فهرست بستن

برچسب: فضا

کمک 1.6 میلیارد دلاری به ناسا برای فرستادن اولین زن به ماه!

ناسا ماموریت سفر به ماه در سال 2024 را آرتمیس (Artemis) نامیده که برگرفته از نام الهه ماه در یونان باستان و خواهر دوقلوی آپولو است. این سفر فضایی توجه زیادی را به خود جلب کرده و دونالد ترامپ، رییس جمهور ایالات متحده هم به تازگی خبر از اختصاص 1.6 میلیارد دلار دیگر برای کمک به انجام این پروژه داده است.

این بودجه که برای سال مالی 2020 در نظر گرفته شده، شامل 1 میلیارد دلار برای توسعه و ساخت یک ماه نورد تجاری است که قرار است ناسا آن را از یک شرکت خصوصی خریداری کند. ماه نورد Blue Moon که توسط Blue Origin طراحی شده، احتمالاً یکی از گزینه‌های مد نظر ناسا خواهد بود.

بخش اعظمی از باقیمانده پول نیز صرف توسعه راکت SLS ناسا و فضاپیمای Orion خواهد شد که هدف از آن انتقال فضانوردان به ایستگاهی در مدار کره ماه است. در نهایت نیز فضانوردان به وسیله ماه نورد بر روی این کره درخشان فرود خواهند آمد. این طور که خبرگزاری‌ها اعلام کرده اند، ظاهراً در این پروژه قرار است اولین زن نیز پا به ماه بگذارد.

توسعه ایستگاه مستقر در مدار ماه بودجه جداگانه خود را داشته و حدود 300 میلیون دلار برای آن اختصاص داده شده، که بخشی از آن جهت انجام عملیات اکتشافی توسط ربات ها در قطب جنوب ماه و انجام تحقیقات لازم پیش از فرود آمدن انسان ها، صرف خواهد شد.

با اینکه رئیس جمهور آمریکا در نظر دارد 1.6 میلیارد دلار دیگر برای پروژه سفر به ماه اختصاص دهد، اما پیش از عملیاتی شدن و اختصاص چنین بودجه ای، کنگره باید آن را تصویب کند. تصویب این بودجه نیز بستگی به منابع مالی مشخص شده برای آن خواهد شد و دولت باید تعیین کند که از چه راهی قرار است این هزینه تأمین شود؛ یکی از احتمالات مطرح شده این است که شاید مبلغ مورد نظر از طریق قطع برخی کمک های مالی در بودجه فدرال، مانند کاهش بودجه در نظر گرفته شده برای کمک هزینه های دانشگاهی، جبران شود. البته حتی اگر چنین اتفاقی رخ دهد و کنگره هم با پرداخت کمک هزینه به ناسا موافقت کند، سؤال مهمی که ذهن کارشناسان را به خود مشغول کرده این است که آیا این میزان کمک مالی برای فرستادن انسان به ماه در سال 2024 کافی خواهد بود؟

کمک 1.6 میلیارد دلاری به ناسا برای فرستادن اولین زن به ماه!

بازدیدها: 1

ادامه مطلب

بدن اسکات کلی بعد از یک سال حضور در فضا با چه تغییراتی مواجه شد؟

دیجی‌کالا مگ – منبع جامع اخبار و مقالات تخصصی در حوزه‌ی تکنولوژی، بازی‌های کامپیوتری، فرهنگ‌ و هنر، سلامت و زیبایی و سبک زندگی

زندگی در فضا کار آسانی نیست. چه از نظر روحی و چه از نظر جسمی. ناسا در پژوهشی تلاش کرد تا تاثیرات حضور طولانی مدت در فضا را بر بدن فضانورد به دقت زیر نظر بگیرد. اسکات کلی (Scott Kelly)، فضانورد ناسا، ۳۴۰ روز را به این منظور در ایستگاه فضایی بین‌المللی گذراند. ماموریتی طولانی‌تر از حد معمول سفرهای فضایی که هدف آن شناخت تاثیرات حضور طولانی مدت در فضا بر بدن فضانوردان بود. ناسا به تازگی نتایج این پژوهش را منتشر کرده است.

اسکات کلی در طول دوران حضورش در فضا از خون و ادرارش نمونه‌برداری کرد، با انجام بازی‌های کامپیوتری حافظه و سرعت عکس‌العملش را سنجید و ظاهر چشمانش را مورد بررسی قرار داد.

۳۶۰ کیلومتر پایین‌تر از او، مارک کلی (Mark Kelly)، برادر دوقلوی همسانش، در روی زمین آزمایش‌های مشابه را انجام می‌داد. مقایسه‌ی شرایط بدنی این دو برادر دوقلو اطلاعات ارزشمندی را درباره‌ی تاثیرات حضور طولانی مدت در فضا در اختیار دانشمندان گذاشته است.

مارک (چپ) و اسکات کلی.
Credit: Robert Markowitz/JSC/NASA

نتایج این پژوهش اکنون و پس از گذشت سه سال از بازگشت اسکات کلی به زمین منتشر شده است. پژوهشگران ناسا اعلام کرده‌اند که بدن اسکات کلی در دوران حضورش در فضا با تغییرات زیادی مواجه شده است. جهش‌های ژنتیکی در برخی سلول‌ها، تغییرات در سیستم ایمنی و گونه‌های جدید باکتری در میکروبیوم (زیست‌بوم میکروبی) او بخشی از این تغییرات هستند.

بسیاری از این تغییرات زیستی مشکل خاصی را ایجاد نمی‌کنند و پس از بازگشت به زمین به حالت عادی بازمی‌گردند. اما برخی از تغییرات، همچون جهش‌های ژنتیکی و افت عملکرد در تست‌های شناختی، پس از بازگشت به زمین اصلاح نشدند. مسئله‌ای که موجب نگرانی برخی از دانشمندان شده است.

برخی از پژوهشگران عقیده دارند این خطرات را می‌توان مدیریت و کنترل کرد. در حالی که گروهی دیگر نگران سلامتی فضانوردان در ماموریت‌های طولانی، همچون سفر به مریخ، هستند. پاسخ نهایی اما به مطالعات بیشتر روی تعداد بیشتری از فضانوردان بستگی دارد.

با وجود این که حدود شش دهه از آغاز سفرهای انسان به فضا می‌گذرد هنوز مسائل حل نشده‌ی زیادی درباره‌ی زندگی در فضا وجود دارد. پژوهش‌های مشابه به یافتن پاسخ برای این سوالات کمک زیادی می‌کند.

نکته‌ی جالب درباره‌ی این پروژه‌ی ناسا این است که در ابتدا قرار بود این مطالعه تنها روی تغییرات زیستی بدن اسکات کلی انجام شود. اما با پیشنهاد اسکات کلی برادر دوقلوی او نیز وارد این پژوهش شد تا پروژه‌ی «مطالعه‌ی دوقلوهای ناسا» شکل بگیرد. مارک کلی در گذشته فضانورد ناسا بوده و در سال ۲۰۱۱ بازنشسته شده است.

اسکات کلی

Credit: JSC/NASA

بخشی از اهمیت نتایج این مطالعه به این دلیل است که با توجه به این که مارک و اسکات دوقلوهای همسان هستند می‌توان گفت که تقریبا هر تغییر ژنتیکی که در بدن اسکات اتفاق افتاده بر اثر حضور در فضا بوده است.

سنجش‌های زیادی نشان دادند که تغییرات در بدن اسکات کلی تقریبا هم‌اندازه‌ی تغییرات در بدن فضانوردانی بوده که حدود شش ماه را در فضا گذرانده‌اند. به این ترتیب به نظر می‌رسد سرعت تغییرات زیستی پس از مدتی کم شده است. انگار که بدن در فضا به تعادل جدیدی رسیده است.

با این حال تغییرات دور از انتظاری نیز در بدن اسکات کلی رخ داده است.

یکی از آن‌ها تغییرات در تلومرها بود. تلومرها در انتهای کروموزوم‌ها قرار دارند و از آن‌ها محافظت می‌کنند. با افزایش سن طول تلومرها کاهش می‌یابد. اما به طرز عجیبی متوسط طول تلومرهای سلول‌های اسکات کلی در فضا افزایش یافت. انگار که سلول‌های او جوان‌تر شده‌اند.

تمرینات ورزشی منظم و رژیم غذایی سالم شاید بخشی از دلیل این اتفاق باشد. اما از سوی دیگر این احتمال نیز وجود دارد که تلومرهای سلول‌های بدن او افزایش طول را تجربه نکرده باشند. بلکه به جای آن ممکن است بدن اسکات سلول‌های جوانی را با تلومرهای بلندتر تولید کرده باشد.

ژن‌های فعال شده

سفر به فضا باعث شد هزاران ژن در بدن اسکات کلی که پیش از سفر به فضا غیرفعال بودند فعال شوند. تعداد این ژن‌ها با طولانی شدن مدت سفر افزایش یافتند. برخی از این ژن‌ها با ایجاد پروتئین‌هایی به ترمیم DNA آسیب دیده کمک می‌کنند. با توجه به میزان تابش‌ها در ایستگاه فضایی بین‌المللی فعال شدن این ژن‌ها منطقی به نظر می‌رسد.

بدن اسکات کلی ۴۸ برابر بیشتر از افراد روی زمین در معرض تابش بوده است. بنابراین احتمالا سلول‌های بدن او مشغول ترمیم آسیب‌هایی بوده‌اند که بر اثر این تابش‌ها ایجاد شدند.

تعداد دیگری از ژن‌های فعال شده به سیستم ایمنی مربوط هستند. این که دقیقا چه چیز باعث ایجاد این تغییرات شده هنوز مشخص نیست. هر چند که فرضیه‌هایی برای توضیح این مسئله وجود دارد.

بازگشت به زمین

اسکات کلی

اسکات کلی پس از بازگشت به زمین.
Credit: Bill Ingalls/NASA

بازگشت اسکات کلی به زمین در سال ۲۰۱۶ از مهم‌ترین لحظات این ماموریت بود. بدن او نشانه‌هایی از استرس شدید داشت. به نظر برخی دانشمندان واکنش بدن او طبیعی نبوده است. یکی از پژوهشگران نیز احتمال عفونت ویروسی را مطرح کرده است.

اما جدا از این مسئله بدن اسکات کلی تقریبا به شرایط پیش از پرواز بازگشت. برخی از گونه‌های باکتری که در زمان حضور او در فضا افزایش یافته بودند دوباره به حالت عادی بازگشتند. افزایش طول تلومرها نیز تنها در کمتر از ۴۸ ساعت پس از بازگشت به زمین متوقف شد. و جالب‌تر این که پژوهشگران سلول‌های فراوانی را یافتند که تلومرهای آن‌ها نسبت به زمان پیش از سفر اسکات کلی به فضا کوتاه‌تر بود.

تغییرات ماندگار

اما برخی از تغییرات سر جای خود باقی ماندند. شش ماه پس از بازگشت به زمین ۸/۷ درصد از ژن‌ها کماکان رفتار متفاوتی داشتند.

از سویی دیگر اسکات کلی در تست‌های شناختی نیز به خوبی گذشته نبود. سرعت و دقت او در این تست‌ها کاهش یافته بود.

ممکن است برخی از تغییرات زیستی دلیل این اتفاق باشد. اما یکی از پژوهشگران از احتمال تاثیر برنامه‌ی روزانه‌ی شلوغ اسکات کلی پس از بازگشت به زمین سخن گفته است. بازنشستگی و انگیزه‌ی کمتر او نیز ممکن است در این مسئله تاثیرگذار بوده باشد.

اسکات کلی نیز نظری مشابه دارد. به گفته‌ی او «تمرکز کردن در زمانی که احساس خوبی ندارید سخت است».

برخی از جهش‌های ژنتیکی نیز پس از بازگشت به زمین ادامه پیدا کردند. افزایش تابش باعث ایجاد نوعی از جهش‌ها می‌شود که ممکن است در فرآیند تقسیم سلول جهش‌های بیشتری را هم پدید آورد. در نهایت ممکن است سلول‌ها به طور غیر قابل کنترلی رشد پیدا کنند که می‌توان آن را قدم برداشتن در راه سرطان دانست.

این دو مسئله، یعنی تغییرات ژنتیکی و شناختی، گروهی از دانشمندان را از خطرات سفر‌های طولانی مدت به فضا نگران کرده است.

پس از طی مسیر طولانی به مقصد مریخ و فرود در سیاره‌ی سرخ فضانوردان احتمالا باید به سرعت فعالیت‌های دقیق و مهمی را انجام دهند. کاهش سرعت پردازش ذهن و مشکلات در تعادل و هماهنگی چشم و سر می‌تواند باعث بروز مشکلاتی در این زمینه شود.

از سوی دیگر جهش‌های ژنتیکی خطر فوری برای فضانوردان ایجاد نمی‌کند اما ممکن است خطر ابتلا به سرطان را در آن‌ها افزایش دهد. مسئله‌ی دیگر این است که در سفر به مریخ فضانوردان هشت برابر بیشتر از اسکات کلی در معرض تابش قرار می‌گیرند.

گروهی دیگر از پژوهشگران اما خوشبین هستند و امیدوارند با پژوهش‌های بیشتر راه‌های مقابله با این خطرات را پیدا کنند. مطالعه‌ی دوقلوهای ناسا را می‌توان اولین گام جدی در این زمینه دانست که باید برای حفظ سلامتی فضانوردان و سنجش شرایط ادامه پیدا کند.

منبع: New York Times

The post بدن اسکات کلی بعد از یک سال حضور در فضا با چه تغییراتی مواجه شد؟ appeared first on دیجی‌کالا مگ.

بازدیدها: 3

ادامه مطلب

مطالعه ناسا روی فضانوردان دوقلو؛ آیا سفرهای فضایی تأثیری بر سن انسان دارند؟!

فضانوردان دوقلو

مطالعه‌ای که اخیراً ناسا بر روی تأثیرات منفی مسافرت‌های فضایی داشته، نشان می‌دهند که این تأثیرات دائمی نیستند. ناسا برای بررسی این مسئله، از فضانوردان دوقلویی به نام‌های اسکات کلی (Scott Kelly) و مارک کلی (Mark Kelly) کمک گرفته است. اسکات برای مدت یک سال و بین سال‌های 2015 و 2016 در ایستگاه فضایی بین المللی مستقر بود و در این مدت برادر دوقلویش در روی زمین به زندگی عادی خود ادامه می‌داد. اسکات در مدتی که در فضا بود با برخی مشکلات فیزیکی و ژنتیکی مواجه شد، در حالی که برادرش مارک هیچکدام از آن مشکلات را نداشت.

اما به محض اینکه اسکات از فضا برگشت، اثرات منفی به وجود آمده در بدن وی نیز به مرور به برطرف شده و به وضعیت نرمال بازگشت. البته با این حال برخی از این تأثیرات منفی هنوز در بدن اسکات وجود دارد و چالشی را پیش روی دانشمندان قرار داده که آیا سفرهای فضایی طولانی مدت مانند سفر به مریخ بی‌خطر هستند یا نه؟

استیون پلاتس، معاون ارشد برنامه تحقیقات انسانی ناسا در این رابطه می‌گوید: “اگر به تغییراتی که در بدن اسکات ایجاد شده نگاه کنیم، اکثر آن‌ها در مدت نسبتا کوتاهی پس از مراجعت به زمین، به حالت عادی بازگشته‌اند”. البته نتایج کامل مطالعات ناسا بر روی دوقلوها، در نشریه ساینس (Science) به چاپ رسیده است.

ناسا در مطالعات خود کشف کرده که تلومرهای اسکات پس از سفر فضایی کمی طولانی‌تر از حالت عادی شده‌اند. تلومر به ساختار انتهایی کروموزوم گفته می‌شود که با افزایش سن انسان کوتاه‌تر می شود. این کشف دانشمندان فعال در برنامه تحقیقات انسانی ناسا را، که تصمیم به استفاده از تلومرها به عنوان راهی برای اندازه‌گیری سن انسان داشتند، بسیار شوکه کرده است. افزایش طول تلومرها در حال حاضر توسط دانشمندان به عنوان راهی برای جلوگیری از پیری و مقابله با سرطان، مورد مطالعه قرار گرفته است. دانشمندان هنوز مطمئن نیستند که چرا تلومرهای اسکات که مدتی را در فضا سپری کرده، طولانی‌تر شده است و از همین رو به دنبال یافتن علت این مسئله هستند.

نکته عجیب دیگر اینکه، پس از بازگشت اسکات از فضا، تلومرهای بدن او نیز شروع به کوچک شدن و برگشت به حالت قبل از سفر، کردند. این در حالی است که کوتاه شدن تلومرها معمولاً به افزایش سن و بیماری‌ها نسبت داده می‌شود. علاوه بر افزایش طول تلومرها، برخی تغییرات فیزیکی و روانی نیز در اسکات رخ داده بود. ضخیم‌تر شدن شریان کاروتید و شبکیه چشم، که البته در سفرهای فضایی عادی است، باعث شده بود تا وی به دوربینی مبتلا شود. او همچنین در پاهای خود نیز دچار مشکلاتی شده بود و می‌گفت هنگام بیدار شدن از خواب احساس می‌کند، پاهاش مثل یک هندوانه متورم شده‌اند.

تغییرات فیزیکی و روانی نیز رخ داده است. یک سال در فضا، اسکات کللی را به سمت دورتر شدن تبدیل می کند، زیرا شریان کاروتید و شبکیه او ضخیم تر است، که در طول پرواز فضایی رایج است. او هر زمان که بالا می آمد، پاهای خود را “تورم مانند هندوانه” توصیف کرد. همچنین تغییر در میکروب های روده و بیان ژن تغییر کرد. همه این تغییرات بعد از فرود به سطح پایدار یا پایه بازگشت، هرچند آسیب DNA و فعال سازی T-cell همچنان باقی مانده است. توانایی های شناختی کلی نیز پس از یک سال در فضا کاهش یافت، تغییراتی که حتی شش ماه پس از فرود ادامه داشت. کلی در حالی که در فضایی به وی مبتلا شده بود، بدنش دقیقا به همان شیوه ای که روی زمین داشت پاسخ داد. این آزمایش نشان می دهد که سیستم ایمنی در فضای پرواز تاثیر نمی گذارد. علاوه بر این‌ها، برخی تغییرات در میزان میکروب‌های روده و بیان ژن نیز مشاهده شده بود. همه این تغییرات پس از بازگشت به زمین به تعادل رسیده و یا به وضعیت اولیه خود بازگشتند، اما با این حال برخی آسیب‌های مربوط به DNA و فعال شدن سلول T هنوز باقی مانده است. توانایی‌های شناختی اسکات نیز پس از یک سال در فضا بودن کاهش یافته بود و این تغییرات حتی شش ماه پس از فرود نیز ادامه داشت. وقتی اسکات در فضا بود یک واکسن آنفلوانزا به او تزریق شد و بدنش دقیقاً به همان شیوه‌ای واکنش نداد که در روی زمین دیده می‌شود. در واقع، این آزمایش نشان می‌دهد که سیستم ایمنی بدن در سفرهای فضایی تحت تأثیر قرار نمی‌گیرد.

دانشمندان بر این باورند که مطالعه اخیر می‌تواند در زمینه پی‌بردن به چگونگی انطباق و بهبودی بدن انسان از عوارض سفرهای فضایی، راهگشا باشد. این تحقیق همچنین می‌تواند به ما کمک کند که درک بهتری از چگونگی واکنش بدن انسان به سایر عوامل استرس‌زا، مانند بیماری‌ها، داشته باشیم.

مطالعه ناسا روی فضانوردان دوقلو؛ آیا سفرهای فضایی تأثیری بر سن انسان دارند؟!

بازدیدها: 1

ادامه مطلب