گوشی موبایل گلکسی جی ۷ پلاس در تصاویر رویت شد؛ عرضه در آینده‌ای نزدیک

گوشی موبایل گلکسی جی 7 پلاس در تصاویر رویت شد؛ عرضه به زودی

به تازگی، تصاویری از گوشی موبایل گلکسی جی ۷ پلاس (+Galaxy J7) منتشر شده که برخی مشخصات این گوشی جدید سامسونگ را در بر دارد.

گوشی موبایل گلکسی جی ۷ پلاس مجهز به دوربین دوگانه است

بر اساس اطلاعات جدید، مدل مجهز به دوربین دوگانه گوشی گلکسی جی ۷ مدل ۲۰۱۷ (Galaxy J7 2017)، با نام گلکسی جی ۷ پلاس عرضه خواهد شد. این محصول که تصاویری از آن در وب‌سایت‌های تایلندی منتشر شده، به دو لنز در قاب پشتی مجهز بوده و انتظار می‌رود به زودی معرفی و عرضه شود. دوربین دوگانه گوشی موبایل گلکسی جی ۷ پلاس شامل دو سنسور ۱۳ و ۵ مگاپیکسلی با گشودگی دریچه دیافراگم (به ترتیب) f/1.7 و f/1.9 خواهد بود. این دوربین، همانند دوربین گلکسی نوت ۸ سامسونگ، قابلیت پشتیبانی از Live Focus را در حالت عکاسی پرتره خواهد داشت.

گوشی موبایل گلکسی جی 7 پلاس در تصاویر رویت شد؛ عرضه به زودی

گوشی موبایل گلکسی جی ۷ پلاس همچنین مجهز به دکمه فراخوانی دستیار مجازی بیکسبی در پنل سمت راست است. از دیگر مشخصات گلکسی جی ۷ پلاس می‌توان به مواردی همچون صفحه نمایش ۵٫۵ اینچی سوپر آمولد با وضوح تصویر ۱۰۸۰ پیکسل، چیپست ۸ هسته‌ای (به احتمال زیاد، اگزینوس ۷۸۷۰ به کار رفته در گلکسی جی ۷ ۲۰۱۷) و ۴ گیگابایت رم اشاره کرد. انتظار می‌رود گوشی گلکسی J7 پلاس از ۳۲ گیگابایت حافظه داخلی قابل ارتقا، اسکنر اثر انگشت و باتری ۳۰۰۰ میلی‌آمپر ساعتی پشتیبانی کرده و قابلیت نصب دو سیم‌کارت را به صورت همزمان داشته باشد.

گوشی جدید سامسونگ قرار است به زودی در بازار کشور تایلند و در رنگ‌های مشکی، طلایی و صورتی عرضه شود. این در حالی‌ست که هنوز اطلاعاتی در خصوص قیمت گلکسی جی ۷ پلاس در دست نیست.

Let’s block ads! (Why?)

بازدید: 6

دالبی برای لپ تاپ ها اسپیکر طراحی می‌کند

دالبی برای لپ تاپ ها اسپیکر طراحی می‌کند

دالبی نام یک شرکت واقع در سانفرانسیسکو است که آن را با ابزار Dolby Atmos و فناوری تصویر برداری دالبی ویژن می‌شناسیم. حالا به نظر می‌رسد این کمپانی قصد دارد تا فعالیت خود را در حوزه‌ی لپ‌تاپ‌ها افزایش دهد.

این کمپانی امروز اعلام کرده است که قصد دارد با همکاری مستقیم تولیدکنندگان لپ‌تاپ، اسپیکر طراحی کند. اولین همکار تجاری دالبی، شرکت چینی هواوی است. بنا به اعلام ولاد ساوو، یکی از ویراستاران وب‌سایت ورج، هواوی میت‌بوک ایکس یکی از بهترین لپ‌تاپ‌های موجود از نظر کیفیت صدا است. این محصول در واقع اولین لپ‌تاپی است که به اسپیکرهای طراحی شده توسط کمپانی دالبی مجهز شده است.

Dolby speaker

بنا به گفته‌ی دالبی، این شرکت هم‌اکنون برای مدت یک دهه است که فناوری‌های مختلفی را به کمپانی‌های تولیدکننده‌ی پی‌سی ارائه می‌دهد. اما تفاوت ابتکار عمل جدید این شرکت این است که حالا تصمیم گرفته تا به‌جای ارائه‌ی فناوری‌های مرتبط با صوت به یک برنامه‌ یا محصولی که از قبل تولید شده، خود در زمینه‌ی طراحی بلندگوهای مخصوص لپ‌تاپ‌ها فعالیت داشته باشد.

مدیر ارشد محصولات دالبی، جرمیها داگلاس اعلام کرده که این عمیق‌ترین سطح همکاری است که این کمپانی تا‌کنون در زمینه‌ی تولید یک دستگاه انجام داده است. وی همچنین گفته که فعالیت شرکت متبوعش به طراحی لپ‌تاپ‌ها مرتبط است. داگلاس در ادامه اشاره کرده است که با باریک‌تر و سبک‌تر شدن طراحی لپ‌تاپ‌های جدید، مسلما فضای کمتری برای استفاده از سیستم‌های صوتی در دسترس قرار دارد.

وی همچنین گفته که دالبی تا‌کنون چندین مدل لپ‌تاپ مختلف را به عنوان بخشی از فرآیند تحقیقاتی خود برای طراحی بلندگو، کالبدشکافی کرده است. تیم تحقیقاتی این شرکت به این موضوع پی برده که بسیاری از لپ‌تاپ‌ها به بلندگوهای استریو نامتعادل مجهز شده‌اند و در برخی از موارد امکان دارد بلندگوی سمت چپ و راست تعبیه شده در لپ‌تاپ‌ها، توسط دو کمپانی متفاوت تولید شده‌اند. همچنین در برخی از مدل‌ها، یکی از اسپیکرها صدای بیشتری نسبت به اسپیکر دیگر دارد.

Dolby

این شرکت روز گذشته در مقر اصلی خود در سانفرانسیسکو، دو پیش‌نمایش از فناوری صوتی خود را در هواوی میت‌بوک ایکس به نمایش درآورده است. یکی از این دمو‌ها، از هدفون‌های AKG و دیگری بدون هیچ هدفونی در دسترس بازدیدکنندگان قرار گرفته است. صدای تولید شده در این لپ‌تاپ، واقعا با کیفیت بوده و مسلما نسبت به هر رایانه‌ی مشابه دیگری، صدای با کیفیت بالاتر از میت‌بوک ایکس تولید می‌شود.

البته باید به این مورد اشاره کنیم که ویدیو‌ها و موسیقی‌های استفاده شده در این دموها، توسط کمپانی دالبی تنظیم شده‌اند. هنگامی که از محتوای دیگر استفاده کنیم، یک میکسر مخصوص روی آن محتوا اعمال خواهد شد تا صدای خروجی از بلندگوها نسبت به حالت عادی کمی بهبود یابد. البته مسلما در حالتی که از محتوای تولید شده توسط دالبی استفاده شده، کیفیت پخش صدا از اسپیکرها بسیار بالاتر بوده است.

دالبی علاوه بر لپ‌تاپ هواوی میت‌بوک ایکس، بلندگوهای لپ‌تاپ گمینگ هواوی میت‌بوک دی را نیز طراحی کرده است. هنگامی که از دالبی سوال شده که برای طراحی سیستم‌های بلندگو با چه کمپانی‌های دیگری همکاری کرده، این شرکت از بیان هرگونه پاسخ به سوال مطرح شده، خودداری کرد. در نهایت با توجه به مراسم نمایش دمو دالبی، به نظر می‌رسد در آینده محصولات بیشتری با اسپیکرهای طراحی شده توسط این شرکت به بازار معرفی خواهند شد.

نظر شما در این مورد چیست؟

Let’s block ads! (Why?)

بازدید: 142

نقد فیلم Alien: Covenant – بیگانه: کاوننت

هشدار: این متن بخش‌هایی از داستان فیلم را لو می‌دهد.

بعد از تماشای «بیگانه: کاوننت» (Alien: Covenant)، یکی از عصبانی‌ترین فیلم‌هایی که این اواخر افتخار تجربه‌ی خشم و جنونش را داشته‌ام دو احساس متفاوت و متضاد داشتم. از یک طرف مغزم از دست وحشت نهیلیستی جدیدترین ساخته‌ی ریدلی اسکات قفل کرده بود و زیر لب مدام به خاطر بلایی که سرم آورده بودم به او لعنت می‌فرستادم و از یک طرف دیگر داشتم از خوشحالی بال در می‌آوردم. از یک طرف به خاطر چنین سواری ناجوانمردانه و مرگباری بعد از مدت‌ها ترس سینمایی را احساس کرده بودم و از طرف دیگر خوشنود بودم که بالاخره ریدلی اسکات موفق شده یک «بیگانه»‌ی تمام‌عیار دیگر بسازد. بله، حقیقت دارد. «بیگانه: کاوننت» پشت سر قسمت اول مجموعه و «بیگانه‌ها» به راحتی می‌تواند در رده‌ی سوم بهترین بیگانه‌های ساخته شده قرار بگیرد. اینکه بالاخره موفق شدیم بعد از بیش از ۳۰ سال انتظار با یک «بیگانه»‌ی واقعی که بدون حرف و حدیث انتظاری که ازش دارم را کم و بیش به‌طور ایده‌آلی انجام بدهد روبه‌رو شویم اتفاق نادری است که باید آن را غنیمت بشماریم. چون اگر با مرور سری «بیگانه» همراهم بوده باشید، می‌دانید که این مجموعه مسیر پر فراز و نشیبی را پشت سر گذاشته است. مجموعه‌ای که به عنوان برخی از انقلابی‌ترین فیلم‌های ژانر علمی‌-تخیلی/وحشت/اکشن آغاز شده بود و ادامه پیدا کرده بود، با قسمت سوم کمی دچار مشکل شد و بعد از آن رسما به فاجعه‌های خجالت‌آوری تغییر شکل داد که اُبهت و عظمت این دنیا را از عرش به فرش رساند.

مقالات مرتبط

این فیلم‌ها تا زمانی که در کنترل قدرت خلاقه‌ی سازندگان کاربلدشان بودند در اوج به سر می‌بردند و قسمت به قسمت ویژگی‌های تازه‌ای از دنیایشان را فاش می‌کردند و این‌طوری مرزهایشان را گسترش می‌دادند، اما به محض اینکه استودیو و تهیه‌کنندگان تصمیم گرفتند تا در کار کارگردانی مثل دیوید فینچر دخالت کنند و به محض اینکه آنها سعی کردند تا با استراتژی‌های تجاری‌شان قسمت‌های جدیدی از مجموعه را تولید کنند، همه‌چیز به همان سرعت که اوج گرفته بود، از هم فرو پاشید. مجموعه‌ای که حول و حوش ارگانیسمی بی‌نقص می‌چرخید در چرخش کنایه‌آمیز روزگار به مجموعه‌ای پرعیب و نقصی تبدیل شد. بنابراین به نظر می‌رسید «بیگانه» در مقابل تبدیل شدن به یکی دیگر از مجموعه‌های معمول هالیوودی مقاومت نشان می‌داد. «بیگانه» مجموعه‌ای نبود که بتواند به بلاک‌باستری که توسط کارگردانان استخدامی به حیاتش ادامه بدهد تبدیل شود. «بیگانه» درست مثل مجموعه‌ی «ترمیناتور»، مجموعه‌ای است که کارش را جلوتر از زمان خودش شروع کرده است. مجموعه‌ای است که نامش با پیشرو و پیشگام بودن گره خورده است. مجموعه‌ای است که همیشه با خلاقیت و دنیا و مفاهیم بکرش شگفت‌زده‌مان کرده است و فقط در صورتی می‌تواند دوباره عظمت گذشته‌اش را پس بگیرد که پیشگام ظاهر شود. یا حداقل به عناصری که آن را به چیزی جریان‌ساز و تاریخی تبدیل کرده بود وفادار بماند. این فقط در صورتی امکان‌پذیر است که باز دوباره هنرمندی کاربلد پشت دوربین قرار بگیرد.

در زمانی که به نظر می‌رسید «بیگانه» به پایان کارش رسیده است، ریدلی اسکات با برنامه‌ای جدید برای احیای کودکش از راه رسید. «پرومتئوس» (Prometheus) به عنوان پیش‌درآمد قسمت اول «بیگانه» که حکم راه‌اندازی سری جدید و مدرن مجموعه را برعهده داشت، شروعِ مطمئنی نبود. اگرچه خود ریدلی اسکات بارها گفته بود که «پرومتئوس» به جز اینکه در دنیای «بیگانه» جریان دارد هیچ شباهتی به فیلم‌های قدیمی مجموعه ندارد و از حال و هوای منحصربه‌فرد خودش بهره می‌برد و با اینکه آن فیلم بدون هیچ‌گونه بیگانه‌ای در عنوانش عرضه شد که نشان می‌داد نباید انتظار رویارویی با هیچ‌گونه زنومورفی را در آن بکشیم، اما این چیزی از ناامیدی طرفداران کم نکرد. مشکل طرفداران این بود که بعد از تمام این سال‌ها، فیلمی از مجموعه‌ی «بیگانه» نصیبشان شده است که بیگانه ندارد (چقدر شوکه‌کننده!) و از مشکلات روایی رنج می‌برد. همان‌طور که قبلا هم گفتم، «پرومتئوس» فیلم بدون مشکلی نیست، اما با فیلم بدی که همه در ابتدا آن را متهم می‌کردند فاصله دارد. «پرومتئوس» حکم قسمت اول یک سریال تلویزیونی هیجان‌انگیز را داشت. قسمت اولی که نامیزان بود و می‌توانست با اتخاذ یک سری تصمیمات درست به فیلم منسجم‌تر و بهتری تبدیل شود.

4a831127 928a 4e90 b2ac 8970c102a71b - نقد فیلم Alien: Covenant - بیگانه: کاوننت

اما خب، از یک طرف می‌توان اسکات را به خاطر اینکه تصمیم گرفت فیلم‌های قبلی را تکرار نکند و چیزی عرضه کند که در مجموعه‌ی «بیگانه» سابقه نداشته تحسین کرد و از طرف دیگر «پرومتئوس» از اسطوره‌شناسی و ایده‌های جذابی در خصوص وحشت مذهبی و سوال کهنِ جایگاه بشر در هستی بهره می‌برد که به اتمسفر متفاوتی با «بیگانه‌»های قبلی منجر شده بود؛ ایده‌هایی که آن‌قدر جذاب بودند که نه تنها باعث می‌شد مشکلات فیلم کمتر توی ذوق بزنند، بلکه باعث می‌شد برای ادامه‌ی این سری جدید و برنامه‌ای که اسکات برای آن در ذهن دارد هیجان‌زده و کنجکاو شویم. درست همان چیزی که از افتتاحیه‌ی یک سریال انتظار داریم. قسمت اولی که کامل نیست، اما حوصله‌سربر و ناامیدکننده هم نیست و بهمان خبر می‌دهد کافی است برای قسمت‌های بعدی هم برگردیم و بهبودهایی را که در فرمول قسمت اول اجرا خواهد شد به نظاره بنشینیم. بله، دنبال همین کلمه می‌گشتم: بهبود. مجموعه‌ی اصلی «بیگانه» با یک قسمت نابود نشد که حالا انتظار داشته باشیم با یک قسمت اُبهت و افتخارات از دست رفته‌ی گذشته‌اش را باز پس بگیرد. بنابراین اگرچه به شخصه از «پرومتئوس» راضی بودم و آن را به عنوان قسمت راه‌اندازِ سری جدید و احیای جنازه‌ی «بیگانه» قبول داشتم، اما به تکرار «پرومتئوس» نه.

فیلم شامل اکشن‌های زنومورف‌محورِ کلاسیکی می‌شود که از زمان «بیگانه‌ها» تاکنون نمونه‌شان را ندیده بودم

بنابراین از ریدلی اسکات انتظار داشتم که اشتباهات «پرومتئوس» را در «کاوننت» تکرار نکند و علاوه‌بر ارائه‌ی فیلمی منسجم‌تر از لحاظ روایی، «بیگانه»‌ای عصبانی‌تر تحویل‌مان بدهد. بیگانه‌ای پرزرق و برق‌تر از «پرومتئوس». عطش هیولا و خون و اشک و استیصالی را که توسط «پرومتئوس» بی‌جواب باقی مانده بود با «کاوننت» جواب بدهد. چون بین خودمان بماند ولی دروغ نیست اگر بگویم «پرومتئوس» هرچه از لحاظ وحشت روانشناختی/فلسفی خوب بود، در زمینه‌ی نبرد بقای انسان‌ها و بیگانگان که دنیای این فیلم‌ها با آن شناخته می‌شود به‌طور جدی ناامیدکننده بود. خوشبختانه تریلرهای «کاوننت» امیدوارکننده به نظر می‌رسیدند. پس به نظر می‌رسید اسکات صدای اعتراض طرفداران را شنیده است و قصد دارد از طریق «کاوننت» همان چیزی را بهشان بدهد که می‌خواهند: صحنه‌هایی که در دسته‌ی بیرون جهیدن جست‌برستر از سینه‌های آدم‌ها قرار می‌گیرند. و بله، بالاخره بعد از مدت‌ها سر و کله زدن با فیلم‌های استودیویی بد، «کاوننت» یکی از اندک بلاک‌باسترهایی است که خودِ فیلم به اندازه‌ی تریلرهایش خوب است. نه تنها خوب است، بلکه بهبود بسیار بسیار بزرگی نسبت به «پرومتئوس» هم محسوب می‌شود. در اینجا خبری از تصمیم‌گیری‌های بعضا احمقانه‌ی کاراکترها که یکی از بزرگ‌ترین مشکلات کاراکترها در «پرومتئوس» بود نیست. کاراکترهای فیلم شاید به جمع بهترین کاراکترهای مجموعه نپیوندند، اما حداقل برخلاف «پرومتئوس» اضافی و خسته‌کننده هم نیستند. در اینجا خبری از اکشن‌های غیرمنسجم آن فیلم نیست. فیلم شامل اکشن‌های زنومورف‌محورِ کلاسیکی می‌شود که از زمان «بیگانه‌ها» تاکنون نمونه‌شان را ندیده بودم. فیلم به حدی خشمگین و خشن است که به مرحله‌ی تهوع‌آوری از تاریکی دست پیدا می‌کند.

نقد Alien Covenant

خلاصه «کاوننت» از همه نظر فیلم راضی‌کننده‌ای است. نه تنها یکی از سه فیلم برتر مجموعه محسوب می‌شود، بلکه طرفداران را هم سر ذوق می‌آورد و حسابی بهشان حال می‌دهد و البته یکی از بهترین کارهای ریدلی اسکات هم است. کسی که با این فیلم نشان می‌دهد در سن ۸۰ سالگی، نه تنها به‌طرز لذت‌بخشی کماکان بلندپرواز است و نقشه‌های هیجان‌انگیزی برای این سری کشیده است، بلکه نشان می‌دهد سنش هیچ‌چیزی از مهارتش در شگفت‌زده کردن تماشاگرانش کم نکرده است. این فیلم شامل برخی از تعلیق‌زاترین و دیوانه‌وارترین سکانس‌هایی است که این آدم طراحی کرده و ساخته است و کلاس درسی برای کارگردانان جوانی محسوب می‌شود که می‌خواهند چگونگی گره زدن دل و روده‌ی تماشاگر به هم را یاد بگیرند. یکی از دلایل موفقیت فیلم به خاطر این است که «کاوننت» ترکیبی از بهترین‌های مجموعه است. اسکات بهترین ویژگی‌های مجموعه که بعد از تمام این سال‌ها درباره‌شان حرف زده می‌شود را برداشته است و آنها را با مهارت و خلاقیت سرآشپزی خودش و اضافه کردن ادویه‌جات سینمای مدرن با هم مخلوظ کرده است و نتیجه به چیز آشنایی تبدیل شده که شاید بتوان آن را «نو» هم دانست. آخه، مجموعه‌ی «بیگانه» همیشه به خاطر پوست انداختن با هر قسمت شناخته می‌شده است.

سه‌گانه‌ی اصلی در عین شبیه‌بودن به یکدیگر، تفاوت‌های بزرگی با هم دارند و چنین چیزی درباره‌ی قسمت ضعیف چهارم و «پرومتئوس» هم صدق می‌کند. «کاوننت» اما شاید اولین فیلم اصلی مجموعه باشد که از فرم منحصربه‌فردی بهره نمی‌برد. در عوض با فیلمی طرفیم که حاصلِ میراث باقی مانده از چندین فیلم گذشته است. از یک طرف بخش فلسفی «پرومتئوس» را به یاد می‌آورد و از طرف دیگر عناصر وحشت/بقای «بیگانه» را. از یک طرف تاریکی و پوچ‌گرایی بی‌وقفه‌ی «بیگانه ۳» را به خاطر می‌آورد و بعضی‌وقت‌ها مثل صحنه‌ی مبارزه‌ی کاراکتر کاترین واترستون روی فضاپیمایی در حال حرکت با استفاده از بیل مکانیکی، به نبرد پایانی «بیگانه‌ها» هم ناخنک می‌زند. البته این حرف‌ها به این معنی نیست که «کاوننت» یک بازسازی صرف است. حقیقتش کافی است به هوای تماشای یک «بیگانه»‌ی کلاسیک سراغ «کاوننت» بروید تا ضدحال بخورید. «کاوننت» از طریق ترکیب ویژگی‌های معرف «بیگانه‌»های قبلی و اضافه کردن خصوصیات بلاک‌باسترهای امروزی به نتیجه‌ی متفاوتی دست پیدا کرده که شاید کاملا نو نباشد، اما کاملا آشنا و قابل‌پیش‌بینی هم نیست. و اگر هم قابل‌پیش‌بینی باشد، خب به‌طرز بدی قابل‌پیش‌بینی نیست. بالاخره «کاوننت» دقیقا همان چیزی است که بعد از «پرومتئوس» درخواستش را داده بودیم.

e2fe5c18 a94c 455f 8d1f d8d18e7b5b69 - نقد فیلم Alien: Covenant - بیگانه: کاوننت

بزرگ‌ترین حقه‌ای که ریدلی اسکات با این فیلم بهمان می‌زند این است که اگرچه «کاوننت» در اسم یک فیلم «بیگانه» است، اما در واقع دنباله‌ی معنوی و غیرمستقیم «بلید رانر»، دیگر فیلم کالت او محسوب می‌شود

بزرگ‌ترین حقه‌ای که ریدلی اسکات با این فیلم بهمان می‌زند این است که اگرچه «کاوننت» در اسم یک فیلم «بیگانه» است، اما در واقع دنباله‌ی معنوی و غیرمستقیم «بلید رانر»، دیگر فیلم کالت او محسوب می‌شود. «کاوننت» نه تنها همچون «بلید رانر» با اکستریم کلوزآپی از حدقه‌ی چشم، بلکه با بازجویی یک انسان از یک اندروید شروع می‌شود. «کاوننت» با سکانسی در اتاقی سفید با پنجره‌های مستطیل‌شکل بزرگی رو به دریاچه و کوهستان آغاز می‌شود. گویی اسکات از این طریق دارد دنیای طبیعی را در فاصله از اتفاقاتی که دارد در این اتاق می‌افتد نگه می‌دارد. دیوید، اندرویدی که در «پرومتئوس» معرفی شده بود در حال بازجویی توسط وی‌لند جوان، خالقش و صاحب کمپانی وی‌لند-یوتانی است. وی‌لند از دیوید می‌پرسد چیزهایی که می‌بیند را توصیف کند و دیوید با نادیده گرفتن عظمت و زیبایی طبیعتی که جلوی رویش قرار دارد، ویژگی‌های اتاقی را که در آن بیدار شده است توصیف می‌کند. اتاق سفید، صندلی، پیانو و تابلوی نقاشی. در جریان این سکانس متوجه می‌شویم وی‌لند، دیوید را به عنوان موجودی بی‌عیب و نقص طراحی کرده است. او برخلاف دیگر اندرویدها وسیله‌‌ی متحرکی در خدمت انسان نیست. دیوید اندرویدی است که توانایی یاد گرفتن و فکر کردن و حتی احساس کردن دارد. وی‌لند از دیوید می‌خواهد تا چیزی با پیانو بنوازد و دیوید قطعه‌ی «ورود خدایان به والهالا» را از ریشارد واگنر می‌نوازد. بدون اینکه هیچ‌گونه تمرینی داشته باشد. او فقط اراده می‌کند و انگشتانش روی کلیدهای پیانو می‌لغزند و موسیقی تولید می‌شود.

دیوید فقط طوری طراحی نشده تا شبیه انسان‌ها باشد، او برای بهتر بودن از انسان‌ها مهندسی شده است. اسم این قطعه‌ی موسیقی همزمان می‌تواند دو معنی داشته باشد. هم می‌تواند به خدا بودنِ وی‌لند اشاره کند و هم می‌تواند به این نکته اشاره کند که وی‌لند از طریق دیوید یک خدا خلق کرده است. موجودی فراتر و برتر از انسان‌ها. سپس آنها شروع به گفتگویی می‌کنند که خیلی زود وارد قلمروی سوالات اگزیستانسیالیسمی می‌شود. اگر وی‌لند، دیوید را خلق کرده، چه کسی وی‌لند را خلق کرده است؟ و اگر دیوید برخلاف وی‌لند نامیراست، آیا می‌توانیم وی‌لند را موجود برتری بدانیم؟ آیا وی‌لند از طریق دیوید، موجودی خلق کرده که نواقص انسان‌ها را تصحیح می‌کند و موجود کامل‌تر و ایده‌آل‌تری محسوب می‌شود؟ اما قبل از اینکه جوابی برای این سوالات پیدا کنیم، وی‌لند به دیوید دستور می‌دهد تا یک فنجان چای برایش آماده کند. رشته‌ی افکار دیوید در هم می‌شکند. او بلند می‌شود و این کار را می‌کند. جواب‌مان را می‌گیریم. انسان‌ها به این دلیل موجودات برتری نسبت به اندرویدهای نامیرا هستند، چون آنها برخلاف اندرویدها خودآگاه هستند و توانایی عمل کردن خارج از برنامه‌نویسی‌هایشان را دارند. این افتتاحیه به بهترین شکل ممکن ستاره‌ی فیلم و بحث مرکزی‌اش را پی‌ریزی می‌کند. ستاره‌ی فیلم، دیوید یکی از بازماندگان فضاپیمای «پرومتئوس» است که در این فیلم حتی بیشتر از قبل در مرکز توجه قرار دارد و بحث مرکزی فیلم هم رابطه‌ی بین محدود نگه داشتن ذهن و آزاد گذاشتن آن برای خلق کردن و خلاقیت به خرج دادن و جاه‌طلبی است.

1eb7c307 37a9 40ca 885e f64ebff69833 - نقد فیلم Alien: Covenant - بیگانه: کاوننت

بعد از این افتتاحیه‌ی مرموز، فیلم وارد فاز آشناتری می‌شود. باز دوباره با گروهی از کارگران و مهندسان فضایی در حال حرکت به سمت بهشتی گم‌شده در اعماق کهکشان برای کلونی‌سازی همراه می‌شویم که کارشان به جاهای باریکی کشیده می‌شود. تم موسیقی جری گلدسمیت از فیلم اول شنیده می‌شود و ضرباهنگ نیمه‌ی اول فیلم که روی فضاپیما جریان دارد طوری است که ما را در حال و هوای «بیگانه» قرار بدهد. حتی سکانس نبرد نهایی فیلم هم طوری طراحی شده که انگار در حال تماشای مونتاژی هفت دقیقه‌ای از کلِ فیلم اول هستیم. یکی از مشکلات اساسی «پرومتئوس» کاراکترهایشان بودند. کاراکترهایی که هیچ تاثیری از خود بر جای نمی‌گذاشتند. از فیلم‌های «بیگانه» انتظار پرداخت شخصیت‌های فوق‌العاده عمیق نمی‌رود. این فیلم‌ها فقط باید در این زمینه کاربردی ظاهر شوند. بار اصلی شخصیت‌ها بر دوش بازیگران است که باید آنها را به عنوان یک سری آدم‌های معمولی گرفتار در موقعیتی مرگبار باورپذیر کنند. «پرومتئوس» در این زمینه به‌طور جدی لنگ می‌زد، اما خوشبختانه «کاوننت» در این زمینه خیلی بهتر ظاهر می‌شود. نتیجه این است که وقتی آنها در شرایط مرگباری قرار می‌گیرند حداقل اتفاقی که می‌افتد این است که می‌توانید نگرانی دیوانه‌وار و ناامیدی خفه‌کننده‌شان را لمس کنید. هرچند همه‌ی آنها، حتی کاراکتر کاترین واترستون آن‌قدر عمیق نیستند که بعد از اتمام فیلم به خاطر سپرده شوند و بیشتر نقش ابزاری برای انتقال مفاهیم فیلم را برعهده دارند.

با این حال خبر خوب این است که فیلم نه یکی، بلکه دوتا مایکل فاسبندر دارد که در اینجا هم همانند «پرومتئوس» چه از لحاظ بازی و چه از لحاظ شخصیت‌پردازی، شگفتی متحرکی است که شخصا می‌توانم از صبح تا شب به او خیره بمانم. تحولی که اسکات با «کاوننت» در فرمول «بیگانه» ایجاد کرده است هم مربوط به همین بخش می‌شود. تریلرهای فیلم اگرچه طوری نشان می‌دادند که کاراکتر کاترین واترستون قرار است به یک الن ریپلی دیگر تبدیل شود، اما این‌طور نیست. دیوید حکم الن ریپلی سری جدید «بیگانه» را دارد و تفاوتی که این موضوع در فرمول مجموعه ایجاد کرده واقعا فوق‌العاده است. اگر الن ریپلی حکم قهرمان ما آدم‌ها را داشت که از غیرممکن‌ترین موقعیت‌ها زنده بیرون می‌آمد و با بیگانه‌ها دست به یقه می‌شد و اگر الن ریپلی حکم نجات‌دهنده‌ی بشریت را برعهده داشت، در سری جدید «بیگانه»، دیوید دروازه‌ی اصلی ما برای ورود به دنیای فیلم است. اگر دیوید پروتاگونیستِ «پرومتئوس» بود، حالا حکم آنتاگونیست «کاونتت» را برعهده دارد. انتخاب شخصیت مرموز، پیچیده و ترسناک دیوید به عنوان شخصیت اصلی سری جدید موجب تحولات جالبی در فرمول «بیگانه» شده است و فیلم در جستجوی پرده‌برداری از ریشه‌ی زنومورف‌ها از طریق او به مقاصد شگفت‌انگیزی قدم می‌گذارد و بحث‌های هیجان‌انگیز و تامل‌برانگیزی را در رابطه با معنای زندگی و خدا بودن پیش می‌کشد.

2aa8421e ddde 40a0 b946 77faaed9148d - نقد فیلم Alien: Covenant - بیگانه: کاوننت

برخی از بهترین صحنه‌های «کاوننت» مربوط به صحنه‌های دوتایی دیوید و اندروید دیگری به اسم والتر می‌شود که در اوج شباهت فیزیکی، در تضاد مطلق با دیوید قرار می‌گیرد. دیوید حکم دکتر فرانکنشتاین دیوانه‌ و شاعری را دارد که در آزمایشگاهش، موجودات و هیولاهای ترسناک درست می‌کند و از طرف دیگر والتر را داریم که حکم یک ابرقهرمان آمریکایی را دارد که حاضر به فدا کردن جانش برای نجات انسان‌هاست. با این حال هر دو از لحاظ فیزیکی با هم مو نمی‌زنند. اسکات از طریق این دو اندروید سعی می‌کند حرف‌های جالبی در رابطه با خلاقیت و آزادی در مقابل سربه‌زیری و فرمان‌برداری بزند. از یک طرف دیوید را به عنوان اندرویدی خودآگاه و آزاداندیش داریم که دست به اعمال شنیعی زده است و از طرف دیگر والتر را داریم که فقط به خاطر برنامه‌نویسی‌اش به وظیفه‌اش عمل می‌کند و این وسط این سوال مطرح می‌شود که آیا فقط برنامه‌نویسی والتر جلوی او از تبدیل شدن به کسی مثل دیوید را می‌گیرد و آیا اصلا ساختن مخلوقاتی سربه‌زیر و فرمان‌بردار که توانایی خلق هیچ‌چیزی را ندارند درست است یا اینکه بهتر است این حق انتخاب را به خودشان بدهیم و از طرف دیگر فیلم طرز نگاه‌مان به دیوید را به چالش می‌کشد. طبیعتا جاه‌طلبی دیوید و علاقه‌ی دیوانه‌وارش به خلق مخلوقی بی‌عیب و نقص به نتایج ترسناکی منجر می‌شود و او را به مظهر شیطان تبدیل می‌کند، اما آیا خود ما خیلی با دیوید فرق داریم؟

«کاوننت» هرچه با پیش کشیدن سوالات فلسفی با روان تماشاگرانش بازی می‌کند، به همان اندازه هم مرگ و میر راه می‌اندازد

نباید فراموش کنیم نه تنها دیوید براساس سیستم فیزیکی و فکری انسان‌ها طراحی شده است، بلکه کافی است سری به فیلم‌های قبلی «بیگانه» بزنیم تا ببینیم که بدمن اصلی همه‌ی آن فیلم‌ها نه زنومورف‌ها، بلکه کمپانی‌ای بوده است که برای منافع خودش، کارگران بدبخت را به کشتن می‌دهد. کمپانی‌ای که همیشه نماینده‌ی حرص و طمع و بخش تاریک بشر بوده است. بشری که اگر به تاریخ مراجعه کنید امکان ندارد با جنگ و درگیری‌هایی که به مرگ و میرهای بی‌رحمانه‌ی بی‌شماری منجر شده است مواجه نشوید. این همان بشری بود که در «پرومتئوس» متوجه می‌شویم مهندسان آن‌قدر از چیزی که به آن تبدیل شده بودند ناامید شده بودند که با سلاح‌ کشتار جمعی‌شان در قالب آن ماده‌ی سیاه قصد نابودی زمین را داشته‌اند. چرا که مهندسان هم انسان‌ها را با آزادی عمل خلق کردند، اما نتیجه به چیزی که امروز هستیم ختم شد. کمپانی وی‌لند هم دیوید را با آزادی عمل خلق کرد، اما نتیجه به شیطانی که خالق مرگبارترین هیولای تاریخ سینماست ختم شد. هر کار ترسناکی که دیوید قادر به انجامش است، خالقانش هم قادر به انجامش بوده‌اند. پس سوال این است که آیا خلاقیتی که می‌تواند منجر به ایجاد شدن هیولایی مثل دیوید شود درست است یا فرمان‌بردار نگه داشتن اندرویدها برای جلوگیری از عدم شورش آنها علیه ما؟ اگر گزینه‌ی دوم را انتخاب کنیم یعنی باید از دست دادن آزادی عمل خودمان را هم قبول کنیم.

e8a74dae ef13 4fe3 9390 5d047a003429 - نقد فیلم Alien: Covenant - بیگانه: کاوننت

اما «کاوننت» هرچه با پیش کشیدن سوالات فلسفی با روان تماشاگرانش بازی می‌کند، به همان اندازه هم مرگ و میر راه می‌اندازد. «کاوننت» شامل برخی از بهترین ست‌پیس‌های مجموعه‌ی «بیگانه» می‌شود و راستش شوکه کردن تماشاگران در مجموعه‌ای که از همان فیلم اول با سکانس معروف چست‌برستر استانداردهایش را بالا برده است چندان آسان نیست، ولی اسکات با این وجود موفق می‌شود تا چندتا سکانس تند و سریع و خفن دیگر هم به کلکسیونش اضافه کند. و تجربه‌ی این سکانس‌های خونین بعد از «پرومتئوس» که تقریبا به جز صحنه‌ی عمل جراحی کاراکتر الیزابت شاو فاقد عناصر اسلشر معرف «بیگانه» بود خیلی می‌چسبد. اولین صحنه جایی است که یکی از کاراکترها توسط تخم‌های میکروبی آلوده می‌شود و به سرعت کار به جایی کشیده می‌شود که این‌بار به جای سینه، ستون فقراتش از هم می‌پاشد و هیولایی معروف به نئومورف با شاخک‌های تیز و برنده‌اش پشت او را سوراخ می‌کند و همراه با دریایی از خون بیرون می‌آید. درست در ادامه‌ی این صحنه، یکی دیگر از کاراکترها که توسط همان تخم‌های میکروبی آلوده شده است تشنج می‌کند و این‌بار نئومورف همراه با یک‌عالمه خون از دهانش خارج می‌شود. «کاوننت» در این لحظات در اوج وحشت جسمانی‌اش قرار دارد. همان چیزی که قسمت اول «بیگانه» با استفاده از آن خواب و خوراک را ازمان گرفته بود. وحشت جسمانی وقتی است که بدن انسان به بی‌رحمانه‌ترین شکل ممکن مورد تهاجم قرار می‌گیرد و ما می‌بینیم که بدن‌ عزیزمان چقدر در مقابل این تهدیدهای مرگبار بی‌نوا و ضعیف است. سپس صحنه‌ای را داریم که تلاش یکی از کاراکترها برای از بین بردن نئومورفِ سرگردان در فضاپیما باعث منفجر شدن فضاپیما می‌شود و همان لحظه کاراکترهای بیرون از فضاپیما باید با نئومورف بزرگی که ناگهان از بین علف‌های هرز بهشان حمله می‌کند درگیر شوند. خلاصه اگرچه فیلم در ۴۵ دقیقه‌ی اول کم و بیش آرام است، اما اسکات در عرض چند دقیقه طوری ورق را برمی‌گرداند و چنان آشوب سرگیجه‌آور و خون‌باری راه می‌اندازد که مدتی در شوک مطلق فرو رفته بودم تا اینکه دیوید از راه می‌رسد و آنها را نجات می‌دهد. (نجات می‌دهد! چقدر خنده‌دار!)

«بیگانه: کاوننت» از لحاظ کارگردانی یکی از بهترین و یکی از سرگرم‌کننده‌ترین کارهای ریدلی اسکات محسوب می‌شود. البته اگر تعریف‌تان از سرگرم شدن، سفر به اعماق تاریک و سوزان جهنم باشد. او با این فیلم در همان ژانری (بلاک‌باستر علمی‌-تخیلی) کار می‌کند که همیشه یکی از بهترین‌هایش بوده است و برخلاف «پرومتئوس» که حتی سرسخت‌ترین طرفدارانش هم قبول دارند که کوبندگی «بیگانه‌»ها را کم داشت، اسکات با این یکی به سیم آخر زده است و چیزی عرضه کرده که سمفونی جنون‌آمیزی از آتش و خون و شعر و شاعری است. بهترین صحنه‌های فیلم که شامل حمله‌ی تخم‌های میکروبی به درون سوراخ گوش، اولین حمله‌ی نئومورف‌ها در لای علف‌های هرز، صحنه‌ی آموزش فلوت‌زنی دیوید به والتر، فلش‌بکی که به نابودی شهر مهندسان می‌زنیم و سکانس فرار از سیاره همه با هدف شگفت‌زده کردن و سیخ کردن موی تماشاگران ساخته شده‌اند و در این کار موفق هستند. «کاوننت» در آن واحد مظهر به وقوع پیوستن سه اتفاق نادر در فضای فیلمسازی جریان اصلی است. خیلی کم پیش می‌آید با فیلمی استودیویی روبه‌رو شویم که قدرت هنری‌اش به قدرت فنی‌اش می‌چربد. خیلی کم پیش می‌آید تا با دنباله‌ای روبه‌رو شویم که واقعا از لحاظ تکمیل و گسترش شخصیت‌پردازی و داستانگویی، فیلم قبلی را کامل می‌کند و خیلی خیلی کمتر پیش می‌آید تا چنین فیلم نهیلیستی‌ و تهوع‌آوری توسط یک استودیوی هالیوودی چراغ سبز بگیرد. اسکات فیلمی ساخته است که شاید در تابستان و در کنار امثال «نگهبانان کهکشان»‌ها و «مرد عنکبوتی»‌ها عرضه شده باشد، اما اصلا علاقه‌ای به فراهم کردن لحظاتی دلپذیر و شاد برای تماشاگرانش ندارد. «کاوننت» فیلمی است که آدم‌ها را از خودش فراری می‌دهد. فیلمی که با هدف آزار و اذیت کردن ساخته شده است. بی‌صبرانه مشتاقم تا ببینم ریدلی اسکات در فیلم سوم این مجموعه چه نقشه‌ی شومی برایمان کشیده است. چون تازه با این فیلم موتور «بیگانه»‌های جدید روشن شده است.

Let’s block ads! (Why?)

بازدید: 6

خواب بدون رویا خطر ابتلا به آلزایمر را افزایش می‌دهد

خواب بدون رویا خطر ابتلا به آلزایمر را افزایش می‌دهد

همه‌ی ما به خوبی می‌دانیم افرادی وجود دارند که ادعا می‌کنند، هرگز رویا نمی‌بینند یا به ندرت رویا می‌بینند. اکنون محققان می‌گویند که این دست افراد ممکن است، شانس بیشتری برای ابتلا به بیماری‌های شناختی از جمله آلزایمر داشته باشند. یافته‌های این محققان بر اساس مطالعه‌ی خواب ۳۲۱ نفر شرکت‌کننده در آزمایشی است که به مدت ۱۲ سال تحت نظر قرار داشته‌اند.

محققان بر اساس این بررسی‌ها دریافته‌اند که خطر ابتلا به هر نوع زوال عقل در افرادی که دارای میزان خواب همراه با حرکات سریع چشم (REM، مرحله‌ای از خواب که اغلب فرد رویا می‌بیند) ۹ درصد نسبت به دیگر افراد بیشتر است. همچنین در این افراد، خطر ابتلا به آلزایمر هم تا ۸ درصد بیشتر است. دکتر متیو پاسه، محقق ارشد این مطالعه از دانشگاه بوستون در آمریکا، گفت:

مراحل مختلف خواب ممکن است که روی ویژگی‌های بیماری آلزایمر تاثیر بگذارد. نتایج مطالعه‌ی ما نشان می‌دهد که می‌توان با سازوکار خواب با حرکات سریع چشم، تا حد زیادی بیماری زوال عقل را پیش‌بینی کرد.

باوجودی که محققان می‌دانند بیماران مبتلا به زوال عقل با مشکلات خواب مواجه هستند، اما علت این موضوع یا نقش آن در بروز این مشکل هنوز به‌خوبی شناخته نشده است. چند ماه قبل هم این تیم تحقیقاتی در مطالعه‌ای دیگر دریافت که میزان ابتلا به زوال عقل در افرادی که به طور منظم بیش از ۹ ساعت در شبانه‌روز می‌خوابند، نسبت به افرادی که خواب کمتری دارند، تا دو برابر بیشتر است. دکتر الیسون ایوانز محققی از موسسه تحقیقات خیریه آلزایمر انگلیس، گفت:

دشوار است که بر اساس این مطالعه چنین استدلالی کرد. به این منظور نیاز به انجام آزمایش‌های بیشتر و دقیق‌تری است.

در همین حال، مطالعه دیگری نشان می‌داد که ممکن است با افزایش سطح لیتیوم آب آشامیدنی از هزاران مورد بیماری زوال عقل جلوگیری کرد. دانشمندان دانشگاه کپنهاگ با بررسی میزان سطح لیتیوم طبیعی آب آشامیدنی ناحیه‌ای با جمعیت ۸۰۰ هزار نفر به این نتیجه دست یافتند.

این محققان متوجه شدند که در نواحی که سطح لیتیوم آب بالاتر است، میزان ابتلا به بیماری زوال عقل در مقایسه با  افرادی با مصرف میزان کمتری لیتیوم تا ۱۷ درصد کاهش یافته است. با این وجود این محققان هشدار داده‌اند که این ارتباط ممکن است به عوامل دیگر محیطی هم بستگی داشته باشد.

Let’s block ads! (Why?)

بازدید: 6

خلاهای قانونی مورد نیاز صنعت بازی‌‌های رایانه‌ای کشور باید مرتفع شود

logo - خلاهای قانونی مورد نیاز صنعت بازی‌‌های رایانه‌ای کشور باید مرتفع شود

حجت الاسلام احد آزادی‌خواه، نماینده مردم ملایر و سخنگوی کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی با دعوت بنیاد ملی بازی‌های رایانه‌ای، از نمایشگاه گیمزکام آلمان بازدید کرد.

گویا آی تی – به گزارش روابط عمومی بنیاد ملی بازی‌های رایانه‌ای، حجت الاسلام احد آزادی‌خواه با اشاره به حضور ایران در این نمایشگاه اظهار کرد: حضور ایران در این نمایشگاه از دو جهت حائز اهمیت است. نخست این‌که پرچم جمهوری اسلامی ایران به نمایش درآمده و دوم توسعه و رونق بازی‌های رایانه‌ای برای جوانان مستعد ایرانی است تا بتوانند در حوزه تجارت و آموزش از فرصت‌ ایجاد شده بهره‌مند شوند.
عضو کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی گفت: بنیاد ملی بازی‌های رایانه‌ای توانسته به نحو احسن نقش خود را ایفا کند چرا که ۹ شرکت بازی‌سازی ایرانی با حمایت این بنیاد در نمایشگاه حضور یافته‌اند و به ارائه‌ی محصولات خود می‌پردازند.
آزادی‌خواه با اشاره به ورود مجلس به حوزه بازی‌های رایانه‌ای گفت: این نخستین بار است که مجلس شورای اسلامی دو نماینده را به این نمایشگاه فرستاده است. این مسئله جدیت مجلس و به‌خصوص کمیسیون فرهنگی را نشان می‌دهد و مطمئنا پس از بازگشت از نمایشگاه با ارائه‌ی گزارشات به مجلس با جدیت جهت رفع نیازهای قانونی بازی‌سازان پیگیری‌های لازم را انجام خواهیم داد.
نماینده مردم ملایر خلاهای قانونی این حوزه را دو مورد برشمرد و تشریح کرد: در وهله‌ی نخست باید خلا قانونی کپی رایت مرتفع شود که ما این مسئله را در کمیسیون پیگیری خواهیم کرد. مورد دوم بحث عوارض وارادت بازی‌های خارجی است. نگرفتن عوارض از بازی‌های خارجی باعث مشکلاتی برای بازی‌سازان ایرانی شده و به تجارت آن‌ها ضربه زده است.
حجت الاسلام آزادی‌خواه در رابطه با بزرگ‌ترین نمایشگاه بازی و سرگرمی اروپا گفت: نمایشگاه گیمزکام رویدادی جامع است که تمام سلایق را پوشش می‌دهد. نکته‌ی دیگر رقابت تنگاتنگ بین کشورهای مختلف در این رویداد است. به‌عنوان مثال شرکت‌های آمریکایی غرفه‌های بزرگی را در اینجا تدارک دیده‌اند و دیگر کشورها نیز به‌دنبال گسترش تجارت صنعت بازی خود هستند. از کشورهای منطقه خلیج فارس نیز تنها ایران در این نمایشگاه حضور دارد که باعث خوشحالی است.
وی خاطرنشان شد: امیدواریم در آینده نزدیک با رفع خلاهای قانونی مورد نیاز صنعت بازی کشور، راه را برای شکوفایی هر چه بیش‌تر جوانان مستعد کشور فراهم کنیم.

تبلیغات

تبلیغات

Let’s block ads! (Why?)

بازدید: 2