فهرست بستن

نقد انیمه Into the Forest of Fireflies' Light

داستان‌گویی فیلم در عین سادگی، شگفت‌انگیز و منحصر به فرد به نظر می‌رسد

یکی از ویژگی‌های شگفت‌انگیز دنیای انیمه که فارغ از ایده‌پردازی‌های خارق‌العاده و دنیاهای بی مثل و مانند خلق شده در دقایق‌شان، آن‌ها را تا به این اندازه  به مدیوم خواستنی و پر طرفداری تبدیل کرده، چیزی نیست جز آن که در میان تک به تک‌شان می‌شود انواع و اقسام روایت‌های داستانی را پیدا کرد؛ از آثاری سینمایی با تصاویری عجیب و مدت زمان طولانی گرفته تا سریال‌های چند فصلی و شلوغی که افزون بر قسمت‌های فصول اصلی، اپیزودهای ارزشمندی را در قالب اسپین‌آف یا حتی اپیزودهای مناسبتی نیز تقدیم مخاطبان خویش می‌کنند. با این حال، از آن‌جایی که در این دنیا ترسی از هیچ نوع قصه‌گویی وجود ندارد، عجیب نیست اگر می‌بینید اثری سرشار از زیبایی‌های گوناگون، ناگهان در قالب فیلمی چهل دقیقه‌ای عرضه می‌شود که به معنی واقعی کلمه خارج از تمامی عادات سینمایی شما طبقه‌بندی شده است. فیلمی که ساختار داستان‌گویی‌اش با این که مخصوص خودش است، هرگز تبدیل به چیز پیچیده و عجیبی نمی‌شود و خیلی راحت، به بیان کردن یک قصه از زبان یک دختر، بسنده می‌کند. داستان‌گویی آرام و قابل فهمی که واقعا پیچیدگی خاصی ندارد و در عین حال باز هم به مانند حجم بالایی از آثار این مدیوم، نمی‌توان آن را با نسبت به دادن به یک سبک شناخته‌شده در داستان‌گویی تصویری معرفی کرد. چرا که در عین سادگی، شگفت‌انگیز و منحصر به فرد جلوه می‌کند.

این انیمیشن که در اصل با نام ژاپنی Hotarubi no Mori e شناخته می‌شود و نام انگلیسی آن Into the Forest of Fireflies’ Light است، روایت‌گر سفر دخترکی شش ساله با نام تاکِگاوا هوتارو به اعماق جنگلی کوهستانی است که در آن، انواع و اقسام ارواح و صد البته خدای کوهستان، زندگی می‌کنند. البته این سفر، از آن‌جایی تبدیل به عنصر مهم زندگی هوتارو می‌شود که می‌فهمیم فقط در کودکی وی اتفاق نیفتاده و او هر سال، مشتاقانه انتظار تابستان را می‌کشد تا دوباره به این‌جا بیاید و به آن جنگل برود. البته جنگل، در ابتدای کار برای او حکم محیطی ترسناک را دارد اما در ادامه، به خاطر دیدن روحی مهربان با نام گین، تبدیل به مقصد هرساله و شگفت‌انگیز تابستان‌های او می‌شود. آن‌چه که این وسط مهم است، روایت بسیار ساده‌ای است که اثر از خود به نمایش می‌گذارد. همه‌چیز، مطابق کهن‌الگوهای این نوع داستان‌گویی شکل گرفته و برای انواع و اقسام مخاطبان، جذاب است. دخترکی هر سال تابستان‌ها به پیش دایی‌اش می‌آید. آن‌جا محیطی به دور از امکانات شهری است. وی به جنگل می‌رود و در آن‌جا موجودی را می‌بیند که خیلی خیلی مهربان و برای او عزیز است و سپس، این سفر و رفتن به این جنگل تبدیل به بخشی از هویت او می‌شود. دقیقا همانند چیزی که در داستان‌های دیگر این سبک همچون نارنیا و شاهکار ابدی هایائو میازاکی یا همان «همسایه‌ام توتورو» دیده‌ایم. دقیقا همانند چیزی که در کودکی و در سفرهای این‌چنینی تصورش را داشتیم.

Hotarubi no Mori e

متاسفانه باید پذیرفت که یکی از ویژگی‌های منفی اثر، آن است که نمی‌تواند از منظر تجربه‌ی بصری، رقابتی با ساخته‌های درجه یک این مدیوم داشته باشد. چون ساخت صحنه‌ها و سکانس‌ها در آن به گونه‌ای بوده که در اغلب مواقع، در ساده‌ترین حالت ممکن و در حد و اندازه‌ای است که فقط مشکلی در تماشا شدن توسط بیننده ایجاد نکند. البته این به آن مفهوم نیست که مخاطب حتی در کوچک‌ترین صحنه‌ای از نگاه به دنیای فیلم آزار می‌بیند و با چیز ساخته و پرداخته نشده‌ای مواجه می‌شود. بلکه موضوع بر سر این است که فیلم در اغلب مواقع، این حقیقت را یادآوری می‌کند که اگر در طراحی فریم‌هایش وسواس بیشتری به خرج می‌داد و در کیفیت نهایی، نزدیک‌تر به آثار درجه یک دنیای انیمه به نظر می‌رسید، می‌توانست نسخه‌ای فوق‌العاده‌تر از خود را تقدیم بینندگان کند. چیزی که به خصوص با توجه به سکانس‌های اثر که از مناظر گوناگون پر شده از عناصری برای جذب مخاطب هستند، ناراحت‌کننده‌تر هم می‌شود. این یعنی به سبب عالی بودن فیلم در بسیاری بخش‌ها است که کوچک‌ترین ضعف‌های این چنینی نیز می‌توانند توجه مخاطب را به خود جلب کنند.

Batman-V-Superman-Unused-Superman-poster

با این حال، ظاهر ساده‌ی فیلم، هرگز مانع پرداختن سازندگان آن به تصویرسازی‌هایی معنادار، استعاره‌هایی فلسفه‌مند و کاراکترهایی سمبلیک نشده است. چون فیلم به گونه‌ای سر و شکل یافته که اگر کودکی خردسال یا مخاطبی بی‌توجه به تماشایش بنشیند، چیزی به دست می‌آورد که به شکلی کم مثل و مانند، چهل دقیقه قصه‌گویی شیرین بی شاخ و برگ و زیبا را تقدیم وی کرده و به شکلی مخصوص به خودش، سرگرم‌کننده به نظر می‌رسد. در همین حین، اگر مخاطبی پرتوجه و حرفه‌ای‌تر که سینما را با نمادپردازی‌های فراموش‌ناشدنی‌اش می‌شناسد به سراغ اثر برود، باز هم با همان قصه‌گویی سرگرم‌کننده و جذاب مواجه می‌شود. البته با این تفاوت که او آن را هم درک می‌کند که این جلوه‌ی نهایی ساده و زیبا، حاصل کار کردن چرخ‌دنده‌های داستانی ریز و درشتی بوده است. آن هم به شکلی که به وضوح، جنگل و ترس ابتدایی دخترک از آن، خیلی سریع در ذهن او تبدیل به نسخه‌ی شبیه‌سازی‌شده‌ی دنیا و ترس پایان‌ناپذیر ما از مواجهه با عناصر گوناگونش می‌شود و مخاطب می‌فهمد که زندگی در چنین جنگل وحشی و بزرگی، در حقیقت تنها وقتی ممکن است که انسان چیزی را برای دوست داشتن داشته باشد و وقتی هوتارو این چیز بزرگ را با مشاهده‌ی گین و آشنایی با او پیدا می‌کند، همین محیط ترسناک پر از ارواح، تبدیل به مقصد سفرهای همیشگی و شیرین او می‌شود و رفتن به آن‌جا، رویای نه ماه از هر سال زندگی او را تشکیل می‌دهد. حال آن که این رویا چگونه در آینده تمام روزهای هر سال او را پر خواهد کرد، موضوع دیگری است که کمی جلوتر به آن می‌پردازم.

Hotarubi no Mori e

(از این‌جا به بعد مقاله، بخش‌هایی از داستان فیلم را اسپویل می‌کند)

Into the Forest of Fireflies’ Light ساخته‌ای است که در عین هدف‌گذاری واحد و عدم پرداختن به کانسپت‌هایی گوناگون، حتی در مدت زمان خاص و کوتاهی که دارد، موفق به مخفی کردن هدف اصلی قصه‌اش تا جایی از داستان می‌شود. به گونه‌ای که در ابتدا، شما دخترک را می‌بینید که به خاطر دوست داشتن روحی مهربان، جنگل را می‌پذیرد و حتی عاشق آن می‌شود. خنده‌های آن‌ها، رفت و آمدهایشان و روزهایی که با یکدیگر می‌گذرانند، خیلی سریع برای‌تان دقایقی شیرین و پر از لبخند را به ارمغان می‌آورند و در فضای دوستانه‌ی اثر، غرق‌تان می‌کنند. اصلا سازنده از همین چیز به نظر ساده که اگر هوتارو به گین دست هم بزند او برای همیشه از بین خواهد رفت، آن‌قدر دقایق خنده‌دار بیرون کشیده که خودش مدتی محسوس، سرگرم‌تان می‌کند. با این حال، در میان همین سفرها که هوتارو آرام‌آرام در حال بزرگ شدن است، با یک شات به مدرسه‌ی او و شنیدن آن که او حالا می‌خواهد به جای راه رفتن و حرف زدن و دیدن گین، وی را لمس کند و به معنای واقعی‌تر، در آغوش بگیرد، ناگهان برای مخاطبی که مفهوم اثر را دنبال کرده، «دوست داشتن» تبدیل به «عشق»، «قدم زدن در جنگل» تبدیل به «راه رفتنی متصل به یکدیگر در یک فستیوال» و از همه‌ی این‌ها مهم‌تر، «مهربانی کردن» تبدیل به «از خود گذشتگی برای یک‌دیگر» می‌شود. جایی که به یک باره می‌فهمید تمامی این احساسات، قرار بود در آن نقطه‌ای به مقصد برسد که گین به اشتباه یک پسربچه‌ی انسان را لمس می‌کند و مرگش آغاز می‌شود و او به جای ناراحتی، در اوج شادی این را فرصتی برای در آغوش گرفتن هوتارو خطاب می‌کند.

فیلم، می‌گوید «عشق» عنصری است که در تمامی لحظات زندگی انسانی جاری است و همان چیزی است که این جنگل دیوانه‌کننده را تا به این اندازه جذاب کرده است

این‌جا، می‌فهمید که قصه‌ی پیش روی‌تان چه چیزهای جالبی را به هم پیوند داده است. فیلم، می‌گوید «عشق» عنصری است که در تمامی لحظات زندگی انسانی جاری است و همان چیزی است که این جنگل دیوانه‌کننده را تا به این اندازه جذاب کرده است. چیزی که به خاطر آن می‌شود بین یک مشت روح ترسناک قدم زد و لبخند به لب داشت. چیزی که از کودکی در تک به تک ما وجود دارد و در بزرگ‌سالی، فقط جلوه‌هایی عمیق‌تر (بخوانید متفاوت) از خود را نمایان می‌کند. چیزی که وقتی از زندگی می‌رود، شخص، دیگر نمی‌تواند از قدم زدن در دنیا لذت ببرد اما در عین حال، خاطره‌ی خوش آن را به یاد دارد؛ هرچند که ممکن است حقیقی بودنش را کتمان کرده باشد. می‌دانم، اندکی گیج‌کننده است. اما یک لحظه دایی هوتارو را نگاه کنید. اون کل نقشش در فیلم، آن است که نسخه‌ی بزرگ‌شده‌ی کودکی ساده را به نمایش بگذارد. کودکی که در زمان خود، به رویاورزی‌هایش عشق می‌ورزید و به وجود ارواح جنگل و برگزار شدن فستیوال مخصوص آن‌ها در جنگل باور داشت و احتمالا مثل هوتارو، دنیا را با عشق نگاه می‌کرد. اما حالا که این کودک بزرگ شده، به سبب حذف آن عناصر از زندگی‌اش، دائما همه‌شان را خیالی خطاب می‌کند و باور داشتن به تک‌تک‌شان را حاصل نادانی زمان کودکی می‌داند. اما جالب این‌جا است که خود او، به زیبایی آن دوران و شگفت‌انگیز بودنش اشاره می‌کند. دورانی که در آن، عشق به شکل کودکانه‌اش جلوه کرد و بعد تبدیل به شکل جدی‌تری از خود شد. دورانی که با گذر از آن، حالا به جایی رسیده‌ایم که «عشق»، کاملا فراموش شده است. اما فارغ از این پیوند شگفت‌انگیز ایجادشده توسط فیلم‌ساز مابین «عشق» و «زیبایی‌های دوران کودکی» و بسط دادن مفهوم عشق به طیف زمانی بلندتری از زندگی، در لا به لای ثانیه‌های اثر یک نکته‌ی دیگر هم به شدت لایق توجه است.

Hotarubi no Mori e

آن هم چیزی نیست جز آن که اگر دایی هوتارو باور دارد که زیبایی‌های آن دوران، به سبب نادانی‌اش در آن زمان‌ها بوده و امروز وی داناتر شده و دیگر خیالی بودن تمامی‌شان را درک کرده، پس چرا در اوج دانایی به زمانی عشق می‌ورزد و دل‌تنگ ثانیه‌هایی است که در آن‌ها نادان بوده است؟ سوالی که جوابش را به سادگی می‌توان یافت و گفت که انسان، هرگز در طول زندگی‌اش این احساسات را فراموش نمی‌کند یا نسبت به آن زمان داناتر نمی‌شود، بلکه فقط از جایی به بعد به زور تصمیم به سرپوش گذاشتن بر روی آن‌ها و فراموش کردن آن «عشق»، می‌گیرد. اما مشکل این افراد آن است که نمی‌دانند «عشق»، عنصری حذف‌شدنی نیست که بتوان به اجبار آن را فراموش کرد. بلکه فقط اگر آن را از زندگی‌تان حذف کنید، به جای این که بخشی از روزهای‌تان یا اصلا به مانند هوتارو پاییز و زمستان و بهارتان را در اختیار بگیرد و موقع تابستان شادی بی‌پایانش را تقدیم‌تان کند، به عنوان جریمه تبدیل به فکر و ذکر هر روزتان می‌شود و از آن‌جایی که از دستش داده‌اید، یک روز هم شادی را تقدیم‌تان نخواهد کرد. چون شما خودتان تصمیم گرفته‌اید آن یک فصل را هم از زندگی‌تان دریغ کنید و نتیجه و عاقبتش هم این است که باید تمامی سال‌تان را به حسرت روزهای حضور قابل لمسش در زندگی‌تان بگذرانید. این اتفاقی است که در پایان فیلم و به شکلی زیبا، هوتارو هم با آن رو به رو می‌شود. حالا او باید انتخاب کند که نه ماه دیگر به جنگل فکر خواهد کرد و تابستان‌ها به آن بازخواهد گشت یا به مانند عضو نزدیک خانواده‌اش، تبدیل به شخصی می‌شود که تمام سال را در خاطره‌ی آن روزها می‌گذراند و بعد از مدتی تلاش به کتمان کردن‌شان می‌کند. انتخابی که احتمالا تک به تک انسان‌ها را در این دنیا، مورد آزمایش قرار می‌دهد.

اما نقطه‌ی اوج کل این قصه‌گویی‌ها، آن‌جایی است که می‌فهمید در نگاه فیلم‌ساز، «عشق» نه فقط عنصری زندگی‌بخش، بلکه در حقیقت همان چیزی است که «مرگ» را هم معنادار می‌کند. کافی است یک بار دیگر به قوس شخصیتی گین در داستان نگاه کنید. او در جنگلی متولد می‌شود و یک زندگی ابدی را در میان درختان زیبای جنگل و با دوستی ارواح آن، می‌گذراند. گین، شاید هر روز از بودن در محل تولدش لذت ببرد و با قدم زدن در میان سبزه‌هایش، احساس لذت بی مثل و مانندی را تجربه کند، اما تا پیش از هوتارو، هرگز با آن حس غریب بیرون از محدوده‌ی عادی زندگی که ناگهان از راه می‌رسد و همه‌چیز را تغییر می‌دهد (بخوانید عشق) مواجه نشده است. اما پس از این رویداد، وی روزهایش را به شکل دیگری و با لذت بردن از یک فصل و انتظار کشیدن در سه فصل دیگر سپری می‌کند و در نقطه‌ی اوج این داستان، او در شادی می‌میرد. این یعنی انسان بدون عشق، حتی نمی‌تواند حقیقتا بمیرد و از دنیای پیرامونی‌اش آن خداحافظی دلخواه را بکند. این یعنی «عشق»، مفهوم‌بخش مرگ و زندگی ما انسان‌ها است. یعنی این چهل دقیقه‌ خیلی خیلی معرکه بوده است!

Let’s block ads! (Why?)

دوربین های موبایل با عبور از دوربین های کامپکت، اکنون دوربین‌ های DSLR سطح مبتدی را نشانه گرفته اند

دوربین های موبایل با عبور از دوربین های کامپکت، اکنون دوربین‌ های DSLR سطح مبتدی را نشانه گرفته اند

در سال‌های اخیر، دوربین‌های موبایل پیشرفت خیره‌کننده‌ای داشتند. این پیشرفت تا حدی است که برخی از این گوشی‌های هوشمند می‌توانند جایگزین شایسته‌ای برای دوربین‌های کامپکت باشند؛ اکنون دوربین‌های موبایل به دنبال جایگاه بهتری هستند و دوربین‌های DSLR رده‌ی مبتدی را نشانه گرفته‌اند.

اگر اطلاعاتی راجع به دوربین‌های دیجیتالی داشته باشید، معمولا دوستان شما برای خرید دوربین به شما می‌گویند: «دوربینی می‌خواهم که عکس‌های آن بهتر از گوشی موبایلم باشد!»؛ ولی «کیفیت بهتر از گوشی» به چه معناست؟

dslr camera vs mobile

مقاله‌های مرتبط:

یکی از تفاوت‌های اساسی بین دوربین‌های موبایل و دوربین‌های DSLR، توانایی دوربین در ثبت عکس‌هایی با پس‌زمینه‌ی کاملا محو است. معمولا دوربین‌هایی با لنز‌های قابل تعویض توانایی ثبت چنین عکس‌‌هایی را دارند که سبب ایجاد بوکه‌های زیبا در تصویر خواهد شد. ولی از نظر کاربر معمولی، یک عکس پرتره‌ی زیبا این ویژگی‌ها را دارد: فوکوس واضح روی سوژه، پس‌زمینه‌ی کاملا محو و یک‌دست؛ در واقع این بزرگترین دلیلی است که کاربر عادی از جمله‌ی «کیفیت دوربین بهتر از گوشی باشد» استفاده می‌کند (البته از نظر کاربر حرفه‌ای، مواردی مثل اندازه‌ی سنسور، حساسیت به نور و تنظیمات حرفه‌ای مطرح است).

آیفون ۷ پلاس، دارای یک حالت پرتره است که عمق تصویر را با استفاده از دو دوربین پشتی به دست می‌آورد و تقلیدی از دوربین‌های دیجیتالی گران‌قیمت را ایجاد می‌کند. البته این نو‌آوری ساخته‌ی دست اپل نیست و به پای تصاویر ثبت شده توسط دوربین‌های حرفه‌ای نمی‌رسد؛ ولی این شرکت توانسته افکت‌هایی مشابه را ایجاد کند و در اختیار میلیون‌ها کاربر قرار دهد.

دوربین‌های DSLR سطح مبتدی (۵۰۰ دلاری)، به پایان راه خود رسیده‌اند. چندی پیش ویک گوندوترا، عضو سابق گوگل با انتشار عکسی در فیسبوک به این موضوع اشاره کرده است. این افکت‌ها بی‌نقص نیستند، ولی برای بیشتر مردم به حد کافی خوب هستند و بهتر و بهتر نیز می‌شوند.

iphone 7 plus camera sample

شاید بگویید: «پس بزرگنمایی چه؟ وضوح در سطح پیکسل چه؟ کیفیت عکس در کمبود نور چه؟». باید بگوییم که اگر گوشی‌های امروزی این مشکلات را حل نکرده باشند، در حال رفع آن‌ها هستند و نکته‌ی کلیدی این‌ است که «نیازی نیست این ویژگی‌ها کامل و بی‌نقص باشند، فقط تا حدی باشند که برای بیشتر مردم راضی کننده باشد». مثلا در خارج از حوزه‌ی عکاسی، تقریبا هیچ شخصی نگران وضوح عکس‌های خود در بزرگ‌نمایی ۱۰۰٪ نیست.

دوربین‌های موبایل نمی‌توانند بیش‌تر از این بزرگ‌تر شوند، ولی می‌توانند با استفاده از دوربین‌های بیشتر، الگوریتم‌های پیشرفته‌تر و روش‌های محاسباتی، هوشمندتر عمل کنند و این دقیقا کاری است که تاکنون انجام داده‌اند.

شاید فوکوس خودکار سخت‌ترین قسمت کار باشد. دوربین‌های موبایل برای فوکوس در شب، بسیار کند هستند؛ ولی دوربین‌های DSLR با قیمت ۵۰۰ دلار و کمتر، شرایط خیلی بهتری ندارند. دوربین‌های DSLR سطح مبتدی و گوشی‌های موبایل در ردگیری اجسام متحرک خوب عمل نمی‌کنند و اکثرا باید چند قدم جلوتر بروید تا فوکوس بهتری داشته باشید.

dslr camera vs mobile

بسیاری از افرادی که کیفیت تصویر بیشتری می‌خواهند، از استفاده از دوربین‌های DSLR واهمه دارند؛ این دوربین‌ها بزرگ و گیج‌کننده هستند. سازندگان دوربین‌های دیجیتال برای رسیدن به کیفیت تصویر بهتر و در دوربین‌های رده‌بالاتر، از دکمه‌های بیشتری استفاده می‌کنند و این باعث نارضایتی کاربران غیر حرفه‌ای خواهد بود (منجر به سهولت استفاده‌ی کمتری می‌شود). بنابراین اگر گوشی داخل جیب شما توانایی ثبت تصاویری مشابه با دوربین‌های سطح مبتدی را دارد، چرا با خرید یک دوربین بزرگ و گیج‌کننده کارمان را سخت می‌کنیم؟

در سوی مقابل، این را در نظر بگیرید که گوشی‌های هوشمند، فقط یک ابزار برای عکاسی نیستند، بلکه می‌توانید با استفاده از همان گوشی، عکس‌های خود را ویرایش کنید و به اشتراک بگذارید. با این‌که دوربین‌های امروزی قابلیت اتصال از طریق وای‌فای را دارند، ولی باز هم استفاده از آن مانند گوشی‌های هوشمند آسان و بی‌دردسر نیست. دسته‌بندی و استفاده از عکس برای لیست مخاطبین یا استفاده‌های دیگر در موبایل آسان‌تر از این‌ است که عکس‌ها را با استفاده از کارت‌خوان به هارددیسک انتقال دهید و سپس آن‌ها را دسته‌بندی کنید و یا با کاهش حجم و ابعاد عکس آن را برای استفاده در لیست مخاطبین به گوشی انتقال دهید.

همیشه انتخاب‌های ارزانی برای عاشقان عکاسی با دوربین‌های DSLR وجود دارد. اما وقتی یک گوشی هوشمند می‌تواند کاری مشابه با DSLRهای ارزان‌قیمت را انجام دهد؛ کسانی که عاشق کار با دوربین‌های اختصاصی نیستند به خرید یک گوشی همه کاره بسنده خواهند کرد.

Let’s block ads! (Why?)

افشای تصاویر رسمی سونی اکسپریا XZ1 و ایکس XZ1 کامپکت

تصاویر رسمی سونی اکسپریا XZ1

گوشی های جدید سونی در نمایشگاه IFA 2017 معرفی می‌شوند. اما حالا رولاند کوانت با انتشار تصاویر رسمی سونی اکسپریا XZ1 و ایکس XZ1 کامپکت توجه همگان را به خود جلب کرده است.

حاشیه‌های صفحه نمایش در بخش‌های کناری کمتر از قبل شده‌اند، اما همانند محصولات قبلی سونی این حاشیه‌ها در بخش‌های بالایی و پایینی نسبتا زیاد هستند. به علاوه، طراحی کلی این محصولات مشابه گوشی های سری اکسپریا XZ است.

تصاویر رسمی سونی اکسپریا ایکس زد 1

سونی اکسپریا ایکس زد 1

از کلیدی‌ترین موارد در رابطه با گوشی های جدید سونی می‌توان به وجود جک 3.5 میلی‌متری صدا، دوربین معمولی تکی و همچنین تعبیه سنسور اثر انگشت در کلید پاور اشاره کرد.

طراحی سونی اکسپریا ایکس زد 1 کامپکت نیز کاملا مشابه نسخه بزرگ‌تر این گوشی بوده و تنها در برخی موارد سخت افزاری ممکن است تفاوت‌هایی وجود داشته باشد.

تصاویر رسمی سونی اکسپریا ایکس زد 1

سونی اکسپریا ایکس زد 1 کامپکت

Let’s block ads! (Why?)