فهرست بستن

برچسب: روزیاتو پروموت

روزیاتو: SR-71 Blackbird؛ هواپیمای جاسوسی دوران جنگ سرد و سریع‌ترین پرنده آهنی ساخت بشر

در طی دوران جنگ سرد، این هواپیما بالاتر و سریع تر از هر پرنده ساخت انسان دیگری پرواز کرده و اکنون پس از گذشت ۵۵ سال از اولین پروازش هنوز هم چنین است. هواپیمای جاسوسی SR-71 Blackbird یا Lockheed SR-71 توسط کمپانی لاکهید مارتین در خفا و در اواخر دهه ۱۹۵۰ طراحی شد، هواپیمایی که توانست به فضا تکیه زده و حتی از یک موشک نیز پیشی بگیرد. تا به امروز، این هواپیما رکورد بالاترین ارتفاع در پرواز افقی و بالاترین سرعت برای یک هواپیمای با نیروی پیشرانه غیرراکتی را در اختیار داشته است. هواپیمای Lockheed SR-71 عضوی از یک خانواده هواپیماهای جاسوسی بود که برای ورود به قلمرو دشمن بدون مورد اصابت قرار گرفتن و حتی شناسایی شدن در روزگاری قبل از ساخت ماهواره ها و پهپاها طراحی شده بود.

هواپیمای جاسوسی SR-71 Blackbird یا Lockheed SR-71 توسط کمپانی لاکهید مارتین در خفا و در اواخر دهه 1950 طراحی شد، هواپیمایی که می توانست به لبه فضا رفته و حتی از یک موشک نیز پیشی بگیرد.

رنگ سیاه روی تمام بدنه آن که به منظور پراکنده کردن گرما انتخاب شده بود باعث گردید که این هواپیما لقب Blackbird را بدست آورد و در ترکیب با بدنه کشیده و طولانی اش باعث شد که Lockheed SR-71 به چیزی متفاوت از هواپیماهایی که تا آن زمان ساخته شده بود شبیه باشد، طراحی خاصی که هیچ نقطه منفی به همراه نداشت. پیتر مرلین که یک تاریخ نگار حوزه هوانوردی است در این باره می گوید: «این هواپیما هنوز هم به چیزی متعلق به آینده شبیه است، اگر چه در دهه ۱۹۵۰ طراحی شده بود. به دلیل سبک خم شدگی بدنه و انحنا و پیچش های بال ها، بیشتر به موجودی طبیعی شبیه است تا یک ماشین مکانیکی. بیشتر هواپیماهای متداول طوری هستند که مشخص است کسی آن ها را ساخته اما این یکی بیشتر شبیه این است که موجودی رشد کرده».

هواپیمای جاسوسی SR-71 Blackbird یا Lockheed SR-71 توسط کمپانی لاکهید مارتین در خفا و در اواخر دهه 1950 طراحی شد، هواپیمایی که می توانست به لبه فضا رفته و حتی از یک موشک نیز پیشی بگیرد.

جاسوس سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا)

در می ۱۹۶۰، یک هواپیمای جاسوسی U-2 متعلق به ایالات متحده بر فراز حریم هوایی اتحاد جماهیر شوروی و در حال عسکبرداری هوایی ساقط شد. در ابتدا دولت ایالات متحده ماهیت این هواپیما را یک هواپیمای تحقیقات هواشناسی عنوان کرد که مسیر خود را گم کرده بود اما وقتی که اتحاد جماهیر شوروی تصاویر خلبان دستگیر شده و تجهیزات شناسایی و جاسوسی هواپیما را منتشر کرد این داستان آمریکایی ها دروغ از آب درآمد. این حادثه واکنش های دیپلماتیک سریعی را در دوران جنگ سرد ایجاد کرده و نیاز به یک نوع جدید از هواپیماهای جاسوسی که بتواند سریع تر پرواز کرده و از آتش ضدهوایی های دشمن در امان باشد را تقویت کرد. مرلین در این باره می گوید: «سازمان سیا هواپیمایی می خواست که بتواند در ارتفاع بیش از ۹۰٫۰۰۰ پایی یا همان حوالی و با سرعت بالا و به عنوان یک پرنده پنهان از دید رادارها که امکان پذیر بود پرواز کند».

هواپیمای جاسوسی SR-71 Blackbird یا Lockheed SR-71 توسط کمپانی لاکهید مارتین در خفا و در اواخر دهه 1950 طراحی شد، هواپیمایی که می توانست به لبه فضا رفته و حتی از یک موشک نیز پیشی بگیرد.

وظیفه طراحی چنین ماشین آینده نگرانه ای بر عهده کلارنس «کلی» جانسون ، به عنوان یکی از بزرگ ترین طراحان تاریخ هوانوردی جهان و تیم سری مهندسان  او در کمپانی لاکهید که Skunk Works نامیده می شد گذاشته شد. جانسون که در سال ۱۹۹۰ و همزمان با اولین سال بازنشستگی هواپیمای جاسوسی SR-71 Blackbird درگذشت، در این باره گفته است: «همه چیز باید اختراع می شد، همه چیز». اولین هواپیمای جاسوسی خانواده Blackbird با نام A-12 شناخته شده و اولین پرواز خود را در ۳۰ آوریل ۱۹۶۲ انجام داد. در کل، ۱۳ فروند از این نمونه تولید شد که برنامه طراحی و تولید آن بسیار سری و تحت نظارت سازمان سیا بود.

هواپیمای جاسوسی SR-71 Blackbird یا Lockheed SR-71 توسط کمپانی لاکهید مارتین در خفا و در اواخر دهه 1950 طراحی شد، هواپیمایی که می توانست به لبه فضا رفته و حتی از یک موشک نیز پیشی بگیرد.

پوسته تیتانیومی

بدلیل اینکه هواپیمای SR-71 Blackbird برای پرواز سریع تر از ۲٫۰۰۰ مایل بر ساعت طراحی شده بود، اصطکاک و سایس با فضای اطراف باعث بالا رفتن دمای بدنه به میزانی می شد که قالب بدنه یک هواپیمای متداول را ذوب می کرد. به همین دلیل بدنه SR-71 Blackbird از تیتانیوم ساخته شد، فلزی که می توانست دماهای بالا را تاب بیاورد و همزمان سبک تر از فولاد بود. اما استفاده از تیتانیوم مشکلات جدیدی را ایجاد می کرد. اول از همه این که به دسته کاملی از ابزارها و تجهیزات جدید نیاز بود که همگی باید از تیتانیوم ساخته می شدند. در واقع باید مصالح جدیدی تولید می شد زیرا فولاد معمولی در کوچکترین تماس با تیتانیوم باعث خرد شدن آن می شد.

هواپیمای جاسوسی SR-71 Blackbird یا Lockheed SR-71 توسط کمپانی لاکهید مارتین در خفا و در اواخر دهه 1950 طراحی شد، هواپیمایی که می توانست به لبه فضا رفته و حتی از یک موشک نیز پیشی بگیرد.

دوم اینکه تامین این همه تیتانیوم به خودی خود کار بسیار پیچیده و دشواری بود. مرلین در این باره تصریح می کند: «در آن دوران، اتحاد جماهیر شوروی بزرگ ترین تامین کننده تیتانیوم جهان بود. دولت ایالات متحده نیاز به خرید مقدار زیادی تیتانیوم داشت و احتمالاً در این مسیر از شرکت های جعلی استفاده می کرد». اولین نمونه از هواپیمای جاسوسی Lockheed SR-71 بدون رنگ آمیزی خاصی به پرواز درآمد که پوسته تیتانیومی نقره ای رنگی داشت. برای اولین بار بدنه تیتانیومی این هواپیما در سال ۱۹۶۴ با رنگ سیاه رنگ آمیزی شد، بعد از اینکه مشخص گردید این رنگ که به شکل موثری گرما را جذب و منعکس می کند به کاهش دمای تمام بدنه کمک خواهد کرد و بدین ترتیب بود که هواپیمای جاسوسی Blackbird متولد شد.

هواپیمای جاسوسی SR-71 Blackbird یا Lockheed SR-71 توسط کمپانی لاکهید مارتین در خفا و در اواخر دهه 1950 طراحی شد، هواپیمایی که می توانست به لبه فضا رفته و حتی از یک موشک نیز پیشی بگیرد.

یک هواپیما با اسامی متفاوت

هواپیمای A-12 خیلی زود در قالب نسخه ای به عنوان یک رهگیر – نوعی هواپیمای جنگنده- شکل گرفت و نه یک هواپیمای جاسوسی و شناسایی. این موضوع به شکل موثری به معنای امکان اضافه کردن موشک های هوا به هوا و کابین دومین خلبان برای خدمه به منظور کنترل تجهیزات راداری ضروری بود. این هواپیمای جدید که ظاهری شبیه -۱۲ با یک دماغه متفاوت داشت، YF-12 نام گرفت. در حالی که برنامه تولید A-12 همچنان بسیار سری باقی مانده بود اما وجود هواپیمای YF-12 در سال ۱۹۶۴ توسط رییس جمهور لیندون بی جانسون فاش شد. در کل سه فروند از این هواپیما ساخته شده و در نیروی هوایی ایالات متحده به کار گرفته شدند. سومین نسخه از هواپیمای جاسوسی که بعدها SR-71 Blackbird نام گرفت نیز در همان سال ها تولید شده و M-21 نام داشت، هواپیمایی که دارای یک دکل برای استقرار و پرتاب یکی از اولین نمونه های پهپادهای بدون سرنشین بود.

هواپیمای جاسوسی SR-71 Blackbird یا Lockheed SR-71 توسط کمپانی لاکهید مارتین در خفا و در اواخر دهه 1950 طراحی شد، هواپیمایی که می توانست به لبه فضا رفته و حتی از یک موشک نیز پیشی بگیرد.

از این نسخه نیز دو فروند ساخته شد اما بعد از برخورد یک پهپاد با هواپیمای مادر در سال ۱۹۶۶ که باعث مرگ یکی از خلبانان شد ادامه این برنامه متوقف گردید. آخرین نسخه مشتق شده از A-12 با کابین دوگانه و ظرفیت سوخت بیشتر SR-71 نامیده می شد که به عبارت «Strategic Reconnaissance» به معنای «شناسایی استراتژیک» یا «جاسوسی استراتژیک» اشاره داشته و اولین بار در ۲۲ دسامبر ۱۹۶۴ به پرواز درآمد. این همان نسخه ای بود که عملیات های شناسایی و جاسوسی را در ۳۰ سال آینده برای نیروی هوایی ایالات متحده انجام داده، در کل ۳۲ فروند از آن ساخته شده و تعداد کلی اعضای خانواده Blackbird را به ۵۰ فروند می رساند.

هواپیمای جاسوسی SR-71 Blackbird یا Lockheed SR-71 توسط کمپانی لاکهید مارتین در خفا و در اواخر دهه 1950 طراحی شد، هواپیمایی که می توانست به لبه فضا رفته و حتی از یک موشک نیز پیشی بگیرد.

پنهانکاری در زمانی که هنوز پنهانکاری وجود نداشت

بدنه هواپیمای SR-71 برخی از اولین ترکیبات کامپوزیتی که در ساخت هواپیما استفاده می شد را در خود داشت، ترکیباتی که شناسایی هواپیمای مذکور را برای رادارهای دشمن دشوار می ساخت. مرلین در این باره می گوید: «در واقع این هواپیما پنهانکار بود پیش از آنکه از واژه پنهانکار استفاده شود». با پرواز در ارتفاعات بالاتر از تیررس آتش ضد هوایی، سریع تر از موشک و تقریباً پنهان از دید رادارها، هواپیمای جاسوسی Blackbird می توانست بدون مشکل و مزاحمتی وارد حریم هوایی دشمن شود. به گفته مرلین، «هدف این بود که زمانی که دشمن متوجه حضور آن شده و موشک هایش را پرتاب می کرد، این هواپیما در راه خارج شدنش باشد. اما این قبل از زمانی بود که ما ارتباطات داده ای فوری داشتیم، به همین دلیل آن ها روی فیلم ها عکسبرداری کرده و فیلم ها را به پایگاه بر می گرداندند تا تحلیل شده و مورد مطالعه قرار گیرند».

هواپیمای جاسوسی SR-71 Blackbird یا Lockheed SR-71 توسط کمپانی لاکهید مارتین در خفا و در اواخر دهه 1950 طراحی شد، هواپیمایی که می توانست به لبه فضا رفته و حتی از یک موشک نیز پیشی بگیرد.

در نتیجه، هیچ هواپیمای Blackbird توسط آتش دشمن ساقط نشد. با این وجود ثبات و قابل اعتمادی این هواپیما مسئله ساز شده و از ۳۲ فروند، ۱۲ فروند در نتیجه تصادف و حوادث مختلف از بین رفتند. همچنین هدایت و پرواز با این هواپیمای پیچیده بسیار دشوار بود. مرلین درباره این موضوع نیز چنین اظهارنظر می کند: «برای آماده سازی این هواپیما به لشکری از افراد نیاز بود. هر ماموریت عملیاتی Blackbird مانند ماموریت های فضایی دارای شمارش معکوس بود زیرا آماده سازی های متعددی برای خدمه و خود هواپیما وجود داشته و مقدار غیرقابل تصوری از کار و نیروی انسانی مورد نیاز بود».

خلبانان هواپیمای جاسوسی SR-71 Blackbird نیز به خاطر شرایط سخت و پیچیده ای که در پرواز در ارتفاعات بالا ایجاد می شد باید به شکل ویژه و متفاوتی برای عملیات و پرواز با این هواپیما آماده شده و آموزش می دیدند. مرلین در این باره نیز چنین گفته است: «آن ها در واقع لباس های فضانوردان را به تن می کردند، همان چیزهایی که بعدها خدمه شاتل فضایی پوشیدند. کابین خلبان نیز هنگام پرواز با سرعت های بالا به شدت داغ می شد، آنقدر که خلبانان در ماموریت های طولانی، غذای خود را با چسباندن آن به شیشه کابین گرم می کردند».

هواپیمای جاسوسی SR-71 Blackbird یا Lockheed SR-71 توسط کمپانی لاکهید مارتین در خفا و در اواخر دهه 1950 طراحی شد، هواپیمایی که می توانست به لبه فضا رفته و حتی از یک موشک نیز پیشی بگیرد.

هیچ هواپیمایی از نوع Blackbird بر فراز حریم هوایی اتحاد جماهیر شوروی پرواز نکرد- تاکتیکی که دولت ایالات متحده پس از حادثه ساقط شدن هواپیمای جاسوسی اش در سال ۱۹۶۰ در پیش گرفته بود- اما همچنان این هواپیماها نقشی مهم در دوران جنگ سرد داشته و ماموریت های مختلفی را در شرایط حیاتی در خاورمیانه، ویتنام و کره شمالی انجام دادند. در سال ۱۹۷۸، هواپیمای جاسوسی SR-71 رکوردی را از خود به جای گذاشت که همچنان پابرجاست: پرواز مداوم در ارتفاع ۸۵٫۰۶۹ فوتی و رسیدن به حداکثر سرعت ۲٫۱۹۳ مایل بر ساعت یا ۳٫۳ ماخ.

هواپیمای جاسوسی SR-71 Blackbird یا Lockheed SR-71 توسط کمپانی لاکهید مارتین در خفا و در اواخر دهه 1950 طراحی شد، هواپیمایی که می توانست به لبه فضا رفته و حتی از یک موشک نیز پیشی بگیرد.

برنامه توسعه این هواپیما در سال ۱۹۹۰ و استفاده از تکنولوژی هایی مانند ماهواره های جاسوسی و امکان پذیر شدن ساخت پرنده های بدون سرنشین و پهپادها و دسترسی لحظه ای و مستقیم به داده های جاسوسی متوقف گردید. هواپیمای SR-71 برای آخرین بار در سال ۱۹۹۹ توسط سازمان ناسا به پرواز درآمده و در جریان آن از دو فروند هواپیمای مذکور برای تحقیقات هوانوردی در ارتفاع و سرعت بالا استفاده گردید. از آن زمان به بعد، Blackbird های باقیمانده به موزه ها رفته اند.

بیشتر بخوانید: سریع‌ترین هواپیماهای نظامی جهان؛ از بوئینگ ایکس-۳۷ آمریکایی تا سوخو-۲۷ روسی

Let’s block ads! (Why?)

ادامه مطلب

روزیاتو: چند ترفند روانشناسانه برای فراموش کردن خاطرات بد

حقیقت آن است که همیشه در به خاطر آوردن چیزها خیلی خوب عمل نمی کنیم و ممکن است هنوز به در اتاق نرسیده فراموش کنیم اصلاً برای چه به آنجا آمده ایم. در مقابل، بعضی اتفاقات هستند که خود می خواهیم فراموش شان کنیم اما هر چه سعی می کنیم از ذهن مان خارج نمی شوند و خلاص شدن از شرشان غیر ممکن به نظر می رسد.

حتی در قرن بیست و یکم هم هنوز بسیاری از دانشمندان نمی توانند توضیحی برای ساز و کار ذهن ما ارائه دهند. هیچ قرصی اختراع نشده که بتواند ما را از ضعف حافظه حفظ کند و هیچ تکنیک «فراموشی» ای هم وجود ندارد که همیشه کارساز باشد. در ادامه به تکنیک های روانشناسانه ای خواهیم پرداخت که ممکن است در این راه کمک تان کنند.

۱هربار که فکرتان به سمت موضوع ناخوشایندی می رود دست از فکر کردن به آن بکشید

پاک کردن حافظه

برای اینکه شماره تلفن مادرتان را حفظ شوید احتمالاً آنقدر آن را برای خودتان تکرار می کنید تا در ذهن تان تثبیت شود. این تکنیک در مورد فراموش کردن چیزها باید دقیقاً برعکس اجرا شود، یعنی هر بار که خاطره ای به ذهن تان می آید، باید به سرعت فکرش را کنار بگذارید. به علاوه می توانید خودتان را مجبور کنید به چیز دیگری فکر کنید تا دوباره سر و کله ی آن خاطره ی ناخوشایند پیدا نشود. اگر زیاد این کار را انجام دهید، آن خاطره احتمالاً یک روز از ذهن تان بیرون خواهد رفت.

۲شرایط را تغییر دهید

وقتی به خاطره ی بد خود فکر می کنید، احتمالاً می توانید تمام جزئیات آن اتفاق را درست همانطور که رخ دادند به خاطر آورید، اینکه چند سالتان بود، چه پوشیده بودید یا چه کسانی پیش تان بودند، یعنی همان چیزهایی که شرایط آن موقعیت محسوب می شوند. دانشمندان پی برده اند هر خاطره ای با شرایط تجربه ی آن گره خورده و این شرایط هستند که به ما کمک می کنند خاطره ای را به یاد آوریم. بنابراین اگر می خواهید خاطره ای را فراموش کنید باید شرایط آن را تغییر دهید.

سعی کنید وقتی به خاطره ی خود فکر می کنید جزئیات جدید و مهمی به آن اضافه کنید که در واقعیت هرگز رخ ندادند و هر بار با شرایط مختلفی به آن موقعیت فکر کنید. این کار آنچنان ذهن شما را سردرگم خواهد کرد که آن خاطره را به کلی از ذهن تان بیرون خواهد کرد.

۳یک خاطره ی قوی تر بسازید

این ترفند فقط در صورتی مؤثر خواهد بود که بلافاصله بعد از تجربه ی چیزی که می خواهید فراموشش کنید، به آن عمل کنید. بعد از وقوع چیزی که علاقه ای به یادآوری اش ندارید، باید دست به کاری بزنید که بتوانید به جای آن خاطره ی ناخوشایند، آن را از آن زمان به خصوص به یاد بیاورید. خاطره ی دوم باید قدرت بیشتری داشته باشد.

مثلاً اگر مکالمه ی ناخوشایندی با دوست سابق تان داشتید، می توانید به خرید بروید و چیزی که مدت ها منتظرش بودید را برای خودتان بخرید، به یک شهربازی بروید یا حتی کار ساده ای مثل در آغوش گرفتن عشق زندگی تان انجام دهید، چون تماس فیزیکی تأثیر مثبتی بر سلامت روانی ما دارد. بدیهی است وقت هایی که سعی دارید حواس خود را پرت کنید، نباید به اتفاق رخ داده فکر کنید، در غیر اینصورت، شرایط جدیدی به آن خاطره اضافه خواهد شد که این مسأله کار فراموش کردن آن را سخت تر خواهد کرد.

۴حواس خود را به یک خاطره ی مشابه اما مثبت پرت کنید

هر بار که خاطره ی بدی به یادتان می آید، سعی کنید یک اتفاق مشابه اما مثبت را به خاطر بیاورید تا آن را جایگزین خاطره ی بدتان کنید. برای مثال، اگر حرف احمقانه ای به دوستان تان زدید و می خواهید آن لحظه را فراموش کنید، مواقعی را به خاطر آورید که حرف های هوشمندانه یا زیرکانه ای زدید. هر بار که فکر آن خاطره ی ناخوشایند به ذهن تان هجوم می آورد، این کار را انجام دهید تا بالاخره آخرین باری باشد که آن خاطره را به یاد می آورید.

۵زاویه ی دیدتان را تغییر دهید

ما گاهی ذهن مان را به چیزهایی که نباید مشغول می کنیم و برای آن ها نگران می شویم. این احساسات ما هستند که به ما اجازه ی فراموش کردن یک خاطره را نمی دهند، پس کلید حل مسأله این است که دست از برخورد احساسی با آن موقعیت برداریم. خاطره ی خود را تجزیه و تحلیل کنید و سعی کنید از زاویه ی دیگری به آن فکر کنید. شاید اصلاً هیچ اتفاق بدی رخ نداده باشد یا شاید هم آن اتفاق به چیز خوشایندی منتهی شود.

اگر نمی توانید خودتان را قانع کنید و به نظر کس دیگری احتیاج دارید، درباره ی خاطره ی خود با کسی صحبت کنید. شاید عکس العمل شخص مقابل تان شما را مطمئن سازد که بیش از حد به آن موضوع فکر کرده اید و نگرش احساسی تان به آن موضوع از بین برود، مسأله ای که باعث می شود آن خاطره هم از ذهن تان بیرون رود.

کیش تور

Let’s block ads! (Why?)

ادامه مطلب

روزیاتو: افزایش ایمنی بدن با «میوه به»؛ با فواید میوه پاییزی به آشنا شوید

میوه به گرچه ظاهری شبیه به سیب دارد اما از طعم منحصر به فردی برخوردار است و به همین دلیل علاوه بر آنکه به صورت خام مصرف می شود، از آن در تهیه ی مربا و غذا هم استفاده می شود. با فواید میوه پاییزی به آشنا شوید.

فواید میوه به

۱- سرشار از مواد مغذی

میوه به حاوی ویتامین C، زینک، پتاسیم، مس و آهن و همینطور فیبر خوراکی و آنتی اکسیدان است.

۲- مقابله با سرطان

رادیکال های آزاد محصول جانبی و خطرناک سوخت و ساز سلولی هستند و می توانند سلول های سالم بدن را دچار جهش کنند یا باعث نابودی آن ها شوند. پلی فنول های فراوانی که در گیاهان وجود دارند به آن ها خواص ضد سرطان می دهند، مثل تأثیرات بازدارنده در تکثیر سلول های سرطانی، رشد تومور، التهاب، متاستاز (گسترش سلول های سرطانی به نقاط دور از تومور اولیه)، آنژیوژنز (یا رگ زایی؛ فرایندی فیزیولوژیکی که در آن رگ‌ های جدید از رگ‌ های موجود رشد می ‌کنند) و آپوپتوز (یا خزان یاخته ای؛ گونه ای از مرگ سلولی). آنتی اکسیدان فراوانی که در میوه به وجود دارد از جمله ترکیبات فنولیک و فیتونوترینت، در خنثی سازی آثار رادیکال های آزاد یا نابودی آن ها در بدن بسیار مؤثر است.

۳- کمک به کاهش وزن

یکی از بهترین روش ها برای پایین نگه داشتن وزن بدن و برخورداری از یک سوخت و ساز سریع، بهبود گوارش است. میوه به، ماننده بسیاری از دیگر میوه ها، سرشار از فیبر خوراکی است که فیبر زیاد هم به این معنا است که سیستم معده ای روده ای شما عملکرد مؤثرتر و منظم تری خواهد داشت. با بهبود سلامت گوارشی تان، از انرژی بیشتری برخوردار خواهید شد و وزن اضافه ی خود را کاهش خواهید داد.

۴- کاهش ریسک ابتلا به بیماری های معده ای روده ای

فیبر خوراکی علاوه بر اینکه عملکرد کلی مجرای گوارش را بهبود می بخشد، می تواند به جلوگیری از بعضی بیماری های معده ای روده ای مثل بیماری التهابی روده یا دیورتیکولیت کمک کند و کاتچین و اپی کاتچین موجود در فیبر احتمالاً با بعضی سموم سرطان زایی که در روده ی بزرگ یافت می شوند مقابله می کنند و به این ترتیب، از غشای مخاطی این سیستم اندامی مهم محافظت می کنند.

۵- مراقبت از پوست

آنتی اکسیدان ها و ویتامین های فراوانی که در میوه به وجود دارند برای حفظ سلامت و جوانی پوست بسیار مفید هستد. آنتی اکسیدان ها صدمات وارده از سمت رادیکال های آزاد به پوست را برطرف می کنند و به این ترتیب باعث کاهش چین و چروک ها و رفع جوش ها می شوند و از پوست در برابر پرتوهای فرا بنفش خورشید محافظت می کنند.

۶- تنظیم فشار خون

پتاسیم یکی از مهم ترین مواد معدنی برای بدن انسان است چون برای تنظیم فشار خون و تسهیل جا به جایی مؤثر مایعات درون سلول های بدن ضروری است. در خصوص فشار خون، پتاسیم باعث آرام گرفتن عروق خونی و شریان های بدن می شود و به این ترتیب فشار وارده بر سیستم قلبی عروقی را کاهش می دهد. این مسأله می تواند احتمال بروز تصلب شرایین را کاهش دهد و به این ترتیب ریسک ابتلا به بیماری کرونری قلب و بروز حمله های قلبی و سکته های مغزی کاهش پیدا می کند.

۷- کنترل واکنش های آلرژیک

میوه به از گذشته برای کنترل واکنش های آلرژیک مورد استفاده قرار گرفته. از این میوه به صورت ژل یا مرهم موضعی روی پوست می توان برای کمک به رفع درماتیت آتوپیک و مشکلات پوستی مشابه استفاده کرد. ویتامین C فراوان موجود در این میوه هم به کنترل التهاب و بهبود سلامت و ظاهر پوست کمک می کند.

۸- افزایش ایمنی بدن

همانطور که پیشتر ذکر شد، میوه به حاوی مقادیر زیادی آنتی اکسیدان است، اما دیگر ویتامین های موجود در آن مثل ویتامین های C هم به روش های مختلفی، سیستم ایمنی بدن را بهبود می بخشند. مثلاً ویتامین C دستگاه ایمنی بدن را به گونه ای تحریک می کند که میزان گلبول های سفید خون را افزایش می دهد. گلبول های سفید خون در خط مقدم مبارزه با عوامل بیماری زا، ویروس ها و باکتری هستند.

۹- بهبود گردش خون و سلامت موها

میوه به از مواد معدنی فراوانی مثل آهن، مس و زینک برخوردار است. این سه ماده ی معدنی برای تولید گلبول های قرمز خون ضروری هستند. وقتی میزان تولید گلبول های قرمز خون بالا باشد، گردش خون در بدن افزایش پیدا می کند و اکسیژن بیشتری به سرتاسر بدن می رسد. این مسأله باعث افزایش جریان خون به سمت پوست و کف سر می شود و به این ترتیب به حفظ سلامت فولیکول های مو و رشد موها کمک می شود.

کیش تور

Let’s block ads! (Why?)

ادامه مطلب