فهرست بستن

برچسب: از دیجیاتو – هر لحظه با اخبار فناوری

ویجیاتو: اندر احوالات بازی‌های چالشی در زندگی یک گیمر متاهل ایرانی

من هم ثبت نام کرده بودم که از بازی ایرانی و زیبای چیلدرن آو مورتا حمایت کنم، تا اینکه شایان به من گفت با یک بازی چالشی بی‌نظیر روبرو هستم و ناگهان دو دل شدم. من دارک سولز را چند باری تمام کردم و همیشه با چالش بازی‌ها میانه خوبی داشتم اما الان در جایی قرار دارم که… بگذارید از ابتدا برایتان تعریف کنم.

من عاشق بازی‌های نقش‌آفرینی ژاپنی بودم و هستم. یادم می‌آید وقتی اولین پلی استیشن را خریده بودم، در به در به دنبال فاینال فانتزی ۷ بودم و چون آن موقع پدرم برایم بازی می‌خرید، مثل من درگیر خرید یک عنوان خاص نبود. یک روز از مدرسه خودم جیم زدم و رفتم به پشت شهرداری و یک فروشنده منصف با قیمت ۷ هزار تومان آن زمان! ۴ سی دی کپی شده به من داد که شامل داستان افسانه‌ای کلاد و سفیروث بود.

از همان زمان در سختی این بازی‌ها غوطه‌ور و با چالش‌هایی مثل آپگرید کردن شخصیت‌ها و سیاهچاله‌گردی و… درگیر شدم. حرف‌هایم در این یادداشت دخل چندانی به سبک مهجور نقش‌آفرینی ژاپنی در ایران ندارد، شاید در فرصت دیگری درباره این بازی‌های ناب و دوست داشتنی که جایشان در آٰرشیو اکثر گیمرهای ایرانی خالی است صحبت کنم؛ در اینجا می‌خواهم بیشتر درباره بعد دیگری حرف بزنم به اسم چالش. این بازی‌ها برای کسی در سن و سال من بسیار سخت بود، من با این سختی‌ها جنگیدم و بارها و بارها از غول‌های مختلف داخل این بازی‌ها شکست خوردم. صدها بار یک سیاهچاله تکراری و یک مسیر مشابه را پیش رفتم تا بتوانم قوی‌تر بشوم و زورم به آن غول لعنتی برسد.

این روند با نسل‌ بعد کنسولی که داشتم هم ادامه یافت. با شنمو در دریم‌کست همراه بودم و سودِکی را در ایکس باکس کلاسیک بازی می‌کردم. گل سر سبد بازی‌هایم اما Fire Emblem: Path of Radiance روی گیم‌کیوب بود و ده‌ها نقش‌آفرینی ژاپنی ‌دیگر در پلی استیشن ۲. در کنار این بازی‌ها، ناشرین بازی‌های سخت و به اصطلاح هاردکور گیم‌های دیگری نیز روانه بازار کرده بودند. من راهنمایی بودم و اوج سختی زندگی‌ام این بود که دوستم را ترغیب کنم زنگ تفریح نصف ساندویچش را به من بدهد یا اینکه امتحان ریاضی را زیر ۱۶ نگیرم. نه آنچنان اهل ورزش بودم و نه به دنبال شخص خاصی که بخواهد سرکوب عشقی‌ام کند. سختی زندگی‌ام در این گیم‌ها خلاصه می‌شد و تازه با گزینه Hard Mode به درستی آشنا شده بودم و مفهومش را درک کرده بودم.

بازی‌های Eternal Ring و King’s Field دیوانه‌مان می‌کردند و عناوینی چون Trapt زندگی‌مان را به چالش می‌کشید. ویوتیفول جو و CONTRA: SHATTERED SOLIDER روی اعصاب‌مان راه می‌رفتند و مجبور بودیم کنترلرهای کنسول‌مان را گاهی به سمت دیوار پرتاب کنیم و بعد التماس بابا کنیم که برایمان یک کنترلر جدید بخرد. کرمی داشتم که بازی‌ها را روی Hard Mode تمام کنم و در زنگ تفریح مدرسه، پزش را به بچه‌ها بدم. تیکن شرطی (از نوع حلال) می‌زدم و تاکید کنم مانند زندگی واقعی، این وسط به بازی‌های ورزشی هم هیچ علاقه‌ای نداشتم.

گیمرهای متاهل

با دسته‌های سیم‌دار شروع کردیم

در این میان با گیم‌شارک و کد بریکر هم آشنا شدم، اما بعد از مدتی استفاده از آن‌ها حس خوبی نداشتم و تقلب در بازی‌ها را رها کردم. عطای گیم‌شارک و امثالهم را به لقایشان بخشیدم و نهایتا راهنما یا همان Step By Step بازی‌ها را در کنار خود گذاشتم. برادر بزرگ‌ترم هم همیشه کنارم بود و با کمک او معماهای بازی‌هایی مثل توم ریدر و نِوِرهود را حل می‌کردم. مجله لوحه‌خانه را هم با هزار بدبختی از برخی دکه‌ها گیر می‌آوردم و می‌خریدم تا راهنمای بازی‌ها را با دقت بخوانم.

سن‌مان بالاتر رفت و بازی‌های سخت و چالشی در بازار بیشتر شد. با پلی استیشن ۳ و ایکس باکس ۳۶۰ همراه شدیم و وارد دنیای بی‌رحم برخی بازی‌ها نظیر سری سولز شدیم. در کنسول‌های دستی هم با بازی‌های نقش‌آفرینی ژاپنی خفن درگیر بودم و با وجود اینکه غولی به اسم کنکور روبرویم بود، ولی غول‌های بی‌شاخ و دم بازی‌ها بیشتر دمار از روزگارم در می‌آوردند.

این روند تا همین چند وقت پیش ادامه داشت تا به اینکه در بهمن ماه سال گذشته، بعد از چندین سال تلاش و کوشش، متاهل شدم. در دوران نامزدی‌مان ما هم مثل همان عکس‌های خوشگلی که در فضای اینترنت می‌بینید، با یکدیگر بازی‌های ویدئویی زیادی را تجربه کردیم. گیتار هیرو بازی کردیم و همسرم خواند و من سولو زدم (خوشبختانه آوازخوانی زن در برابر همسرش حرام اعلام نشده) و ریمن را چند باری تمام کردیم. دوران نامزدی همان دوران بی‌خیالی است و ما هم فارغ از مشکلات زندگی، غرق شادی بودیم.

اما از اینور سال به بعد که وارد فاز جدی زندگی شدیم، با غول‌های بی‌شاخ و دم و گنده‌تر و ترسناک‌تری نسبت به تمام کلوسوس‌های Shadow Of Colossus روبرو شدیم. هرچه دنبال حالت Easy Mode و یا Story Mode گشتیم تا فقط داستان زندگی را بشنویم و درگیر این مراحل پیچیده نشویم، نشد. در هزارتوهای مختلف و سیاهچاله‌های نامنتهی دنبال آیتم‌های زیادی گشتیم تا بلکه لول‌آپ شویم و بتوانیم از پس غولی که دم دروازه مرحله آخر ایستاده برآییم. به هر چیزی جز Game Over شدن فکر کردیم و بارها و بارها یکدیگر را Heal کردیم. او در کلاس جادوگری بازی حضور داشت و من در کلاس Warrior. هر دو با سیل دشمنان زندگی می‌جنگیدیم و در Partyمان هیچ یار و همراهی نداشتیم.

من در دوران خدمت سربازی، مسئول کلوپ پلی‌استیشن پادگانمان بودم و در آن دوران سخت که ۶۰۰ کیلومتر از خانه‌ام دور بودم، همچنان به گیم عشق می‌ورزیدم. سربازان پادگان ساعات نگهبانی‌شان را با گیم بازی کردن من تنظیم می‌کردند تا بیایند و با هم بازی کنیم. در آن دوران هم به اصطلاح سربازان تمامی پادگان‌ها، «می‌کشیدم» اما الان به سختی «می‌کشم.»

گیمرهای متاهل

همینجوری به پای هم پیر بشید

چند ماهی است که در همین مرحله دانجن‌گردی باقی ماندیم و همینجا Save کردیم. فعلا ترجیح می‌دهیم دور تا دور این سرزمین پهناور زندگی بچرخیم و خودمان را تقویت کنیم تا بتوانیم Abilityهای جدیدی پیدا کنیم. برای همین است که در برابر این سختی‌های زندگی دیگر نایی برای مبارزه چالشی با غول‌های دنیای گیم را ندارم. این غم و اندوه بزرگی است که بر سایه من افتاده و به خودم قول دادم که موقتی باشد، گاهی باید ساعت‌ها استراتژی بچینی تا بتوانی یک غول را شکست دهی، باید کنترلر را کنار بگذاری و درست فکر کنی. شاید تمام جان‌هایم از دست رفته باشد اما همیشه راه بازگشتی وجود دارد و من می‌دانم که به زودی دکمه Continue را خواهم زد.

.کپی شد

https://vgto.ir/ze

Let’s block ads! (Why?)

ادامه مطلب

روزیاتو: کومدون چیست و چطور می توان آن را درمان کرد؟

در این مطلب می خواهیم ببینیم کومدون چیست و انواع آن کدام است و با عوامل بروز این مشکل پوستی و راه های درمان آن آشنا شویم.

کومدون چیست؟

کومدون ها برآمدگی هایی کوچک و به رنگ پوست (اصطلاحاً پاپول یا سفت دانه) هستند که نوعی جوش محسوب می شوند. این جوش ها معمولاً روی پیشانی و چانه ظاهر می شوند.

انواع کومدون:

  • کومدون های باز: همان جوش های سر سیاه هستند.
  • کومدون های بسته: همان جوش های سر سفید هستند.
  • میکرو کومدون ها: به قدری کوچک هستند که با چشم غیر مسلح دیده نمی شوند.
  • ماکرو کومدون ها: کومدون های بسته ای هستند که روی پوست صورت ظاهر می شوند و قطر آن ها بیشتر از ۲ تا ۳ میلیمتر است.
  • کومدون های بسیار بزرگ: نوعی کیست هستند که دهانه ای شبیه به جوش های سر سیاه دارند.
  • کومدون های ناشی از آفتاب: روی گونه ها و چانه ی افراد مسن ظاهر می شوند و در اثر نور خورشید به وجود می آیند.

جوش های سر سیاه و سر سفید رایج ترین نوع جوش های کومدون هستند.

کومدون چیست و نحوه درمان آن

نحوه تشخیص کومدون

جوش های سر سیاه، سر باز هستند. وقتی پیگمنت ملانین (که در سبوم وجود دارد یعنی همان چربی طبیعی پوست که توسط غدد چربی تولید می شود) در تماس با هوایی قرار می گیرد که در بیرون دهانه ی باز کومدون قرار دارد، اکسیده می شود و به رنگ تیره درمی آید. به همین دلیل است که جوش های سر سیاه رنگ تیره ای دارند.

جوش های سر سفید سطح بسته ای دارند و شبیه به نقاطی به رنگ سفید یا به رنگ پوست هستند.

همه ی انواع کومدون هنگام لمس شدن حالتی برآمده دارند. جوش های کومدونال بیشتر در قسمت های چانه و پیشانی به وجود می آیند.

چه عواملی باعث به وجود آمدن کومدون می شود و ریسک بروز آن در چه کسانی وجود دارد؟

جوش های سر سیاه و سر سفید معمول در اثر محبوس شدن فولیکول های مو به وجود می آیند.

سلول های پوستی در روندی طبیعی از سطح پوست جدا می شوند تا سلول های پوستی جدید جای آن ها را بگیرند. گاهی سلول های مرده ی پوست درون فولیکول های مو محبوس می شوند. وقتی این سلول های مرده با چربی طبیعی درون منافذ پوست ترکیب می شوند، منافذ مسدود می شوند و جوش به وجود می آید.

این نوع جوش بیشتر در افراد بزرگسالی به وجود می آید که پوست چربی دارند. این مشکل پوستی در افرادی سیگاری هم رایج تر است.

دیگر ریسک فاکتورهای جوش های کومدونال عبارتند از:

  • مصرف زیاد لبنیات
  • رژیم های غذایی ای که حاوی چربی و قند زیادی هستند
  • بالا بودن بیش از اندازه ی رطوبت پوست که معمولاً در اثر استفاده از مرطوب کننده ی نامناسب رخ می دهد
  • رطوبت بالای هوا
  • لیزر درمانی یا استفاده از لایه بردارهای شیمیایی
  • صدمه دیدن فولیکول های مو در اثر کندن موها، ترکاندن کومدون ها یا شست و شوی شدید پوست
  • تماس با برخی مواد شیمیایی از جمله پمادهای روغنی و بعضی مواد رنگی موجود در لوازم آرایشی

 

نحوه درمان

تنها راه جلوگیری از ایجاد کومدون ها، رفع ریشه ی مشکل یعنی تولید بیش از حد چربی از غدد چربی پوست است.

برای این منظور باید به متخصص پوست مراجعه کنید تا پزشک از میان روش های درمانی زیر، مورد مناسب را برای شما تجویز کند.

به خاطر داشته باشید که تا برطرف شدن جوش ها باید ترکاندن آن ها خودداری کنید چون این کار وضعیت را بدتر می کند و باعث می شود جای جوش ها تا همیشه باقی بماند.

داروهای موضعی

از داروهای موضعی به طور مستقیم روی پوست، برای کنترل چربی اضافه ی پوست و سر باز کردن کومدون های موجود استفاده می شود.

گزینه های معمول :

  • آزلائیک اسید
  • بنزوئیل پروکساید
  • گلیکولیک اسید
  • سالیسیک اسید
  • رتینوئیدها
  • سولفور

هنگام استفاده از داروهای موضعی حتماً باید از کرم ضد آفتاب استفاده کنید، به ویژه در صورت استفاده از اسیدها و رتینوئیدها. این داروها به قدری قوی هستند که لایه ی بیرونی پوست را هم جدا می کنند، مسأله ای که پوست شما را در برابر آفتاب سوختگی آسیب پذیرتر می کند. حتماً از ضد آفتابی استفاده کنید که اس پی اف آن ۳۰ یا بالاتر باشد.

داروهای خوراکی

داروهای موضعی شروع مناسبی برای کنترل جوش ها هستند، اما همیشه هم کارساز نیستند. در حقیقت ممکن است به داروهای موضعی قوی تر یا حتی داروهای خوراکی نیاز داشته باشید. از این داروها فقط باید با مشورت پزشک متخصص استفاده شود.

تجویز احتمالی متخصص پوست:

  • آنتی بیوتیک ها
  • داروهای ضد بارداری خوراکی
  • قرص اسپیرونولاکتون (با نام تجاری آلداکتون)، نوعی داروی ضد آندروژن که گاهی به همراه داروهای ضد بارداری برای زنان و به منظور کنترل تولید چربی پوست تجویز می شود

داروهای خوراکی هم مانند داروهای موضعی می توانند شما در معرض خظر آفتاب سوختگی قرار دهند، به همین دلیل استفاده ی روزانه از کرم ضد آفتاب را نباید فراموش کنید. کرم ضد آفتاب شما باید اس پی اف ۳۰ یا بالاتر داشته باشد.

روش های جراحی

اگر داروهای موضعی و خوراکی کمکی به رفع کومدون های شدید نکنند، ممکن است از روش های جراحی استفاده شود. این روش ها ممکن است جلوی بازگشت کومدون ها را هم بگیرند. برای مثال، در روش جراحی آکنه (Acne surgery) از سوزن ها و تیغ های کوچکی برای باز کردن و برداشتن جوش های کومدونال استفاده می شود.

علاوه بر این ممکن است متخصص پوست روش میکرودرمابراسیون یا همان لایه برداری مکانیکی پوست را به شما توصیه کند. در این روش، از یک دستگاه استفاده می شود که کریستال های کوچکی را با فشار وارد پوست می کند. دستگاه دیگری که از آن در این روش می شود لوله ای با سری ای الماس شکل است که روی پوست کشیده می شود تا لایه ی سطحی پوست برداشته شود. این کار به باز شدن و رفع کومدون ها کمک می کند. این روش ممکن است به رفع اسکارهایی که در اثر کومدون ها به وجود آمده اند هم کمک کند.

کرایوتراپی یکی دیگر از روش های جراحی برای رفع کومدون ها است. در این روش، پزشک متخصص کومدون ها را به نیتروژن مایع آغشته می کند. این کار باعث منجمد شدن کومدون ها و از بین رفتن آن ها می شود.

روش های درمانی طبیعی

روش های طبیعی مختلفی برای درمان کومدون وجود دارد اما باید به خاطر داشته باشید که آن ها هرگز جای روش های تخصصی را نمی گیرند. علاوه بر این، باید با پزشک خود مشورت کنید تا مطمئن شوید کدام درمان طبیعی مناسب شما است و چطور می توانید آن را مکمل درمان های تخصصی خود کنید.

روغن درخت چای

از روغن درخت چای برای رفع مشکلات پوستی مختلفی استفاده می شود. این روغن به خاصیت ضد التهابی و ضد عفونی کننده اش شهرت دارد. روغن درخت چای چربی پوست را کم می کند و پوست را تسکین می دهد، از این رو ممکن است به رفع جوش های کومدونال هم کمک کند. محصولات بهداشتی و مراقبتی مختلفی مثل کرم های مرطوب کننده یا پمادهای موضعی وجود دارد که حاوی درخت روغن چای هستند.

نارون کوهی

گیاه نارون کوهی مانند یک محصول قابض (جمع کننده ی منافذ) طبیعی عمل می کند و به متعادل شدن رطوبت پوست کمک می کند. این گیاه می تواند به سر باز کردن کومدون های بسته هم کمک کند. نارون کوهی به از بین رفتن آلودگی های محبوس شده در منافذ پوست کمک می کند.

عصاره ی نارون کوهی را می توانید جایگزین تونر قابضی کنید که از آن استفاده می کنید. عصاره ی این گیاه را حداکثر ۲ بار در روز به پوست خود بزنید.

ماسک ذغال یا رس

ماسک های ذغال و رس ب به خشک شدن چربی محبوس شده در منافذ پوست کمک می کنند و از این رو بیشتر از هر نوع جوشی برای جوش های کومدونال مفید هستند. این ماسک ها حتی می توانند به از بین بردن آلودگی ها و سلول های مرده ی محبوس در پوست کمک کنند و به این ترتیب کار رفع جوش های سر سیاه را راحت تر کنند.

تغییر در سبک زندگی

بهترین روشی که می توانید در خصوص کومدون ها در پیش بگیرید آن است که سعی کنید جلوی به وجود آمدن آن ها را بگیرید. تغییر در سبک زندگی و عادت ها می تواند مکمل روش های درمانی تجویز شده توسط پزشک باشد.

محصولات مراقبتی پوست

در خصوص پوست های مستعد جوش، شوینده های کرمی یا ژلی بهتر می توانند چربی و آلودگی های پوست را برطرف می کنند. برای این نوع پوست مرطوب کننده ای ایده آل محسوب می شود که بر پایه ی آب باشد. اگر درگیر کومدون هستید، به دنبال لوسیون های مخصوص پوست های مختلط و چرب باشید.

برای آرایش کردن هم از محصولاتی استفاده کنید که عنوان غیر کومدوژنیک دارند یعنی منافذ پوست را مسدود نمی کنند. علاوه بر این، از کرم پودرهایی استفاده کنید که حاوی ضد آفتاب هستند، به ویژه اگر از رتینوئیدها یا لایه بردارهای اسیدی استفاده می کنید.

نحوه ی مراقبت از پوست

قدم اول در مراقبت مناسب و صحیح از پوست آن است که هر روز و هر شب پوست خود را بشویید و به آن کرم مرطوب کننده بزنید. اما کارهای دیگری هم هست که باید آن ها را جزء روتین روزانه ی خود قرار دهید:

  • صورت خود را هر بار به مدت ۳۰ ثانیه بشویید. این کار را با حرکات مدور و به آرامی انجام دهید. از مالش شدید پوست خودداری کنید.
  • بعد از آن از عصاره ی نارون کوهی یا یک تونر معمولی استفاده کنید.
  • قبل از استفاده از کرم ضد آفتاب و مواد آرایشی، اجازه دهید کرم مرطوب کننده خشک شود.
  • بعد از ورزش صورت خود را بشویید.
  • هرگز با آرایش نخوابید چون این کار باعث می شود چربی بیشتری در منافذ پوست محبوس شود.
  • قبل از شست و شوی صورت، از یک ماده ی پاک کننده مانند میسلار واتر برای پاک کردن کرم ضد آفتاب، مواد آرایشی و چربی های پوست استفاده کنید. این کار کمک می کند بتوانید پوست خود را عمیق تر تمیز کنید.

رژیم غذایی و ورزش

جوش های کومدونال را نه فقط از بیرون، بلکه از داخل بدن هم می توان کنترل کرد. به همین دلیل رژیم غذایی و ورزش می تواند در این مسأله تأثیر گذار باشد.

از مصرف زیاد قند، چربی و محصولات لبنی خودداری کنید. این مواد التهاب را تشدید می کنند، مسأله ای که یکی از عوامل پنهانی ایجاد کومدون به شمار می رود. ساده ترین راه، خودداری از مصرف مواد غذایی فرآوری شده و شیرینی است.

اگر می خواهید پوست سالمی داشته باشید، از مواد غذایی گیاهی نگذرید. این مواد مملوء از آنتی اکسیدان هستند که می تواند رادیکال های آزاد و التهاب را کنترل کند. ورزش منظم هم می تواند همین تأثیرات را داشته باشد.

Let’s block ads! (Why?)

ادامه مطلب

ولوکوپتر اولین تست پرواز شهری خود را با موفقیت پشت سر گذاشت

ولوکوپتر توانست اولین تست پرواز در حریم هوایی شهر اشتوتگارت را با موفقیت پشت سر بگذارد و گامی بلند به سوی عمومی کردن تاکسی‌های پرنده بردارد.

این تست که طی همایش دو روزه به نام (Vision Smart City) انجام شد، با هدف بررسی آینده حمل و نقل توسط واحد تحقیقات علوم کاربردی دانشگاه اشتوتگارت صورت گرفت. طی این پرواز بی‌سرنشین که حدود چند دقیقه طول کشید، حاضرین توانستند به یک ایده کلی از سر و صدا و نحوه کارکرد ولوکوپتر دست یابند. البته از لحاظ مسافتی، ولوکوپتر نتوانست کار خاصی انجام دهد زیرا حریم مشخص شده برای پرواز آن محدود به زمین فوتبالی بود که ولوکوپتر ار آن‌ جا بلند شده بود.

در ادامه می‌توانید ویدیویی از این پرواز را مشاهده کنید.

همچنین در این همایش از ماشین های خودران، شهر‌های متصل و روش‌های حمل و نقل دوست‌دار محیط‌زیست نیز رونمایی شد که بخش اعظمی از آن توسط شرکت مرسدس بنز صورت گرفت. گفتنی است که شرکت دایملر که مالکیت مرسدس بنز را بر عهده دارد، یکی از سهام‌داران اصلی ولوکوپتر نیز به شمار می رود.

ولوکوپتر تست شده در این پرواز مجهز به ۱۸ روتور است که توانست در اولین پرواز شهری خود موفق شود. پیش از این نیز تاکسی‌های هوایی این کمپانی آلمانی در تست‌های دیگر خود که با همکاری فرودگاه فرانکفورت صورت گرفته بود موفقیت آمیز عمل کرده بودند. البته در این تست به دلیل اولین حضور در حریم هوایی یکی از شهر‌های اروپایی، ولوکوپتر قادر به استفاده از سرنشین نبوده و همچنین نتوانست مسافت قابل توجهی را طی کند.

مدیرعامل شرکت ولوکوپتر درباره موفقیت امروز این شرکت گفت:

تاکسی های هوایی ولوکوپتر، بعد جدیدی از حمل و نقل هوایی شهری را باز خواهد کرد. همان طور که امروز اشتوتگارت شاهد پرواز ما بود، راه‌کار‌های امن و بی سر و صدای ما به سرعت به مرحله اجرایی نزدیک می‌شوند. تاکسی‌های ما قادر خواهند بود ترافیک‌ شهرهای شلوغ را دور بزنند، به خصوص اینجا در آلمان.

این کمپانی آلمانی در حال بررسی‌های نهایی برای به پرواز درآوردن اولین تاکسی‌های هوایی خود در سنگاپور است و با توجه به راه‌اندازی ایستگاه‌های آن در این شهر، نباید فاصله چندانی با دیدن اولین تاکسی‌های هوایی داشته باشیم.

Let’s block ads! (Why?)

ادامه مطلب