جا آوردنش حال خوبی بود که نشت می‌کرد به روزها و ماه‌های بعد با آن ستون کتاب‌های تازه روی میزمان؛ من یکی که دلم نمی‌آمد کتاب‌های جدیدم را فوری ببرم بچینم توی کتابخانه. تا اواخر شهریور می‌ماندند؛ حتی بعد از این‌که می‌خواندم‌شان و دیگر کتاب تازه کتابخانه‌ام نبودند. حتی به مصلا که منتقل شد، نمایشگاه هنوز نمایشگاه بود. مثل هر تغییر عادتی اولش سخت بود، اما بعد جا افتاد.

امسال اما خبرهای دیگری به گوش می‌رسد؛ چه از حضور ناشران معتبر و مستقل، چه از برنامه‌های سرای اهل قلم، چه از حضور مهمان‌های خارجی… حتماً که طبق معمول عده‌ای هم چوب هم لای چرخ خواهند گذاشت. هویت و موجودیت‌شان را از همین می‌گیرند و البته که گاهی هم نیش عقرب از ره کین است. اما می‌شود امیدوار بود که بعد از سال‌ها که بسیاری از ما حتی اگر کلاه‌مان هم می‌افتاد آن‌طرف‌ها نمی‌رفتیم، امسال نمایشگاه شلوغ‌تر و دیدوبازدیدها پررونق‌تر از همه‌ی سال‌های اخیر باشد. و چی بهتر از این؟ هر یک کتابی که توسط شهروندی خریده می‌شود، گامی‌ست برای توسعه آگاهی و تحقق دموکراسی در این سرزمین. راه زیادی در پیش داریم، پس باید گام‌های زیادی برداریم؛ هزارها و ده‌ها هزار و صدها هزار.

پی‌نوشت: اگر اجازه داشته باشم، به‌عنوان یک نمایشگاه‌بروی حرفه‌ای چند توصیه هم دارم:

۱. سعی کنید بیشتر معاشرت کنید و میان غرفه‌ها و کتاب‌ها پرسه بزنید و از دیدن یکجای ویترین نشر ایران لذت ببرید تا پی خرید کتاب باشید.

۲. غرفه‌های ناشرهای جوان‌تر و جمع‌وجورتر را از دست ندهید. معمولاً می‌توانید چند تکه الماس توی این غرفه‌ها پیدا کنید.

۳. کتاب‌ها را تماشا کنید، تورق کنید و نگاهی به‌شان بیندازید. اما دقت داشته باشید که نمایشگاه جای خواندنِ کتاب نیست. کسانی پشت‌سر شما منتظرند جا باز شود، نگاهی به کتاب‌های روی پیشخان بیندازند.

۴. اگر امکانش را دارید، ساعت‌های اول روز بروید نمایشگاه. خلوت‌تر است. اگر امکانش را دارید، پنج‌شنبه و جمعه نروید نمایشگاه. شلوغ‌تر است.

۵. نمایشگاه کتاب معمولاً در خلوت‌ترین ساعت‌هایش هم شلوغ است. ممکن است کسی پای‌تان را له کند یا به‌تان تنه بزند. او دشمن شما نیست. مثل شما آدمی اهل کتاب است که آمده مهمانی. عذرخواهی‌اش را بپذیرید و خشم‌تان را نگه دارید برای آن‌هایی که باید.

۶. توی شبستان خبری از غرفه‌های خوراکیِ سبُک و نوشیدنی نیست. یک بطری آب همراه خودتان ببرید که مجبور نباشید وسط کار بزنید بیرون پی آب. وقت زیادی ازتان گرفته می‌شود.

۷. تهویه شبستان مصلا خوب نیست و هوا هم حسابی گرم شده. قبل از رفتن به نمایشگاه دوش بگیرید و لباس تمیز بپوشید. این‌طوری هم خودتان راحت‌ترید، هم دیگران.

نوشته یادداشت کاوه فولادی‌نسب به بهانه سی و ششمین نمایشگاه بین‌المللی کتاب
ما هنوز زنده‌ایم اولین بار در خبرگزاری سیناپرس. پدیدار شد.

محمدمهدی سیدناصری؛ حقوقدان، مدرس دانشگاه و پژوهشگر حقوق بین‌الملل کودکان در یادداشتی به بررسی حاکمیت پلتفرم‌ها و تاثیر روانی فضای مجازی بر کودک بلاگرها نوشت.

به گزارش خبرگزاری سینا، در عصر حاکمیت پلتفرم‌ها، خانواده‌ها ــ به‌ویژه والدین ــ ناخواسته به بازنمایی‌کنندگان دائمی زندگی فرزندانشان در فضای مجازی تبدیل شده‌اند. مفاهیمی، چون «شَرنْتینگ» (Sharenting) ــ ترکیبی از اشتراک‌گذاری (Sharing) و والدگری (Parenting) ــ اکنون به پدیده‌ای جهانی بدل شده که آثار روانی، اجتماعی و حقوقی آن بر کودکان، نگرانی‌های جدی پدید آورده است.

والدین، با نیت‌هایی گاه صادقانه، اما ناآگاهانه، اقدام به انتشار تصاویر، ویدیو‌ها و اطلاعات خصوصی فرزندان خردسال خود می‌کنند؛ غافل از آنکه این رفتارها، ممکن است نه‌تنها مصداق بارز نقض حریم خصوصی کودک باشد، بلکه والدین را در معرض مسئولیت کیفری نیز قرار دهد. گزارش سال ۲۰۲۳ مرکز بین‌المللی امنیت دیجیتال کودکان نشان می‌دهد که بیش از ۸۵ درصد از والدین در کشور‌های در حال توسعه، حداقل یک‌بار اطلاعات کودک خود را بدون رضایت یا آگاهی او در فضای مجازی منتشر کرده‌اند؛ در حالی که این رقم در سال ۲۰۱۰ حدود ۳۴ درصد بود. در ایران نیز، با رشد پرشتاب استفاده از شبکه‌های اجتماعی، به‌ویژه اینستاگرام و تیک‌تاک، شمار کودکانی که در فضای عمومی، بدون ملاحظه حقوقی، تبدیل به «محتوا» شده‌اند، به‌طور نگران‌کننده‌ای در حال افزایش است.

۱- از مرز اشتراک تا نقض حقوق بنیادین کودک؛ حق کودک بر حریم خصوصی، شأن انسانی و محافظت از حیثیت، از جمله حقوق بنیادینی است که در اسناد داخلی و بین‌المللی تأکید شده‌اند. ماده ۱۶ کنوانسیون حقوق کودک (CRC) به‌صراحت اعلام می‌دارد که «هیچ کودکی نباید در زندگی خصوصی، خانوادگی، اقامتگاه یا مکاتبات خود مورد مداخله خودسرانه یا غیرقانونی قرار گیرد.» در حقوق ایران نیز، ماده ۴ قانون حمایت از اطفال و نوجوانان مصوب ۱۳۹۹ انتشار فیلم یا تصویر خصوصی کودکان را که منجر به آسیب حیثیتی، روانی یا کرامت فردی آنان شود، جرم‌انگاری کرده است. این ماده به‌ویژه زمانی فعال می‌شود که کودک، صرفاً ابزاری برای کسب شهرت یا منفعت والدین شده باشد؛ رفتاری که به‌روشنی در بسیاری از صفحات کودک‌محور قابل مشاهده است.

۲- آسیب‌شناسی اجتماعی و روان‌شناختی: کودکی که از خود بیگانه می‌شود؛ کودکی که از نخستین سال‌های زندگی در معرض نگاه‌های میلیونی قرار می‌گیرد، به تدریج «خودِ عمومی» خود را جایگزین «خودِ خصوصی» می‌کند. این کودک، در آینده دچار نوعی اختلال در هویت‌یابی، شکل‌گیری اعتمادبه‌نفس، و حتی گاهی ابتلا به اختلالات اضطرابی یا افسردگی خواهد شد. طبق مطالعه سال ۲۰۲۲ مؤسسه Child Mind Institute در آمریکا، کودکانی که در ۵ سال ابتدایی زندگی‌شان به‌طور مداوم در شبکه‌های اجتماعی حضور داشتند، ۴ برابر بیش از دیگران در سن نوجوانی دچار اختلال خودپنداره (self-concept disorder) شدند. در ایران نیز، پژوهشی میدانی در سال ۱۴۰۲ در دانشگاه علامه طباطبایی نشان داد که ۷۲ درصد از والدینی که فرزندان خود را در صفحات عمومی معرفی کرده‌اند، هیچ آگاهی از پیامد‌های حقوقی یا روانی این کار نداشتند. این خلأ آگاهی، یکی از مهم‌ترین چالش‌های حقوق کودک در فضای مجازی است.

۳- وقتی والدین پاسخگو می‌شوند: مسئولیت کیفری ناشی از بی‌احتیاطی دیجیتال؛ در صورت اثبات آسیب روانی، حیثیتی یا جنسی ناشی از افشای اطلاعات در فضای مجازی، والدین طبق قانون ایران می‌توانند تحت پیگرد کیفری قرار گیرند. ماده ۶۳۱ قانون مجازات اسلامی (تعزیرات) نیز در صورت سوء‌استفاده از وضعیت کودک، به‌ویژه در مسیر کسب منافع شخصی، ضمانت اجرای کیفری قائل شده است. از سوی دیگر، اگر کودک قربانی کودک‌آزاری آنلاین شود (مانند فیشینگ، دگرگون‌سازی چهره، یا سرقت هویت دیجیتال)، و اثبات شود که سهل‌انگاری والدین زمینه‌ساز این آسیب بوده است، دادگاه می‌تواند آنان را به‌عنوان «قاصر» و نه «معذور» تلقی کند. بنابراین، والدین نه‌فقط در برابر کودک، بلکه در برابر قانون نیز مسئول‌اند.

۴- چه باید کرد؟ راهکار‌های پیشگیرانه و اصلاح‌نگر

۱-آموزش عمومی و رسانه‌ای والدین؛ باید از طریق برنامه‌های تلویزیونی، پادکست‌ها، کارگاه‌های حضوری و غیرحضوری، والدین را نسبت به مفاهیم نوین حریم خصوصی کودک، مصادیق نقض آن، و مخاطرات فضای مجازی آگاه کرد.

۲-افزایش نظارت قضایی بر صفحات کودک‌محور؛ دادستانی‌ها و سازمان بهزیستی باید با همکاری پلیس فتا، صفحات و کانال‌هایی را که با بهره‌کشی رسانه‌ای از کودکان فعالیت می‌کنند، رصد و ساماندهی کنند.

۳-اصلاح قانون با تمرکز بر «شرنتینگ غیرمجاز»؛ می‌توان در قانون حمایت از اطفال و نوجوانان، مواد مستقلی برای جرم‌انگاری شَرنْتینگ‌های آسیب‌زا و تکرارشونده گنجاند، به‌ویژه در مواردی که کودک در معرض مخاطرات تجاری یا هویتی قرار گیرد.

ضرورت تغییر در پارادایم والدگری در عصر دیجیتال

والدگری در قرن بیست‌ویکم، مستلزم آگاهی حقوقی، بینش روان‌شناختی و مسئولیت‌پذیری اجتماعی است. دیگر نمی‌توان با معیار‌های سنتی و بدون آموزش، فرزند را وارد جهان دیجیتال کرد و گمان برد که «خاطره‌سازی» بی‌ضرر است. کودکِ امروز، دارای حقوق مستقل، شأن اجتماعی و حریم خصوصی است؛ حتی در برابر والدین. در نتیجه، هر اشتراک‌گذاری بی‌محابا، هر تصویر بی‌اجازه، و هر تبدیل کودک به محتوای دیجیتال، ممکن است نقض مستقیم حقوق بنیادین او باشد. جامعه‌ی امروز، نیازمند گفت‌وگویی عمیق و چندوجهی درباره شیوه‌های صحیح والدگری دیجیتال است. تا زمانی که این گفت‌و‌گو صورت نگیرد، و والدین با ابزار‌های حقوقی و روان‌شناسی کودک آشنا نشوند، شکاف میان کودک و والد، قانون و عرف، و آسیب و آگاهی، عمیق‌تر خواهد شد.

نوشته کودک بلاگرها؛ قربانی محتوای پدر و مادرها؟! اولین بار در خبرگزاری سیناپرس. پدیدار شد.

محمدمهدی سیدناصری؛ حقوقدان، مدرس دانشگاه و پژوهشگر حقوق بین‌الملل کودکان در یادداشتی استفاده از ابزار‌های عبور از فیلترینگ (فیلترشکن) به یکی از راهکار‌های اصلی کودکان و نوجوانان نسل زِد و آلفا ایرانی به اینترنت بدون محدودیت را بررسی کرد.

به گزارش خبرگزاری سینا، حال که جهان سریع‌تر از هر زمان دیگری در حال تغییر است، مهم این است که کودکانِ نسل زِد و آلفا را برای چالش‌هایی که با آن رو‌به‌رو خواهند شد آماده کنیم و یکی از این چالش‌ها مسئله‌ فیلترینگ و استفاده از فیلترشکن‌ها است. استفاده از ابزار‌های عبور از فیلترینگ (فیلترشکن) به یکی از راهکار‌های اصلی کودکان و نوجوانان نسل زِد و آالفا ایرانی جهتدسترسی به اینترنت بدونِ محدودیت بدل شده است.

اعمالِ فیلترینگ گسترده در ایران طی سال‌های اخیر، بسیاری از کودکان و نوجوانان را به استفاده بدون مرز از فیلترشکن‌ها سوق داده است. دسترسی نامحدود به محتوای فیلترشده، که غالباً بدونِ نظارت والدین و نهاد خانواده صورت می‌گیرد، پیامد‌های جبران‌ناپذیری در ابعادِ حقوقی، اجتماعی و روانی کودکاندارد. باتوجه به افزایش ضریبِ نفوذ اینترنت در ایران و رشد استفاده از تلفن‌های همراه هوشمند در میان کودکان (یا بومیان اینترنت)، شناختِ دقیق این پدیده و پیامد‌های آن ضرورت دارد.

مطابق با گزارش‌های رسمی و پژوهش‌های مرکز آمار ایران و کمیسیونِ صنایع مجلس، حدود ۹۰ درصد کاربران ایرانی از فیلترشکن استفاده می‌کنند و در میان این کاربران، سهمِ کودکان و نوجوانان به‌ ویژه در سنین ۱۵ تا ۱۷ سال بسیار و بسیار چشمگیر است؛ ۹۷ درصد کودکان و نوجوانان و ۶۳ درصد کودکان زیر ۱۳ سال حداقل یک‌بار از فیلترشکن‌ها استفاده کرده‌اند.

این آمار قابل تامل نشان می‌دهد که کودکان و نوجوانان یکی از گروه‌های اصلی کاربران فیلترشکن در ایران هستند و این استفاده‌ گسترده غالباً با آگاهی ناکافی از مخاطرات امنیتی و روان‌شناختی صورت می‌گیرد. مطابق با ماده‌ی ۱۳ کنوانسیونِ حقوق کودک ملل متحد، کودکان این حق را دارند به اطلاعاتِ ایمن و مناسب سن خود دسترسی داشته باشند و فیلترینگ گسترده این حق را نقض کرده و کودکان را مجبور به استفاده از ابزار‌های خطرناک و غیر ایمن می‌کند و این وضعیت به نوعی نقضِ حریم خصوصی و حق بر حفاظت آنها نیز محسوب می‌شود، زیرا بسیاری از فیلترشکن‌ها اطلاعات کاربران را ذخیره و به فروش می‌رسانند.

حال باید دید که پیامد‌های روانی و آموزشی استفاده از فیلترشکن‌ها چیست؟ ۱- اولین پیامدِ مهم دسترسی به محتوای نامناسب است، زیرا استفاده از فیلترشکن کودکان را در معرض محتوای خشونت‌آمیز، پورنوگرافی و اطلاعات نادرست قرار می‌دهد؛۲- اعتیاد دیجیتالی که دسترسی آسان به شبکه‌های اجتماعی و بازی‌های آنلاین بدون محدودیت، منجر به اعتیاد اینترنتی و کاهش بهره‌وری تحصیلی کودکان می‌شود؛۳-کاهش تعاملات اجتماعی واقعیاز دیگر چالش‌های استفاده از فیلترشکن‌ها است و استفاده‌ی افراطی از اینترنت موجب انزوای اجتماعی و کاهش مهارت‌های ارتباطی کودکان می‌شود.

مخاطراتِ امنیتی و فنی استفاده از فیلترشکن‌ها چیست؟ بسیاری از فیلترشکن‌ها (VPN)، به‌ویژه نسخه‌های رایگان، دارای ضریب امنیت بسیار پایین و مستعد نفوذ هکر‌ها هستند که این مسئله اطلاعات خصوصی کودکان را در معرض خطر قرار داده و ممکن است منجر به سرقت داده یا سوءاستفاده‌های مالی و روانی گردد.

نقش دولت در این زمینه چیست؟

۱-سیاست‌گذاری هوشمند؛ دولت می‌تواند از فناوری‌های هوشمند جهت شناسایی و محدود نمودن محتوای واقعاً نامناسب استفاده کرده و دسترسی کودکان به محتوای آموزشی و سرگرمی مناسب را تسهیل کنند.

۲-آموزش‌های عمومی؛ با آموزش هر تغییری امکان‌پذیر است و آگاهی‌بخشی به والدین و کودکان درباره‌ی خطرات استفاده از فیلترشکن‌ها و روش‌های ایمن استفاده از اینترنت ضروری است که این آموزش‌ها می‌بایست در سطح پیش دبستان‌ها و مدارس و از طریق رسانه‌ها صورت گیرد.

۳-ایجاد جایگزین‌های بومی و با کیفیت برای کودکان؛ توسعه‌ پلتفرم‌های بومی جذاب و امن برای کودکان، می‌تواند دسترسی به محتوای مناسب و سرگرمی‌های ایمن را تضمین نماید.

۴-بازنگری در مسئله‌ فیلترینگ؛ نقشِ رییس‌جمهور منتخب جناب اقای دکتر پزشکیان و دولتِ محترم ایشان در بازنگری سریع و بدون تعلل در سیاست‌های فیلترینگ و تعدیل محدودیت‌ها می‌تواند نیاز به استفاده از فیلترشکن‌ها را کاهش داده و حقوقِ کودکان در دسترسی به اطلاعات را تضمین نماید. استفاده از فیلترشکن‌ها توسط کودکان در ایران پیامد‌های متعددی در ابعادِ اجتماعی، روانی و حقوقی به همراه دارد.

با تدوین سیاست‌های متوازن، آموزش فراگیر و توسعه‌ی زیرساخت‌های ایمن، می‌توان از آسیب‌های این پدیده کاست و محیطی سالم‌تر برای کودکان در فضای مجازی فراهم کرد، زیرا استفاده‌ی گسترده کودکان از فیلترشکن در ایران به‌وضوح نشان‌دهنده‌ی وجود شکاف جدی میان سیاست‌گذاری‌های اینترنتی و نیاز‌های واقعی کاربران است. با اتخاذِسیاست‌های هوشمندانه‌تر، نظارت مسئولانه و احترام به حقوق کودکان، می‌توان این بحران را به فرصتی برای ارتقای کیفیتِ دسترسی و ایمنی فضای مجازی تبدیل نمود. جناب آقای دکتر پزشکیان لطفاً همین حالا اقدام کنید! فردا دیر است..

بررسی‌های انجام‌شده نشان می‌دهد که سیاست‌های فیلترینگ گسترده در ایران، به‌جای آنکه دسترسی کودکان به محتوای نامناسب را محدود کند، آنان را به سمت استفاده از ابزار‌های ناایمن و غیرقابل‌کنترل سوق داده است. استفاده گسترده از فیلترشکن‌ها توسط کودکان و نوجوانان نه تنها نتیجه‌ای معکوس در کنترل محتوا داشته، بلکه حقوق بنیادین آنان، ازجمله حق بر دسترسی به اطلاعات، حریم خصوصی و امنیت دیجیتال را نیز به‌شدت تحت‌تأثیر قرار داده است.

کودکان، به‌عنوان قشری آسیب‌پذیر، نیازمند سیاست‌هایی هستند که علاوه بر حفظ حقوق آنان، زمینه‌ساز رشد سالم در فضای دیجیتال باشد. در این راستا، دولت‌ها مسئولیت دارند که به‌جای اعمال محدودیت‌های غیرهدفمند، سیاست‌های هوشمندانه‌ای را در پیش بگیرند که علاوه بر کنترل محتوا‌های نامناسب، دسترسی ایمن و متناسب با سن کودکان را تضمین کند. جهت نیل به این هدف، لازم است چند اقدام اساسی در دستور کار قرار گیرد:

۱- بازنگری در سیاست‌های فیلترینگ: اعمال سیاست‌های محدودکننده نباید به‌گونه‌ای باشد که منجر به نقض حقوق کودکان و سوق دادن آنها به سمت استفاده از ابزار‌های پرریسک شود.

۲- ایجاد و توسعه پلتفرم‌های ایمن بومی: تجربه کشور‌هایی همچون کره جنوبی و آلمان نشان داده است که توسعه شبکه‌های اجتماعی و موتور‌های جستجوی مخصوص کودکان، می‌تواند جایگزین مناسبی برای محتوای نامناسب اینترنتی باشد.

۳- افزایش سواد رسانه‌ای کودکان و والدین: آگاهی‌بخشی درباره خطرات فیلترشکن‌ها و راهکار‌های ایمن‌سازی فضای مجازی باید از طریق سیستم آموزشی، رسانه‌ها و نهاد‌های اجتماعی در اولویت قرار گیرد.

۴- استفاده از فناوری‌های هوشمند در کنترل محتوا: بهره‌گیری از الگوریتم‌های هوش مصنوعی برای تشخیص و محدودسازی محتوا‌های نامناسب، بدون ایجاد محدودیت‌های گسترده، روشی است که بسیاری از کشور‌ها در پیش گرفته‌اند. درنهایت، این بحران تنها از طریق تعامل سازنده میان دولت، نهاد‌های آموزشی، خانواده‌ها و متخصصان فناوری قابل‌حل خواهد بود. اتخاذ رویکردی متوازن که همزمان هم حقوق کودکان را به رسمیت بشناسد و هم امنیت فضای دیجیتال را حفظ کند، می‌تواند از تبدیل‌شدن فیلترینگ به یک چالش بزرگ اجتماعی جلوگیری کرده و فضای اینترنتی سالم‌تری را برای نسل‌های آینده فراهم آورد.

نوشته فیلترشکن‌ها؛ کابوسی برای امنیت دیجیتال کودکان! اولین بار در خبرگزاری سیناپرس. پدیدار شد.

مهندس افشین صندوقدار به عنوان مسئول راه اندازی و تشکیل سازمان پژوهش و پیشرفت هوش مصنوعی جهاددانشگاهی منصوب شد.

به گزارش خبرگزاری سینا، دکتر علی منتظری رئیس جهاددانشگاهی در حکمی، مهندس افشین صندوقدار را به عنوان مسئول راه اندازی و تشکیل سازمان پژوهش و پیشرفت هوش مصنوعی جهاددانشگاهی منصوب کرد.

در این حکم آمده است:

با توجه به تأکیدات و رهنمودهای رهبر فرزانه انقلاب در موضوع هوش مصنوعی به موجب این ابلاغ شما را به عنوان مسئول راه اندازی و تشکیل سازمان پژوهش و پیشرفت هوش مصنوعی جهاددانشگاهی منصوب میکنم.

انتظار دارد در اسرع وقت با مشاوره خبرگان هوش مصنوعی جهاددانشگاهی فرآیند قانونی تشکیل این سازمان را پیگیری و اقدام لازم جهت تهیه اساسنامه و استقرار سازمان بعمل آورید.

گفتنی است، این عضو هیات علمی جهاددانشگاهی با مدرک فناوری اطلاعات و اقتصاد سنجی، سابقه ریاست ﻣﺮکز اﻃﻼﻋﺎت ﻋﻠمی ﺟﻬﺎدداﻧشگاهی و ﻣﻌﺎونت اﻣﻮر ﺷﻬﺮ ﻗﺮآن و فناوری اﻃﻼﻋﺎت ﺳﺎزﻣﺎن ﻗﺮآﻧی دانشگاﻫﯿﺎن کشور ار در کارنامه خود دارد.

نوشته انتصاب مسئول راه اندازی و تشکیل سازمان پژوهش و پیشرفت هوش مصنوعی جهاددانشگاهی اولین بار در خبرگزاری سیناپرس. پدیدار شد.