کودکی اسباب‌بازی تازه‌ای را می‌بیند؛ کنجکاو می‌شود، نامش را می‌پرسد و تلاش می‌کند با آن وارد بازی و گفت‌وگو شود. اما اگر این اسباب‌بازی حرف او را درست متوجه نشود، وسط صحبتش بپرد یا گفت‌وگو را به مسیری ببرد که کودک نمی‌خواهد، چه اتفاقی می‌افتد؟ یک مطالعه کوچک از دانشگاه واشنگتن نشان داده است که این کنجکاوی اولیه می‌تواند به‌سرعت جای خود را به نارضایتی و حتی واکنش‌های خصمانه بدهد.
به گزارش سیناپرس، پژوهشگران دانشگاه واشنگتن برای بررسی نحوه تعامل کودکان با اسباب‌بازی‌های مجهز به هوش مصنوعی، هشت کودک ۶ تا ۱۱ ساله را در معرض اسباب‌بازی‌های صوتی مبتنی بر هوش مصنوعی قرار دادند و واکنش آنها را در سه مرحله بررسی کردند.
در آغاز، کودکان برخوردی مثبت با اسباب‌بازی‌ها داشتند. آنها درباره هویت و نام اسباب‌بازی‌ها سؤال می‌کردند و سعی داشتند از طریق گفت‌وگو و بازی با آنها ارتباط برقرار کنند. در این مرحله، هوش مصنوعی برای کودکان بیشتر شبیه یک فناوری جذاب و تازه بود که می‌شد آن را کشف کرد.
اما با ادامه تعامل، مشکلات ارتباطی خود را نشان داد. اسباب‌بازی‌ها در برخی موارد صحبت کودکان را به‌درستی درک نمی‌کردند، هنگام صحبت کردن آنها مداخله می‌کردند یا گفت‌وگو را به موضوعی متفاوت می‌کشاندند. همین مسئله باعث شد واکنش کودکان از کنجکاوی به سمت ناراحتی و ناامیدی تغییر کند.
در مرحله سوم، این نارضایتی شدیدتر شد. برخی کودکان اسباب‌بازی‌ها را «زشت» و «شیطانی» توصیف کردند و حتی درباره انداختن آنها در اقیانوس شوخی کردند؛ واکنشی که نشان می‌دهد جذابیت اولیه یک فناوری تعاملی، لزوماً به معنای شکل‌گیری یک رابطه مثبت و پایدار با آن نیست.
با این حال، پژوهشگران تأکید می‌کنند که نباید این نتایج را به همه کودکان تعمیم داد. این پژوهش تنها با هشت کودک انجام شده و بنابراین بیشتر از آنکه پاسخی قطعی درباره رفتار کودکان در برابر هوش مصنوعی ارائه کند، پنجره‌ای کوچک به یکی از پرسش‌های مهم عصر هوش مصنوعی باز می‌کند.
نسلی از کودکان در حال رشد است که ممکن است از سال‌های نخست زندگی خود با فناوری‌هایی تعامل داشته باشد که می‌توانند صحبت کنند، پاسخ دهند و حتی در قالب اسباب‌بازی نقش یک هم‌بازی را ایفا کنند. اما این مطالعه نشان می‌دهد که برای کودکان، «هوشمند بودن» یک فناوری به‌تنهایی کافی نیست؛ توانایی شنیدن، درک کردن و پاسخ مناسب دادن نیز بخش مهمی از تجربه تعامل است.
پرسش مهم برای پژوهش‌های آینده این است که تعامل مداوم کودکان با چنین فناوری‌هایی چگونه بر درک آنها از ارتباط، گفت‌وگو و رابطه با فناوری و انسان‌های دیگر اثر خواهد گذاشت.
این مطالعه در یک کنفرانس علمی در بریتانیا ارائه شده است.
مترجم:نداجوادهراتی
